Pimpat's profile~|| P i m m e l i m * | ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 18 Gratulerer med Dagen 17 Mai <3 Hiphip...Hurra...17 Mai 2007 <3
Gratulerer med dagen ...Norge <3
อู้ววว ไม่ได้อัพสเปซมานานมาก กลิ่นหมักๆดองๆเริ่มโชย ทุเรศซะ -_-^
ไหนๆวันพิเศษก็มาอัพซะหน่อย หุๆๆ ไอ้เรื่องไปเที่ยวตอนอีสเตอร์อ่ะ แบบว่าไม่ไหวอ่ะ อัพไม่ไหว จะก๊อบคนอื่นมันก็รู้สึกทุเรศตัวเองยังไงไม่รู้ เสียเกียรตินักเขียนอ่ะนะ ดังนั้น ไม่อัพดีกว่า ไปอ่านของคนอื่นมันนั่นแหละ รู้แต่ว่า กุเมาเป็นครั้งแรกในชีวิต โอ๊ะ โอ เปิดซิงด้วยไซเดอร์ผลไม้ 4.5% แอลกออล์(ยังไงๆรสแอปเปิ้ลก็อร่อยกว่าแพรนะโว้ย)
เข้าเรื่อง =_=; วันนี้ตื่นแต่เช้า แต่ค่อนข้างขรุขระเล็กน้อย เพราะว่าเมื่อคืนซาร่ามาเยี่ยม ดู The day after tomorrow กัน กว่าเค้าจะกลับก็เกือบห้าทุ่ม กว่าอิชั้นจะอาบน้ำก็ห้าทุ่ม
กว่า ไดร์ผมอีก...เออ กว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนพอดี วันนี้เลยน็อกเล็กน้อย (อะนะ ปรกติเป็นคนนอนเยอะมากจนโฮสตะลึงตึ่งตึง...คิดดู ขนาดโฮสพี่ชายมันล้อบ่อยมาก ว่า Du e god
sover jenta -_-^ มันแปลว่า เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่นอนเก่งมาก โอ๊ย กุปลื้มชิบหายเลยค่ะ)
แล้วทีนี้ ต้องตื่นแปดโมง (นี่คือเช้าของแม้ง ฮา)
ก็โฮสมาปลุก เค้าตะโกนเรียก เลยยอมลุก (จริงๆตั้งนาฬิกาปลุกเจ็ดโมงครึ่ง แต่พอมันดังก็กดเลื่อนไปเรื่อยๆจนเกือบแปดโมงสิบห้า โฮสพ่อเลยมาปลุกเอง ก๊าก อายนะเนี่ย)
เสร็จแล้วก็กินข้าวเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน เอิ๊ก ครั้งแรกนะเนี่ย ปรกติกินใครกินมัน เราตื่นไม่ทันเค้า อิๆๆ วันนี้ได้กิน ไข่ต้ม โชว์ไทย(ลาว) ด้วยการใช้ที่ตัดไข่ต้มไม่เป็น - -; ต้อนรับวันชาติเค้า กุเสือกมีเรื่องให้โฮสกุขำ เอออออออ เอาเข้าไป
กินเสร็จก็ไปแต่งตัว โบ๊ะหน้า เซ็งมากๆกะชุดไทยที่มาม้าตัดมาให้(แต่ยังไงก็รักมาม้า เอ๊ะ ไม่เกี่ยว =[]=)
คือมันแก่มาก สีเขียวน้ำทะเล สีสวยๆนะ ผ้าก็สวยมาก กระโปรงอ่ะสวยมากๆๆๆๆ(แล้วก็ใหญ่มาก ขนาดแม่ ช่างตัดเสื้อ ช่างซักรีด ต้องถามว่า คนใส่ใช่ลูกสาวคุณหมอแน่รึเปล่าคะ เอิ๊กๆๆๆๆๆ)
ส่วนเสื้อ...แก่อย่าบอกใคร ใส่แล้วเป็นป้า ถือตะกร้าใบนึงนี่กุไปอยู่สมัยสุโขทัยได้เลยนะเนี่ย เครียดกะตัวเองจริงๆ -O-; ตอนแรกกะให้น้าเจนตัดเป็นสายเดี่ยว (อีนี่เอาชุดไทยมาแรด) แล้วหาสไบคลุม แต่ประมาณว่า ไม่ทัน และขี้เกียจ เลยยอมเป็นป้า อิๆๆๆ >_<
ดังรูปอ่ะนะ
ส่วนโฮสพ่อโฮสแม่ก็ใส่บูนาร์ด โฮสพ่อบ่มีบูนาร์ด เค้าไม่ชอบ เหอๆๆ แต่บูนาร์ดของโฮสแม่สวยดี เป็นของเขต Finnmark หุๆๆๆ
ตอนเช้าก็ไปที่ Sorkjosen กันก่อน เดินไปที่ร.ร.เพื่อรอให้ขบวนพาเหรดออก...อย่างอาย เพราะว่าทุกคนจับจ้องมาที่ดิชั้น...เดาได้สองอย่าง
1. กุสวย (ข้อนี้ความเป็นไปได้มีค่าติดลบ)
2. กุเป็นป้า (ฮา...อันนี้เป็นสัจจนิรันดร์ว่ะ -_-+)
ไม่หรอก อาจจะเป็นเพราะชุดไทย มันแปลกอ่ะนะ แต่จะมองด้วยสายตาชิงชังหรือไรก็ชั่งแม้งเหอะ กุไม่สน พอเดินพาเหรดเสร็จก็กลับมากินเค้ก แล้วก็ไปที่ Storslett ตรง Sentrum ของเมืองเรา ไปดูขบวนพาเหรดที่สองจากในโบสถ์ เจอบิว (ใส่ชุดไทยของเด็กสิบขวบอ่า คุณเทอ เทพโคด หุ่นดีก็เงี้ย)
แล้วก็อีบี ที่โดดเด่นเฉิดฉาย ชอบชุดมันว่ะ น่ารักจิงๆ มีรูปๆๆๆ แล้วก็น้องริต้า น้องสาวของบีกะบิว น่ารักมากมายยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้าย้อยก็มาด้วยชุดผ้าไหมไทยสีอย่างเจ็บ ฮ่าๆๆๆ มาเบ่งแข่งกะเรา เห็นมะ
แล้วจากนั้นก็ไปกินเค้กที่ Bios ร้านอาหารที่คิดว่าใหญ่สุดในเมือง แต่ขนาดยังเล็กกว่าบ้านกุนัก -_-^ นี่ล่ะ นอร์เวย์ เฮะโฮ ไทยแลนด์เราอ่ะ ดีแย้วววววววว
บีกะบิวเปิดฉากเล่าเรื่องอีแรด...(แรดไหนวะ แม้งเยอะชิบ) เด็กแรดรุ่นเดียวกะมัน คือรุ่นน้องเราหนึ่งปี ที่ชอบทำท่าทุเรศๆ เหยียดคนไทยใส่พวกมันสองคน (เรายังไม่เคยโดน เอ๊ะ สงสัยอ่ะดิ ถ้าเราโดนก็ต้องลงข่าวหน้าหนึ่งมีคนตายอ่ะเด๊ะ เฮะๆๆๆๆ)
อีแรดสองสามฝูงแถวนั้น เริ่มจากมันมองเหยียดไอ้บิวในชุดไทย (อ้าว เมิงงง วอนตีนแล้วงาย) จากนั้น เราเสล่อ ส่งข้อความเข้ามือถือไอ้บิวที่เสล่อลืมปิดเสียงพอกัน แล้วมันก็ดัน เสล่อไปนั่งในโบถส์ เสียงข้อความดังลั่น แล้วอีฝูงแรดก็เลยแตกตื่น ไม่เคยได้ยินเสียงข้อความเข้า เลยกรี๊ดกร๊าด (จริงๆคือหัวเราะเยาะ ดังมากๆๆ แบบจงใจ แล้วส่งสายตาใส่)
อีพวกนี้แม้งสถุล พ่อแม่ไม่สั่งสอน เอ๊ะ หรือสอนแล้วไม่จำ เอาเถอะ กะโหลกหนาแบบนี้ เอาสว่านเจาะขี้เลื่อนยัดยังยาก...จะเอาไรมากกะเอาเรื่องดีๆใส่หัวมัน อิ อิ
เหมือนที่น้าย้อยบอกเลย "เด็กที่นี่ตอนเล็กๆ น่าร้าก น่ารัก...ตอนโต แม่ง น่ากระทืบ"
อู้ววววว Give me 5!! ค่ะ น้าย้อยยย ก๊ากกกกกกกกกก เห็นด้วยอย่างแรง ซักวัน จะเจอท่าหักนอไอยรา (สายพันธุ์แรด) เอาเถอะ ปล่อยมันไป มันไม่ได้ทำอะไรเรา แต่มันทำบิวกะบีนี่ >_< โกดแทนๆๆๆๆ
เสร็จจากเรื่องอีแรด ก็รอดูขบวนพาเหรด และน้ำหน้านายอำเภอ (มีคนบ่นว่าแม้งงก เห็นด้วยแหละ ไฟที่หน้าหมู่บ้านเราเสียไม่ยอมซ่อม หน้าหนาวมันมืดทั้งวันทั้งคืน เล่นเอากุจักรยานชนตั้งกี่รอบก็ไม่รู้) จากนั้นก็หลบไอ้ ฮิมมี่
เอ๊ะโอ ฮิมมี่คือไผ บักเสี่ยวผู้นี้อิมพอร์ตใส่เล้ามาจาก ลิเบเรีย เป็นนิโกรนี่เอง นิสัยดีไม่ดีไม่สน แต่กุเกลียดเข้าไส้ เพราะชอบมาทำรุ่มร่ามใส่เรา พยายามปล้นเบอร์เรา (ทำไมชีวิตกุ มีคนมาจีบทั้งทีต้องเป็นไอ้นี่ห๊ะ -______+!!! ฮึ่ยยย)
เครียดนะเนี่ย รุเง้ หาสาระมีเป็นเกย์ยังจะดีซะกว่า เอาเถอะ ก็ยังดีที่วันนี้ไอ้บิวกะบีมันช่วยบังเราได้ทัน ไม่งั้นคงตาย ขี้เกียจฟังแม้งพ่นน้ำลายใส่ อยากอาเจียนออกมาเป็นเค้กผสมโค้ก =_=;
หลังจากนั้นเราก็ติดรถไปบ้านน้าย้อย ไปถล่มน้าย้อย หิวข้าว อิๆๆๆ น้าย้อยทำหมูอบ แต่อยู่หม่ำไม่ทัน เพราะโฮสจะลากไปกินข้าวที่อื่น เราได้แต่จก ไส้เปาะเปี๊ยะผัด ไข่เจียว กะยำปลากระป๋อง เอาเหอะ แค่นี้ก็สวรรค์ชัดๆแล้ว หุๆๆๆ ข้าวสวยหอมๆ เหยาะน้ำปลานิดหน่อยยยย อร่อยเหาะ หุๆๆๆ
แล้วก็ขึ้นไปกินข้าวบนภูเขา เอ้อ...ในเมืองมีไม่กิน ไปกินบนเขา แต่วิวสวยจริงๆ เดี๋ยวเอารูปลง อิ อิ ตรงนี้ฟยอร์ดสวยสุดเท่าที่เราเคยเห็นมาเลย (เพราะไอ้ที่สวยกว่านี้ไม่มีบุญไปเห็นนี่เอง)
เจอซาร่าด้วย ถือว่าโชคดี เลยได้ถ่ายรูป หาคนคุยแก้เซ็ง ไปกินข้าวกะเพื่อนโฮส เราแทบหลับ นั่งเป็นใบ้ ฟังเค้าพูดก็รู้เรื่องหรอกนะ แต่ไม่รู้จะร่วมด้วยยังไง แล้วก็อืดบวกอิ่ม (แต่ยังกระซ้วกได้ต่อ โฮสพ่อไม่ผิดหวัง ได้เสียตังค์ให้กุอีกแว้วววว >_<~)
กินข้าวเสร็จก็ไปดูลูกหมาน้อย เอ้อ วันนี้เห็นกวางเรนเดียร์บนภูเขาด้วย ข้างหลังร้านอาหาร บนภูเขาหิมะอ่ะ สวยมากๆ หมายถึงภูเขานะ ส่วนเรนเดียร์ แม้งเห็นแต่ตูดมันอ่ะ ไกลก็ไกล เซ็งเลยยยยยย ตอนนี้เหลือ เหยี่ยว กวางมูส ลูกสิงโตทะเล กะปลาวาฬที่ยังไม่เห็น อ๊ะๆๆ เราเคยเห็นหมาจิ้งจอกแล้วนา อย่างน่ารักอ่ะ สีน้ำตาลทอง หางเป็นพวงสีขาว สวยมากๆๆๆ
ไปดูลูกหมาที่บ้านโฮส เหนื่อยโคด ภาวนาให้เค้ากลับบ้าน ลุงแกดันใจดี ชวนโฮสเรานั่งจิบกาแฟ เรานั่งฟังเค้าคุยกันซักพักเริ่มสัปงก โฮสแม่เราน่ารักมากๆ เห็นเราง่วงรีบดึงเข้ามาซบไหล่ เราเลยถือโอกาสหลับไปเลยสิบห้านาทีเต็มๆ โฮสแม่ก็คอยเร่งโฮสพ่อให้กลับบ้าน เพราะเราสภาพเหมือนพวกเดนตายชิบหายเลย อ่ะนะ มันเหนื่อยอ่ะ ลมแอบแรง เลยหนาวยะเยือก ชุดไทยก็บาง เลยเดินสั่นงึกงักๆไปทั้งวันเลย
พอกลับบ้านเราก็นอนไปเต็มๆสองชั่วโมง โฮสแม่เดินมาปลุก เธอจะไม่นอนกลางคืนนี้เหรอ ทำไมนอนนานจัง อ่ะนะ โฮสแม่เธอไม่รู้ว่าดิชั้นเป็นแชมป์นอนประจำบ้าน อิๆๆ ครองมาหลายสมัยและจะครองไปเรื่อยๆ กลับไทยคงอดนอนเยอะ เลยต้องโกย อ่ะนะ ตายไม่กลัว กลัวไม่ได้นอน
วันนี้ก็...สนุกมั้ง อิ อิ รู้สึกดีมากกว่า น่าเบื่อ แต่รู้สึกดี ไม่รู้สิ บางทีความรู้สึกคนมันขึ้นๆลงๆ บอกไม่ถูกว่าเอาความรู้สึกไหนบ้างมาปะปนกันมั่วจนกลายเป็นความรู้สึกใหม่ๆ
วันนี้ดูน่าเบื่อ...แต่ประทับใจ... หนาว...แต่ก็อุ่นในที
บอกไม่ถูกจริงๆ
ถามว่าอีกเดือนเศษๆกลับบ้าน อยากกลับมั้ย...มันครึ่งๆกลางๆ บางทีก็รู้สึกอยากกลับ บางทีก็ไม่...
อยากหนีไปให้พ้นๆร.ร.ที่ไม่น่าเรียน เพื่อนที่ไม่น่าคบ คนที่เค้าดูถูกเรา...ในขณะที่ถ้าเราหนีไป ก็เท่ากับหนีคนที่เค้าดีกับเรา เค้ามีไมตรีให้
แล้วสำคัญที่สุด...หนีชีวิตอิสรที่เราอยากได้มานาน...เราไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตคือชีวิตเลย ตั้งแต่มาอยู่นอร์เวย์ เราเรียนรู้ทุกอย่าง ที่ผู้ใหญ่เค้าเรียนรู้ เราเปลี่ยนตัวเองจากเด็กอายุสิบห้าสิบหก มาเป็นผู้ใหญ่ภายใต้เด็กอายุสิบหกได้ภายในสิบเอ็ดเดือน... เราอาจจะหยาบคายขึ้น อาจจะห้าวขึ้น อาจจะพูดตรง การกระทำรุนแรงมากขึ้น แต่เรากลับรู้สึกว่าเราควบคุมตัวเองได้มากขึ้น เราไม่โมโหง่ายเหมือนแต่ก่อน เราแบ่งเวลาจัดสรรชีวิตให้ตัวเองได้ลงตัว...
เราคิดของเราเอง ไม่มีคนคอยจูงจมูกหรือคอยสาดคลื่นกระทบให้หางเสือหมุนไปตามทิศต่างๆเหมือนเมื่อก่อน...
ถ้าเรากลับไทย...อิสรภาพแบบนี้จะหายไป...หรือเปลี่ยนแปลงกลับไปเป็นชีวิตเก่าๆที่น่าเบื่อ...
ตอนนี้สิ่งสุดท้ายที่ทำได้คือ ค่อยๆเก็บทุกอย่างเป็นความทรงจำที่ดี...ไม่ทะเลาะ ไม่พูดจาว่าร้ายใคร(ข้อนี้ยากส์) แล้วพอเวลาที่เรากลับไทยไป เราเหงาเมื่อไหร่ ร้องไห้เมื่อไหร่ เราคงจะหยิบยกความทรงจำพวกนี้ขึ้นมาสร้างเป็นโลกใบเล็กๆชั่วคราว โลกที่เราทำทุกอย่างได้ตามที่เราต้องการ
เรากำลังนับถอยหลัง สิบเอ็ดเดือนที่ใกล้จะจบลง....นับถอยหลัง วันที่เราเติบโตขึ้นจากเดิม
 Comments (10)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://myladypimz.spaces.live.com/blog/cns!5A7F831E7EAFBA3A!2301.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
