Pimpat's profile~|| P i m m e l i m * | ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 11 Vinterferien ของจริง = =;Søndag
11 Mars 2007
อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์ที่มันส์มาก ขอบอก +_+
วันจันทร์ !!
เริ่มจากการไปทรูมเซอคนเดียว โอ้ จ๊อด...การเดินทางครั้งแรกที่น่าตื่นเต้น
ก็ตื่นแต่เช้า หกโมง ไปยืนรอรถ เจ็ดโมงสิบห้าที่หน้าบ้าน ปรากฏว่ารถเลทไปเกือบยี่สิบนาที กำลังคิดอยู่ว่า เดินกลับบ้านไปนอนต่อดีกว่ามั้ย =_=;
จากที่หน้าแตก เกือบจะโบกรถก่อสร้างไปสองสามที ดังนั้น ก็ตั้งสติใหม่ เอาเป็นว่า ยืนรอก็แล้วกัน -O-;
รถไปถึง โอเดอร์ดาเลน ต่อเรือข้ามฟาก...แม้งของจริง
ซวยหมามากมาย วันนี้ทำบุญมาน้อย ปรากฏว่า...เจอโฮสพ่อเก่า บนเรือ = =;
เค้ากำลังจะไปทำงานที่อีกฟากที่เรือจะไปจอด ตอนแรกก็กะไม่ทักหรอก เค้ากำลังจะเดินไปอีกด้าน แต่ปรากฏว่า แม้ง...อีกแล้วคับท่าน เดินย้อนกลับมาด้านที่เรานั่งอยู่ เจ๊อะกันเต็มๆ =_=; ประมาณว่า หลบไม่ทัน เลยต้องทัก
เค้าก็นั่งลงข้างๆเรา แล้วก็ชวนคุย...อ่านะ ก็ดีอ่ะ ไม่ได้คุยกะเค้านาน โฮสพ่อเก่าอ่ะ ดี ...แต่นิสัยแปลกๆบางที รู้แค่ว่าขี้งกบรม แค่เนี้ยแหละ
มาตำรับเดียวกะโฮสที่ไอ้เพ้งเคยอยู่ด้วยเลย กินนมหมด เทน้ำเขย่ากินต่อ =_=; แสด
อร่อยจริงๆนะคับพี่น้อง
จากนั้นก็นั่งรถต่อ...ผู้หญิงที่นั่งข้างๆเราเค้ามีลูกตัวเล็กๆสองคน น่าจะสามสี่ขวบ ผู้หญิงกะผู้ชาย ตอนยืนรอบนเรือจะขึ้นรถต่ออ่ะ เด็กน้อยที่น่ารักทั้งสองยืนข้างๆเรา ก็เอานิ้วมาจิ้มกระเป๋าเราเล่นใหญ่
เอ้อ...ดี ไม่เคยเห็นก็ไหว้ซินู๋ TOT หรือว่ามันจ้องเทดดี้แบร์สีชมพูแปร๋นเล๋นของชั้นอยู่กันแน่วะ T_T อ๊างงง ไม่นะ หมีน้อยจงอยู่รอดปลอดภัย
แล้วก็ไปถึงทรูมเซอ โดยสวัสดิภาพ กะไปซื้อ กางเกง...เพราะกางเกงคับปึ๋งทุกตัวเลย
ท่องไว้ในใจ...กางเกงลูก...โอมมมม...กางเกง...เท่านั้น
ออกจากช้อปปิ้งเซ็นเตอร์ตอนราวๆเที่ยง ได้ที่รัดข้อเท้ามาอัน สีขาว ยาวเฟื้อย เพราะมันเป็นฟรีไซส์ อะฮ่า ในที่สุดก็เตรียมออกแรดกะที่รัดข้อเท้าเดิ้นๆได้ซะที แต่มันไม่เจ๋งอ่ะ อยากได้ลาย นอร์วีเจียนหน่อย แต่เค้าบอกว่า หายาก ต้องไปสั่งถัก ซึ่ง...แพงอิ๊บ
ดังนั้น... ไอ้นี่ก็แรดได้วะ...ถ่อ =o=; บุ่ย
จากนั้นก็ไปเดินตรงเซ็นเตอร์ ถนนสายที่คนเดินเยอะๆ เข้าออกร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่น ฆ่าเวลารอไอ้มุยมาถึง ก็นะ ได้ของมาเต็มมือ ทั้งๆที่ปากท่องเอาไว้ว่า
กางเกง...กางเกงเท่านั้น
ปรากฏว่า เสื้อสองตัว เป็นแขนยาวตัวนึง อีกตัวเป็นชุดกระโปรงสายเดี่ยว แต่เห็นมันจ๊าบดี ใส่แล้วพุงโผล่ ชอบ ^^
จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้กางเกงซะที หมดตังค์ไปบานตะไท
ดูลิสรายการดิ
ค่ารถบัส ไปกลับ 300-
ค่าเสื้อแขนยาวสีเทา สุดจ๊าบ 150
ค่าเสื้อสายเดี่ยวเตรียมแรด 130
ผ้ารัดข้อเท้า 40
ลิบกอส 30
บัตรเติมเงินโทรศัพท์ 150
กิน !!! เฉียดๆ 100
สุดท้าย ไปรับมุยที่ท่าเรือ ไอ้มุยเอ๋ออ่ะนะ เค้าชี้ทางว่าท่ารถบัสอยู่ทางนี้ ดันเดินกลับไปกลับมา แล้วพอมุยมา เราก็ได้อีกชิ้นคือ...
กางเกง 300
อะฮ่า !!! ได้กางเกงจนได้อ่ะนะ แสดงว่ามาแล้วไม่เสียเที่ยว =[]=; แต่...เสียตังนะพี่น้อง
แล้วก็ไปซื้อพวกมาม่ากะผักที่ร้านขายของไทย ซื้อมาม่ามาตุนเกือบสิบซอง เพราะพ่อยังส่งของมาไม่ถึงซะที
กลับบ้านวันนั้น อย่างเหนื่อยอ่ะ นอนก็ไม่ได้นอน เหนื่อยมากมาย
วันอังคาร
ตื่นประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า กินข้าวแล้วพามุยเดินไปบ้านบิวกะบี อ่ะโห...ตอนแรกบอกมุยห้าโลเองมุย ชิวๆๆ
เดินกันลากเลือด พอไปถึง น้าย้อยชม...เก่งนะลูก เดินกันตั้งเจ็ดโล
อ๊ะ เจงเดะ เจ็ดหลอ กร๊ากกก มุยโดนหลอกให้เดินเหนื่อย แต่ไม่เหนื่อยเปล่าเว้ยเฮ้ยยย
น้าย้อยเปิดครัวเลี้ยงงง พระเจ้าจ๊อด
ข้าวผัดคะน้า...ส้มตำ...กุ้งแช่น้ำปลา เปาะเปี๊ยะ แกงไตปลา น้ำพริก สารพัดผัก...
จ๊อดซี่ !!!! มันอร่อยมากกกกกกก >_<
มีรูปๆๆๆ
เป็นไงล่ะ พี่น้อง อิจฉาล่ะเซะ แม่ครัวมาเองนะเนี่ย หมึกดง หมึกแดง น่ะ ชิดซ้ายไปเล้ยยยย !!!
กุ้งแช่น้ำปลา ซี๊ดดดดดดด อาหย่อยยยย
อยากจะบอกว่าส่งรูปนี้ไปให้ไอ้นิวดู โดนด่ากลับมาเละ =O= อาร้าย ซิก คนอุตส่าห์หวังดี เห็นว่าช๊อบ ชอบ...เลยส่งให้ดู ฮี่ๆๆๆๆ
งานนี้ ดูแต่ตา ปากอย่าต้อง...ของมันหมด ตรูแดกเอง เอิ๊ก
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เย็นวันนั้นก็ค้างที่บ้านบิวกะบีหนึ่งคืน ฮาดี นั่งดูหนัง เล่นเอ็ม แล้วก็สวาปามทุกอย่างที่ขวางหน้า ตามเคย ฮี่ ฮี่...ฮี่ !!
วันพุธ
โฮสพ่อไปรับจากบ้านบิวกะบี รับบิวกะบีมาเล่นสกีด้วย ก็เล่นสกีกัน โคดสนุก ขอบอกว่าไม่เคยเล่นสกีสนุกขนาดนี้เลย แบบว่า ขึ้นลงเนินกันมันส์สะเดิดดดดดด
เจ็บตูดมากมาย เพราะดูเหมือนเราจะครองแชมป์ล้มเอาก้นไถลพื้นเป็นทางยาวเนี่ยเยอะสุด อาจจะพอๆกะไอ้บิว ส่วนมุยกะบี เค้าชิวๆ แบบว่าโปรอ่ะนะ
ปรากฏว่า เพิ่งจะมารู้ความจริงวันนี้จากโฮสมัมว่า สกีที่มุยใช้อ่ะ ของโฮสมัม มันติดอะไรไว้ข้างใต้ไม่รู้ ทำให้มันไม่ลื่น แต่อันที่เราใช้อ่ะ ของโฮสพี่มันไม่ได้ทำให้ เลยลื่นบัดซบ วันนี้โฮสแม่เอาอันที่เราใช้ไปลองดู เค้าบอกว่า ลื่นมาก ไม่แปลกใจที่เราเอาตูดไถลพื้นซะสนุก =_=; ประมาณว่า บอกช้าไปเปล่าอ่ะคะ
บิว มุย และ บี สภาพแต่ละคน สังเกตดีๆ ในมือบี ถือถุงขนม อ๊ากกกกกก ลันล้า มีความสุข ข้างในมีแต่ช็อกโกแลตอ่ะ ฮี่ๆๆๆ
แล้วตอนเย็นวันนั้น พวกเราสี่คนเลยอาสา ทำกับข้าวให้โฮสกิน!!!! จ๊อดดดดด มันยอดมาก รายการคือ ต้มยำ ไก่ ใส่เห็ดฟาง กะหล่ำดอก และอื่นๆอีกมามาย โดยมุย แกงเขียวหวานเนื้อ ใส่มะเขือ และ...ขี้มือเรากะบิว (อันนี้ บิวนำเสนอ) ยำไข่ดาว โดยบี..อร่อยมาก ขอบอก แต่พริกยั้วเยี้ยะ รู้สึกว่าโฮสพ่อกะมุยกะกัดเข้าไปเต็มๆ ไอ้มุยอ่ะ ไม่สงสารหรอก สงสารโฮสพ่อ แค่น้ำจิ้มไก่บ่นเผ็ด เจอพริกเข้าไปทั้งดุ้น...เค้าคงเกลียดอาหารไทยไปเลย T______T แล้วก็ ผัดผัก โดยมุย...(และพิมคนหยอดน้ำมันหอย) ฮ่า อร่อยจริงๆนะ เราชอบมากมาย แต่อยากจะบอกว่า กลัวท้องเสียอ่ะ ตอนเย็นก็นั่งดูหนังกัน สไปเดอร์แมน ดูไปกินไป โคดสุขใจ วันนี้สนุกมากๆ สนุกที่สุดดดดดด เลย >_<
สภาพหลังเล่นสกี แต่ละคน หมดแรง
โต๊ะอาหาร แน่นเอี๊ยดดดดไปด้วยอาหารนานาชนิด โฮสพ่อกะโฮสแม่เราดูเหมือนจะกัดฟันกิน TOT
หน้าตาแต่ละคน สำราญมะคะ พี่น้อง
วันพฤหัสบดี
เราป่วยยยยยยยยยย ใช่ กรู ป่วยยยยยยยยยยยยยยยยยเว้ยยยยยยยยยย อยากรู้มั้ย เกิดอะไรขึ้น...ต้มยำ แกงเขียวหวาน ยำไข่ดาวและผัดผักมันลงไปทำปฏิกิริยาอะไรบางอย่างที่มีแต่เราคนเดียวที่ซวยหมา ทำไมคนอื่นไม่เป็นวะ ทำไมเราอาหารเป็นพิษอย่างรุนแรง ปวดท้องจนเดินไม่ได้ บิดไปบิดมา อาเจียนออกมาด้วย ทำไมทุกคนไม่เป็นวะ -____+ !!! ท้องเราไม่แข็งเรอะงายยยยยยยยย ทำไมมีแต่เราที่ส้วมแตกอยู่คนเดียว TOT ซิกกกกกก ขี้มือครายยยยยยย สารภาพมาซะเด เด เด >_< !!!!!
วันศุกร์
เซ็งมาก ไอ้มุยจะกลับแล้วอ่ะ TOT เดินไปเบเกอรี่กะร้านขนมมา เผาตังในกระเป๋าไปกับการกิน แบบว่า คนขายมองหน้า เพราะในถุง ไอติม ช็อกโกแลต พุดดิ้ง เบเกอรี่ โดนัท เลย์ สารพัด T______T เป็นอาทิตย์ที่สำราญใจจริงๆนะ ใครไม่เชื่อ เอาแต่นั่งๆนอนๆกันอยู่บ้านกะมุย ขี้เกียจออกไปไหน เดินไปเบเกอรี่ ไปถล่มร้านเค้ามานิดหน่อย แล้วก็ ดูหนัง แล้วก็นอนอืดกัน ตอนเย็น ลุง พี่ชายโฮสพ่อก็มารับ เราก็ไปด้วย พามุยไปส่งที่ แช้ดเว เป็นการเดินทางที่ทรมานมาก ขอบอก เพราะเราปวดฉี่ แล้วมันไม่มีที่ฉี่ ไม่มีห้องน้ำ เลยอั้นไปสองชม.เต็มๆ งานนี้ รางวัลออสก้ากะโนเบลยกย่องกรูเลย ให้ตาย กลับบ้านแล้วท่อรั่ว ส้วมโฮสรับกรรมอีกแระ
วันเสาร์
เหงามากมาย ขอบอก มุยไม่อยู่เนี่ย TOT เบื่อด้วย เรานั่งๆนอนๆอยู่บ้านทั้งวันเลย ออกไปกินข้าวกะโฮสมัม แล้วก็กลับมานั่งเล่นคอมต่อ
วันอาทิตย์ ออกไปเล่นสกีกะโฮสแม่มา เหนื่อยชิบ ใช้สกีของโฮสแม่อ่ะ อันที่แกใช้อ่ะมุย มันดีกว่าเยอะอ่ะ ดีจนฝืด ลงจากเนินยังไม่ลง ต้องใช้ไม้สกีช่วยไส เหอะ พรุ่งนี้จะเปิดเรียนอีกแล้ว ไม่อยากไปร.ร. ขอบอกว่า ขี้เกียจตื่นเช้า แค่นั้นเอง ไม่อยากขึ้นรถบัสวันจันทร์ด้วย รถเต็มเอี๊ยดจริงๆ ได้พัสดุจาก มาม้ากะปะป๊าแล้ว ของกินทั้งนั้น หมูสวรรค์ โดโซะ โอวันตินเย็น ฮาร์ทบีท หมูแผ่นอีกนิด ปลาหมึก มาม่าเป็นโหล และของฝากโฮสนิดๆหน่อยๆ
เฮ้อ สุขใจดีมั้ยเนี่ย >_< !
แต่ !!!!... อีกแค่ สิบแปดวันเท่านั้น นับไปอีกแค่สิบแปดวัน จะได้ไปทริปเรือแล้ววววว ยะฮู้วววววววว สุขใจมากมาย กี๊ดกร๊าดดดดด ไปแรด ลันล้า ไปแรดดดด สองอาทิตย์นี้ต้องเตรียมเก็บตังก่อน อุๆๆๆ -..- เอาไปจับจ่ายใช้สอยที่ภาคใต้บ้างงง เค้าไม่ได้เรียกว่าฟุ่มเฟือยนะป๊า ม้า...เค้าเรียกว่า กระจายรายได้ >______<;;;; คริ คริ
อ้วนไม่อ้วนก็ดูเอา
หน้างี้บวมเลยวะ แต่ถ่ายข้างๆเลยดูไม่เท่าไหร่ ไม่กล้าเอารูปที่ถ่ายข้างหน้าลง TOT March 04 Vinterferien kommer snart !!
Søndag 4 Mars 2007
โฮสพี่ชายตัวเองน่ารักจังเลยยยยย >_< สเปซนี้ขอเพ้อถึงแต่พี่แกแล้วกัน ทั้งๆที่ตั้งชื่อหัวข้อวินเตอร์เฟเรียไว้งั้นแหละ เนื้อหาไม่ได้ตรงตามหัวข้อเรื่องซักกะติ๊ดดดด
โอ๊ะ โอ๊ะ อาการบ้า ผู้ ชาย กำเริบบบ คิงคองน้อย
เริ่มจากวันพฤ เฮียแกกลับมาบ้านตอนเย็นๆ ต๊อบมาเยี่ยมบ้านเราพอดี เราสองคนก็เล่นบ้าๆบอๆกันในห้อง เสียงคงดังขึ้นไปถึงข้างบน ห้องพี่แกอยู่ตรงกะห้องเราพอดีเป๊ะ เค้าก็ทักมาในเอ็มอ่ะนะ ทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกันนี่แหละ แต่คุยกันทางเอ็มซะเป็นส่วนใหญ่ ฮาชิมิ คุยกะเค้านานเลยอ่ะ คุยกะต๊อบด้วย น่ารักมากๆ ต๊อบเองยังปิ๊งปั๊งไปด้วย
พอวันศุกร์ เค้าก็อาสามารับเราที่ร.ร. อ๊ากกกกก น่ารักที่ซู้ดดดดดดดด ต๊อบเสียดายอดเจอ ส่วนบิวได้เจอ ฮามาก
บิวปล่อยไก่นะคับท่าน ลงจากรถพี่ชายเรา แล้วตูดไถลพื้นอย่างสวยงาม อีพิมก็เลว แทนที่จะรีบวิ่งเข้าไปช่วย กลับยืนขำ กร๊ากกกกกกกกกกกก แม้งขำนี่หว่า รองเท้ามีไม่เหยียบพื้น ดันเอาตรูดไปถูพื้นนะคับทั่น
แล้วตอนบิวจะกลับ มันก็ตื๊อให้เราไปเป็นเพื่อน เพราะกลัวพี่ชายเรา ไม่กล้านั่งไปกะพี่เราสองคน แล้วเป็นไง
ไงๆๆๆๆๆๆยะ พอถึงบ้านแล้ว ชั้นโทรไปเช็กความเรียบร้อย มันเพ้อพี่ชายชั้นไปอีกรายนึงเลย
ฮ่าๆๆๆๆ สะใจว่ะ ตอนเย็นวันศุกร์ไปเล่นหิมะกะบิว เล่นบ้าๆบอๆกันตรงระเบียงห้องรับแขก เราถามบิวว่า ลองมองเข้าไปข้างในดิ้ พี่ชายเราอยู่เปล่า ไอ้บิวก็บอกว่าไม่อยู่ๆ ไม่เห็นๆใครเลย เราก็เลยเล่นบ้าๆเต็มที่ ไม่อายใคร เอาหิมะที่มันแข็งเป็นแท่งๆวิ่งไล่แทงไอ้บิว เป็นไงล่ะ พอหันเข้าไปในห้อง จ๊ะเอ๋พี่แกพอดี พี่แกก้อนั่งขำคับท่าน
เพล้ง เพล้ง เพล้งงงงง หน้าแตกแบบ สุดๆเลยกรู อายยยยโคดดดดดดดดดดดด ไอ้บิวนะไอ้บิว แล้วก็บอกว่าไม่มีใครอยู่ สงสัยเอาตูดกระแทกพื้นแล้วตาจะบอดนะไอ้บิว วันเสาร์ ตื่นขึ้นมาพร้อมกะอาการปวดหัว เพราะไปเล่นคลุกในหิมะกะบิวนานไปหน่อย เลยสลึมสะลือ ตื่นมาตอนสิบเอ็ดโมงกว่า พี่ชายแกนั่งรออยู่ที่ห้องครัว เค้าจะออกไปกินข้าวข้างนอกบ้าน โฮสพ่อก็บอกให้ไปกะพี่ชาย แต่เราปวดหัวคอด เลยปฏิเสธไป เหอะๆ ขะ ขะ เขินเจ้าค่ะ เดี๋ยวกินไม่ลง แล้วเผลอกินพี่แกเข้าไปแทน อ๊าก ก้ออยากน่ารักเองงิ พอพี่เค้ากลับมา โฮสพ่อเลยไล่ให้ไปซื้อของกะพี่ชาย เพราะเห็นเรานั่งซึมกะทือ หนาวๆร้อนๆอยู่ในบ้าน ให้ออกไปเปิดหูเปิดตา
อันนี้แหละที่ฮาว่ะ
พี่แกก็ขับรถพาไปที่ซุปเปอร์มาเก็ต พี่แกเอากระดาษโน้ตขึ้นมาแปะบนรถเข็น แล้วก็ไล่ตามรายการ
"บล็อกโคลี่" he said นะเคอะ
แล้วเฮียแกก็เดินดุ่มๆไปที่แผงผัก จากนั้นก็ด้อมๆมองๆ สักพัก หยิบขึ้นมาด้วยความมั่นใจ
มันคือ...กะหล่ำดอก !!!!! แป่วววแหว่วววว แหว่วววว -O- พระเจ้า เค้าไม่รู้จักบล็อกโคลี่เว้ย พี่น้อง เอาขึ้นมาส่องตั้งนาน พอเห็นชื่อมันเขียนว่า กะหล่ำดอก เค้าเลยวางลงไป แล้วก็มองหาบล็อกโคลี่ต่อ ทั้งๆที่มันวางอยู่กะบะข้างๆเลยเว้ยคับท่าน
ไอ้เราก็เลวอีกแล้ว ใจนึงก็อยากจะบอกแกว่า บล็อกโคลี่อ่ะอันเนี้ย แต่ไม่อาวววว ปล่อยให้พี่แกหน้าแตกอีกสักรอบ คราวนี้พี่แกอาจจะหยิบ แครอทขึ้นมาส่องเลยก็ได้นะว่ามันใช่ บล็อกโคลี่รึเปล่า ==; แล้วตอนนั่งบนรถ เค้าก็แซวเราว่า เราเป็นเด็กผู้หญิงที่นอนเก่งมาก
มะ...มะ...แม้งงงงง =[]= เดี๋ยวตบปาก แล้วทีตัวเองอ่ะ เออ ตื่นก่อนเราก็จริง แต่นอนวันละสามรอบ แม้งงฟายยยเจงๆ แล้วตอนกลางคืน พี่ชายแกก็ออนเอ็ม ต๊อบเลยลากเราเข้าไปคุยด้วย เราก็พิมพ์ชื่อเค้าเป็นภาษาไทย
แต่ดันไปหลอกเค้าว่า ชื่อเค้าภาษาไทย เขียนแบบนี้
>> คิงคอง << แต่แม้ง รู้ทันเว้ย เลยไม่เชื่อ แล้วเค้าก็ถามว่ามันคืออะไร ต๊อบแม้งโยนมาให้เราอธิบาย จะบ้าเรอะ มันนั่งอยู่บนหัวเรานี่เอง ขืนบอกไป เราก็ตายก่อนเสะวะ TOT แล้วพอโฮสพ่อขึ้นไปนอน พี่ชายแกก็ลงมาเคาะประตูห้องนอนเรา ชวนไปดูจันทรุปราคา
โอ้...*O* ชมจันทร์ ท่ามกลางหิมะ แสนจะโรแมนติก
แต่ทันใดนั้น ...พี่แกหายเข้าไปในครัว และกลับมาพร้อมกับ อาวุธลับ...มันคือ แต่นนนน แต๊นนนนน !!!!!!!!! โยเกิร์ตรสผลไม้รวม คับพี่น้อง-_-^
และเริ่มต้น สูดโยเกิร์ตเข้าทางปากหรือจมูกไม่รู้ แต่ดังมาก ดังนั้น...บรรยากาศที่คาดว่าจะโรแมกติก...จึง จบเห่ด้วยประกายชะนี้ พอวันอาทิตย์ เราตื่นก่อนมันเว้ยยยย เย้ เย เพื่อจะลบสถิติว่ามันนอนนานกว่าเรา เหอะๆๆ เราก็รอถามบิวว่าจะไปทรูมเซอกะเราได้มั้ย ไอ้บิวก็ตอบช้า โฮสพ่อก็บอกให้ไปกะโฮสพี่ ไปค้างกะโฮสพี่ชาย เย้ยยย =[]= มันก็น่าไปอ่ะ แต่พ่อแม่ที่ไทยรู้นะ โดนเชือดแล้วกระชากกลับไทยทันที
จะถามว่ากลัวมั้ยก็กลัวอ่ะ แต่เค้าดีกะเรามากมาย ถึงจะไม่ได้สนิทสนมแบบพี่น้องจริงๆ แต่เค้าก็ดีกะเรามากๆ เป็นสุภาพบุรุษมากๆ ทำนั่นทำนี่ เสียสละให้เราตลอด เราโคดดีใจเลยที่มีพี่ชายน่ารักแบบนี้อะ ! ฝันอยากเป็นน้องสาว มีพี่ชายน่ารักๆสักคน แล้วก็มีจริงๆ ฮา
แต่พี่ชายทำไมหน้าตาเหมือน คิงคองไงไม่รู้ว่ะ =_=;
สุดท้าย เราก็ปฏิเสธเค้าไป ตัดสินใจว่าจะไปเองพรุ่งนี้
แล้วตอนกินข้าว พี่ชายแกก็แซว
"พรุ่งนี้แน่ใจเหรอว่าไปคนเดียวได้" แน่ใจสิ TOT ถ้าหลงก็สายตรงถึงเฮีย เฮียต้องออกมารับเค้า นะ นะ น้า >_< !! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากไปด้วยยยยยยยจังเลย แต่คนสวยพูดแล้วไม่คืนคำ ดังนั้น... TTOTT หน้าชาติหน้า...เอ้ย โอกาสหน้ามีจริง จะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด
คิงคองที่แสนน่ารัก อ๊ากกกกกกกกกกกกก >O< !!!!!
ปล. ห้ามคอมเม้นเป็น ภาษาอังกฤษ หรือ นอร์วีเจียน เด็ดขาด ไม่งั้น ...
เราเลิกกัน >_< !!!!!!
(ปรากฏว่าทุกคนรีบคอมเม้นเป็นอังกิดในทันใด เอิ๊กกก) February 20 To Raja who will never come backManday
19 Febuar 2007
It's so hard to begin one live...but why we can lose it so easily...
WHO MAKE THIS MOST TERRIBLE WORD IN THE WORLD...??
"LOST"
No More tear from my host family...but who knows ...
Tomorrow...will come and someone that we used to see...won't be there anymore...
รายา น้องหมาตัวที่สนิทกับเราที่สุด ได้จากไปแล้วอย่างสงบ หลังจากทนทุกข์ทรมานเพราะป่วยเรื้อรังมาสองปีเต็ม
อาการเพิ่งจะหนักเมื่อวันเสาร์ เริ่มเดินขากะเผกๆหนึ่งข้าง ร้องครางหงิงๆตลอดเวลา
วันอาทิตย์ นอนซึมทั้งวัน เดินแทบไม่ได้เลย
วันจันทร์ วันนี้เอง ฉี่ราด เดินไม่ไหว ลุกไม่ขึ้น มีปัญหา อักเสบในสมองหรืออะไรสักอย่าง แล้วโฮสแม่ก็อุ้มไปหาหมอ
ก่อนจะไป เรานั่งลูบหัวมันอยู่สองสามที ตอนแรกกะจะไม่ลูบ ไม่กล้าแตะ กลัวมันเจ็บ เพราะมันสั่นไปทั้งตัวเลย ไม่รู้ว่าแตะไปโดนอะไรจะเจ็บขึ้นรึเปล่า เราเลยไม่กล้า
แต่สุดท้าย ตอนนี้มานึกขึ้นได้ โชคดีที่นั่งลูบหัวมัน...เพราะมันเป็นครั้งสุดท้าย
ถึงเราจะมาอยู่ได้แค่เดือนเศษๆเอง แต่เราก็ผูกพันกับบ้านนี้ และทุกๆรายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับบ้านนี้
โฮสแม่กลับมาบ้าน น้ำตาไหล เค้าไม่พูดอะไรเลย เราก็ไม่กล้าถาม ตอนแรกนึกว่ามันแค่อาการหนัก
พอโฮสแม่เค้าทำใจได้แล้ว เค้าก็เลยเล่าให้ฟังว่า เนี่ย มันป่วยมานานแล้ว ดีแล้วล่ะ ที่มันไป...ไม่อย่างนั้นจะรั้งมันเอาไว้ก็ทรมานมาก
มันเป็นหมาที่ดีมาก...เคยชนะรางวัลล่าสัตว์ เป็นหมาที่เก่งมากๆมาก่อน...ตอนนี้แก่แล้ว อายุสิบเอ็ดขวบ มันอยู่กับเค้ามาสิบเอ็ดปี
คิดดูแล้วกันว่าเค้าจะผูกพันกับมันขนาดไหน
เราคิดแล้วก็สะเทือนใจมาก
เพราะครั้งหนึ่ง...เราเคยเล่นกับมัน
ครั้งหนึ่ง...เราเคยเกาก้นให้มัน มันชอบให้เกาตรงก้นมากๆ ตลกดี
ครั้งหนึ่ง...เราโคดเคืองมันเลย เพราะแอบปีนขึ้นไปนอนสบายใจเฉิบบนเตียงเรา
ครั้งหนึ่ง...มันชอบวิ่งเข้ามาในห้องเรา ตอนเราเล่นคอมแล้วเอาหัวมาหนุนใต้แขนเรา เหมือนจะสะกิดเรียก
ครั้งหนึ่ง...และทุกครั้งที่เราเข้าครัวไปหาอะไรกิน มันจะเดินตามมาตลอด อย่างน้อยขอส่วนแบ่งนอกมื้อบ้าง...หิวเก่งนะเนี่ย
ครั้งหนึ่ง...ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่เรานั่งลงบนพื้น มันจะมานั่งใกล้ๆ เอาตัวมาถูไถ มาเบียดตลอดเวลา แล้วเวลาเราจะซิทอัพ มันก็จะมานั่งบังทางตลอด เหมือนจะแกล้งไงไม่รู้สิ
และอีกหลายๆครั้ง...
ทุกคืนที่เรานอนฟังมันตะกุยที่นอนตัวเองเสียงดังจนเรานอนไม่หลับ ตื่นเช้ามา โฮสถาม นอนหลับมั้ย อยากจะบอกว่า เพราะหมาน้อยของพวกเทอไง ชั้นนอนไม่เต็มอิ่ม แต่กลับตอบไปว่า อืม หลับสบายทุกครั้ง
จากเดิมที่รำคาญมาก...กลายเป็นนอนฟังทุกคืนมาเดือนกว่าจนชินไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คืนไหนมันไม่ตะกุยที่นอนดังโครกๆครากๆ เราคงนอนไม่หลับ
และทุกๆเช้าที่เปิดประตูห้องมา เจอมันก่อนหน้าใครเลย และมันนั่นแหละที่ส่งเสียงทักทายเราก่อนตอนเช้า อย่างน้อยก็ผงกหัวมาเชิดใส่พองาม ขำดีอ่ะ...
วันนี้โฮสแม่กลับบ้านมาให้อาหารหมาอีกสองตัว ชื่อวิลเลี่ยมกับแดรงค์
รายา หมาแก่ที่ตายไปเป็นแม่ของแดรงค์ โฮสแม่เราพูดตอนนั่งมองมันกินข้าวว่า
"ไง...แดรงค์..แม่แกอยู่ไหนน้าตอนนี้ คิดถึงแม่มั้ย..."
อยากจะบอกว่า หมามันไม่คิดถึงแม่ของมันหรอก ถึงคิดถึงจริง มันเสียใจจริงๆ ใครจะรู้...สัตว์เดรัจฉาน
บางทีเราว่า มนุษย์ที่คิดเป็น เสียใจเป็นนั่นแหละ เสียเปรียบสัตว์
หากเห็นแก่ตัวเช่นสัตว์ เป็นสัตว์เดรัจฉาน แต่ไม่ต้องรับรู้ความเสียใจและเจ็บปวดที่มันทรมาน คงจะดีกว่าเป็นไหนๆ
จะสูญเสียสิ่งใดๆไปก็ไม่มีความหมาย...ไม่มีความรู้สึก
บางที...หมามันอาจจะดีกว่าคนก็ได้ แม่มันตาย มันไม่มีน้ำตาสักหยด แต่คนที่เลี้ยงมันมา กับอาวรณ์เมื่อมันจากไป ใช่...มันคงเป็นความผูกพัน เพราะหมาตัวนี้สร้างวีรกรรมดีๆแก่บ้านนี้ไว้มากมาย
ขนาดเป็นหมา...เกิดมายังมีคนรัก จากไปยังมีคนอาวรณ์
แล้วเราล่ะ... คนที่เกิดมามีชีวิต เกิดมาก็มีคนรัก จากไปจะมีใครอาวรณ์หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคุณค่าของตัวคน...
สูญเสีย... คำที่น่ารังเกียจที่สุดในโลก
แต่สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีใครหลีกหนีความน่ารังเกียจของมันพ้น...?
คิดถึงหมาของเราที่ไทยจังนะ ตัวนั้นเราเองเลี้ยงมากับมือตอนมันเล็ก จำได้ว่าภูมิใจแค่ไหน หลังจากที่มันมาอยู่กับเราสามสี่วัน มันติดเราเป็นคนแรก มานอนซุกใต้เท้าเราให้พออุ่น... ตอนมันโตขึ้นชักซน เลยไม่ค่อยมีเวลาได้เลี้ยงเท่าไหร่แล้ว แต่คิดถึงจัง...
แล้วที่ประจำตรงนี้จะมีใครมานอนแทนล่ะ รายา ?
I don't know How can I sleep without your annoying voice tonight ?
February 18 มุมเล็กๆในประเทศนอร์เวย์Lørdag
17 Febuar 2007
Okie...Torun...Unnskyld at jeg har ikke skrev på norsk i siste gangen ^^
men nå jeg kunne ikke skrive på norsk igjen he he he
på grunn av... blah blah blah
Jeg skal fortele dere på mandag hva jeg kunne ikke skrive ned!
Dette er litt dum
ikke sann ??
^_^
Nå skrive jeg om noen gutten... he he he som er veldig søt, veldig snill
Ahhhhhhhhhhh
Jeg liker han så myeeeeeeeeee >O< !!!
Kan noen stop megggggggggggggg !!??
vær så snill !!
TOT
*~-:-:-:-:-:-~*
สเปซลับเฉพาะกิจ...ทั้งไม่อยากจะเขียนเป็นภาษาไทย และไม่อยากจะเขียนเป็นนอร์เวย์เลยแม้แต่น้อย...
ติ๊กต่อกๆๆ ดังนั้น เราต้องเขียนเป็นภาษาใจดีแทน \\(^-^)//
... ((ใครอ้วกมาตบกันเลยมะ))...
ทอล์ก ออฟ เดอะ เดย์ (อิน มาย ฮาร์ท)
วันนี้คือ...
อันเดิร์ส เพเดชั่น อิ อิ โฮสพี่ชายเราเอง (บ้าไปแล้วคับมัน)
คือ วันนี้เราไปเล่นสกีกับโฮสพี่ชายมา...อิๆ
สนุกมากมาย แอบปลื้มเป็นทุนเดิมนะเคอะ เพราะโฮสพี่ชายน่ารักมากๆ เป็นสุภาพบุรุษและเนี๊ยบมากทุกกระเบียดนิ้ว
(แต่พี่คะ ที่พี่ทำพิซซ่าให้กินเมื่อเย็น หนูท้องเสียนะคะ อันนี้ไม่ปลื้มค่ะ)
ก็นะ...โฮสแม่เป็นสะพานค่ะ ไม่งั้นเราก็ไม่พูดกะเค้า เค้าก็ไม่พูดกะเรา แค่เซย์ไฮ ตอนเจอหน้า ทักกันบ้างนิดหน่อย แต่เวลาเราคุยกะโฮสพ่อโฮสแม่บนโต๊ะอาหาร แล้วพูดถึงใครสักคน หรืออะไรสักอย่าง เค้าจะถามบ้างเป็นบางที
อะไรเหรอ ใครเหรอ... อิๆ
แล้วก็ ไปเล่นสกีกะเค้า ตอนนั้นคุยโทรศัพท์ติดพันกะไอ้ออน เพราะเราเห็นเค้ากินข้าวเที่ยงอยู่ เราก็เลยฆ่าเวลา
ทีนี้ เค้ากินเสร็จนานแล้ว แต่เห็นเราคุยโทรศัพท์อยู่ เค้าก็เลยไปนั่งดูทีวีรอ เราเองก็นึกว่าเค้ายังดูทีวีไม่เสร็จ เลยไม่วางโทรศัพท์กะไอ้ออน ที่คุยกันก็เรื่องไร้สาระตามประสาอีบ้าสองตัวมาเจอกันนั่นแหละ
แต่ประมาณว่า พี่แกไม่บอกอะไรเราเลยอ่ะว่ารอเราอยู่
เค้าก็จัดแจงไปหาสกีมาให้ แล้วต้องเดินอ้อมไปตรงทางสกีข้างหลังบ้าน แล้วสกีหนัก เค้าก็บอกว่า เอามาให้เค้าช่วยถือให้มั้ย
น่ารักอีกแล้วอ่ะ สุภาพบุรุษนะ หายากมากจากผู้ชายประเทศนี้ ขึ้นรถบัสบางคนยังเบียดเราขึ้น แซงเราก็มี แต่นี่คือส่วนน้อยของผู้ชายนอร์เวย์ แทบจะนับเป็นไม่กี่คนที่เรารู้จักเลยละมั้ง
(คนแรกคือ สเวนทรูไลฟ์ พี่ชายคอนแทกเก่า)
แล้วตอนเล่นสกี พี่เค้าก็น่ารักมาก
สอนใช้ไม้สกี ก็...จับมือ...ก๊ากกกกกกกกก
(แต่จับผ่านถุงมือ แป่ว...แหว่ว...)
ไม่ได้หวานอะไรหรอก คิดผิดแล้ว ใครว่าเราอินเลิฟกะโฮสพี่ชายตัวเอง มันเปิ่นมากต่างหาก เกือบล้มให้เค้าดูตั้งหลายรอบ อิๆ
เค้าเอากล้องไปถ่ายรูปเราตอนกำลังจะคว่ำจากไม้สกีด้วย งามจริงๆสิพับผ่า
(สเปซกูนี่มีหลายอารมณ์เข้าไปทุกทีแล้ว จะปิ๊ง จะปลื้ม จะฮาอะไรของเมิงวะเนี่ย)
แล้วตอนเย็นก็ พี่เค้าออกไปนอกบ้าน ไปบ้านเพื่อน ไปนั่งขับรถเล่นผลาญน้ำมันกัน (เผอิญนอร์เวย์น้ำมันมีเยอะจัดใช้ไม่หวัดไม่ไหวอ่ะนะ)
โฮสพ่อก็ขึ้นนอน เพราะเค้าเหนื่อยมาก ส่วนโฮสแม่ ขึ้นไปนอนแล้ว จู่ๆก็ลงมาเคาะประตูห้องนอนเรา ถามว่า
ไปดู nordlys กันมั้ย ตอนนี้สวยมากๆ
เราก็ออกไป ไปยืนดูดาวกะ Nordlys ตั้งนาน
แล้วตอนกำลังจะเดินกลับเข้าบ้าน โฮสแม่บอกว่า
"อันเดิร์ส ส่งข้อความมาหาชั้น บอกว่าตอนนี้ nordlys สวยมาก ให้พาพิมออกมาดู"
โอ้...มายก๊อด....
เราประทับใจเขามากขึ้นไปอีก เชื่อมั้ยว่ามีน้อยคนที่จะมานั่งใส่ใจ โดยเฉพาะ ผู้ชาย และอย่างยิ่ง คนนอร์เวย์
เค้าไปเที่ยวกะเพื่อน แต่พอเห็น nordlys เค้ายังนึกถึงแล้วก็ส่งข้อความมาบอกโฮสแม่เรา
เราดีใจนะ รู้สึกเหมือนกับว่า ทั้งๆที่ไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเท่าไหร่ แต่ลึกๆเค้าดีมากๆ ต๊อบบอกว่า เค้าแค่อาย เพราะเป็นธรรมดาของผู้ชายนอร์เวย์ ขี้อายสุด
แล้ววันอังคารนี้ก็จะเป็นวันเกิดเค้า
รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกประหลาดนะ...พอนับวันดูแล้ว
20 กุมภาพันธ์ วันเกิดเค้าพอดี...วันที่เราจำได้ ไม่มีวันลืม ว่าครั้งหนึ่ง เรา"เคย"รู้สึกอย่างไร
ดูเหมือนหนังน้ำเน่ายังไงยังงั้นเลยเนอะ...ชีวิตคน
จบ...
(แบบไม่มีอะไร...)
ปล. ใครเม้นสเปซเป็นภาษาอังกฤษ หรือนอร์เวย์ กรูจะไปเลาะหนังหัวเมิงออกนะคะ ท่านที่รักทุกท่านขา ช่วยกรุณา ภาษาไทย ออนลี่ ค่ะ
^^
ขอได้รับความขอบคุณ สวัสดีค่ะ
~(^/\^)~
February 15 Midcamp i FinnessFredag - Mandag
9-12 Febuar 2007
กลับมาแล้วงับทุกท่าน หลังจากดองไปแสนแปด เนื่องจากธุรกิจรัดตัวและไปเข้าค่ายเอเอฟเอสมานั่นเอง
เหอๆ อัพเท่าที่จำได้ก็แล้วกันนะ เอ้า
วันที่เก้า วันพฤ ตื่นประมาณหกโมงกว่าๆได้ รถบัสจะผ่านหน้าบ้านเราตอนเจ็ดโมงสิบห้า ก็ไปยืนรอรถบัสกะโฮสพ่อ ตื่นมาก็โคดงัวเงียๆเลยอ่ะ ประมาณว่าไม่อยากไปอ่ะนะ วันหยุดกรู อยากนอนคับท่าน เจือกต้องไปแคมป์
ก็นั่งรถไป ชั่วโมงแรกเริ่มอยากจะอ้วก มึนมาก ที่สำคัญคือ ปวดอึ ลืมอึ ทั้งอึทั้งอ้วกเลยทำให้เวียนหัวมากถึงมากที่สุด
พอเปลี่ยนเรือที่ โอเดอร์ดาเลน ค่อยยังชั่วหน่อย ได้ลงไปอึ ก๊ากกกกกกก
แล้วก็ไปนั่งหลับบนเรือ เก๋าป้ะล่ะ ไม่เมาเรือเลยซักกะนิด เพราะกรูหลับสนิทบนเรือนี่เอง อย่างเนี้ยแหละน้า ได้อึแล้วโล่งตรูดดดด
จากนั้นก็ลงจากเรือแล้วต่อรถ แล้วก็ต่อเรือข้ามฟากอีกลำ อยากจะร้องไห้ TOT ขึ้นๆลงๆ อะไรกันนักหนาก็ไม่รู้
เรากะซาร่ามาลงที่ท่ารถบัส ส่วนโฮสพ่อเราเค้าไปงานอะไรซักอย่างในทรูมเซอนี่แหละ
ก็เอากระเป๋าไปฝาก อันนี้ขอเล่าความบิชชี่ของซาร่าหน่อย เค้าจะเป็นแบบนี้ประจำเลย คือเวลาอยู่กะเรา อะไรๆก็จะให้เราออกเงินให้เค้า ไม่ก็อันไหนแชร์กันไม่ลงตัวก็จะทำท่าเป็นตัวเองมีไม่พอ มีน้อย ให้เราออกไป เดี๋ยวคืน แต่ก็ลืมทุกที
เค้าดีกะเรามากนะ แต่เรื่องเงินๆทองๆนี่ทุเรดอ่ะ ไม่ชอบเลย ที่ตู้ใส่กระเป๋ามันต้องหยอดสามเหรียญใช่มะ แล้วเค้าก็ให้เราออกสอง เค้าออกหนึ่ง แล้ววันนั้นทั้งวัน เค้าก็เอาแต่ยืมโทรศัพท์เรา รู้สึกว่าเจอหน้ากันทีไร โทรศัพท์เค้าก็ตังค์หมดทุกที เลยต้องลงที่โทรศัพท์เราตลอด เซ็งมากๆอ่ะ ขอบอก
ไอ้เอ้ที่จะมาเจอกันทรูมเซอ มันก็ดันเครื่องออกไม่ได้ หิมะลงแรงจริงๆอ่ะแหละ วันนั้นอ่ะ ไอ้เอ้บอกว่า เครื่องบินวนอยู่รอบสนามบินที่ทรูมเซอ เอาเครื่องลงไม่ได้ ต้องบินกลับไป Alta แม้ง ซวยโคดๆอ่ะ แล้วไอ้เอ้เลยต้องนั่งรถบัส แปดชม. เป็นไรนี่ร้องไห้ตายโหง เพราะเราเกลียดรถบัสมาก มันแบบว่าชวนอ้วกอ่ะนะ แต่ถ้าเครื่องบินมาก็เสี่ยงแบบนี้แหละ พายุหิมะลงหนัก
เรากะซาร่าก็ไปเที่ยว โพราเลียมา เป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ ไปดูสิงโตทะเล เราว่าทำไม่ดีเลยอ่ะ มันน้อยไปอ่ะ แบบมีแต่ร้านขายของฝากเท่านั้นแหละที่สวย แอบน่าเบื่อเล็กน้อย แต่ก็ยังดีที่ค่าเข้าไม่แพง
หกสิบครูน (สามร้อยกว่าบาท ของที่นี่ถือว่าถูกนะ ทุกท่าน ขอบอก)
เราก็ไปช้อปปิ้ง ได้เสื้อมาตัวหนึ่ง แล้วก็ที่รัดข้อมือ เอ้อ ซื้อฮานามิไปด้วย อยากกิน อิ อิ ที่ร้านขายของไทย แล้วก็ซื้อมาม่า เสียดายมาก ซื้อมาน้อยไป เซ็งเลยอ่ะ รู้งี้ซื้อมาเป็นลังเลยดีกว่า แต่แบกไม่ไหว เลยต้องจำยอม ซื้อแค่ห้าหกซองอ่ะนะ มาม่ามันแพงเป็นบ้าเลยคับท่านพี่น้อง เห็นราคาแล้วอยากจะร้องไห้ ซองละเจ็ดแปดครูนได้ (ประมาณ สี่สิบกว่าบาท)
แต่เอาเหอะ อยู่ประเทศนี้ต้องทำใจ ของมันแพงเป็นอันดับสองของโลก รองจากญี่ปุ่น กวนตีนมากมาย เราว่าบางอย่างญี่ปุ่นยังมีถูกบ้าง ประเทศนี้แพงหมด โดยเฉพาะค่าอาหาร และค่าเดินทางพวกเนี้ย หึยยย ไม่อยากจะเซดคับท่าน
แล้วก็นั่งเรือ เจอกับจีโม(เนเธอร์แลนด์ คนนี้เค้าโดนซาร่าหักอก)แล้วก็มาเรียน(ฝรั่งเศส)ที่ท่าเรือ จริงๆคือเจอยูรึน (ลีดเดอร์เอเอฟเอส) เพโทร (ผู้ชายที่ซาร่าชอบ เค้าเคยนอนด้วยกันแล้ว รู้แค่เนี้ย) กะซากุระโกะ เด็กญี่ปุ่น เค้าเงียบๆนะ ซาร่าแอบนินทาว่าเค้าแปลกมาก
แต่ชั้นชอบเค้าอ่ะ เค้าน่ารักตรงที่เค้าพูดนอร์เวย์ อาจจะไม่ได้เก่งเท่าคนอื่นๆ แต่เค้าเป็นคนนึงที่พยายามพูดมากๆ พยายามมากกว่าเรา จนเราอายอ่ะ
แล้วก็นั่งเรือเร็วไปถึงฟินเนส ซาร่าเค้าก็ดีตรงนี้แหละ คอยเตือนเราให้กินยา แล้วก็ เวลาเรือกระแทกแรงๆเค้าจะรีบเอื้อมมือมาจับมือเราทันที แล้วก็ถามว่าไหวมั้ย ตลอดเวลาเลย
อันนี้แอบซึ้งนะคะทั่น
แล้วก็พอไปถึงฟินเนส ชมไม่ทันไร เจ๊แกบิชชี่ทันที แบบว่า พอถึงตึกที่เข้าค่าย เค้ารีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนทันที แบบไม่สนใจเราเลยอ่ะ แถมเปิดประตูอ่ะ กระเป๋าเราวางขวางประตูอยู่ใช่ป้ะ เค้าก็เอาประตูมาดันๆแบบส่งๆแบบไม่สนใจว่ามันจะกระแทกโดนอะไร หรือกระแทกโดนใคร แบบรีบร้อนจนเว่อ แล้วตลอดเวลาที่อยู่ในค่าย ชั้นก็แทบไม่ได้คุยกะเค้าเลย เพราะเค้าไม่สนใจชั้นเลยเว้ยเห้ย อยากจะบอก คือเห็นชั้นเป็นเพื่อนเผื่อเลือก เวลาที่ไม่มีใครถึงมาสนิทด้วย เอาใจสารพัด เวลามีคนอื่นก็ทิ้งชั้นเหมือนหมูเหมือนหมา
เข้าใจเลยอ่ะ ว่าสันดานคนเป็นยังไงอ่ะ
แล้ววันแรกก็ผ่านไปแบบน่าเบื่อๆ ก็มีกิจกรรม ให้ดับเทียนกะจุดเทียน คือให้พูดถึงเรื่องของตัวเอง ถ้าจะพูดเรื่องดีๆให้จุดเทียน ถ้าจะพูดเรื่องแย่ๆให้ดับเทียน
ของเรามาแบบแหวกแนวคับท่าน (จริงๆใช้นิ้วดับเทียน เค้าฮือฮากันมากเลยอ่ะ เป็นอะไรมากป้ะเนี่ย)
เราดับเทียนก่อน แล้วเล่าถึงอดีตที่โคดขมขื่นกะโฮสเก่า แล้วค่อยจุดเทียน แล้วบอกว่าเราได้โฮสใหม่น่ารักมาก
อิ อิ อิ
คืนนั้น ก็แอบเตี๊ยมงานวันเกิดไอ้เอ้ โคดดีอ่ะ เกิดตรงกะค่าย มันจะมีอะไรเซอไพร้หนุกๆแบบนี้แหละ
วันเสาร์เช้า ตื่นแปดโมงเพราะซาร่า (ซาร่ามีสองคน คนนึงมาจากสวิตอยู่เมืองเดียวกะเอ้ จะเรียกว่าซาร่าเอ้นะ แล้วก้อีกคนคือซาร่าที่มาจากเยอรมัน คนนี้ที่อยู่กะเรา)
ซาร่าเอ้เค้ามาปลุกทุกคน เค้าโคดดีอ่ะ เอ้สนิทกะเค้ามากๆ คือสองคนนี้เค้าเป็นเพื่อนซี้กันสุดๆเลย น่ารักมากมาย มีเพื่อนแบบซาร่าเอ้นี่รักตายเลยอ่ะ เค้าส่งเมล์มาถามคนอื่นล่วงหน้าว่าจะเซอร์ไพร้อะไรเอ้ดี แล้วก็ เป็นแกนนำ ทำทุกอย่างให้เอ้หมดเลย โคดดีอ่ะนะ
ก็ไปเซอร์ไพร้ ไอ้เอ้ถึงเตียงนอน อย่างฮาอ่ะ ไอ้เอ้ยังไม่ตื่นเลย หน้าตาแบบเหวอมากคับพี่น้อง เสียดายไม่ได้ถ่ายมันเอาไว้ อิ อิ
เสร็จแล้วก็กินข้าวเช้า เข้ากิจกรรม
ตอนบ่ายนี่สิ เค้าจะประชุมในตึกที่เราไปเข้าค่าย เลยตั้งออกมาอยู่ข้างนอก ไม่รู้ใครเป็นคนเริ่มปาหิมะนะ จากนั้นมันก็เลยกลายเป็นศึกสงครามย่อมๆ ปาหิมะกันนัวเนีย แล้วก็ผลักเพื่อนลงไปในหิมะ ไม่ก็ผลักลงจากเนินหิมะ แล้วเอาหิมะมาละเลงหน้ากันเล่น แบบว่าเล่นกันแรงมากคับพวกนี้ ชั้นโดนผลักสองสามรอบได้ รอบแรกใครผลักไม่รุ แต่ลงไปกองกะพื้นเท้าชี้ฟ้าโดยไม่รู้ตัวจริงๆ รอบสอง โดนจีโมผลัก แล้วเอนริเก้มันเอาตัวมาสกัดขาด้านหลัง เลยล้มแบบงดงามมาก ทุเรดที่สุดเลย
แต่แล้ว มันก็มีเรื่องจนได้ เหอๆๆ ซาร่าเอ้อ่ะ เค้าหัวฟาดพื้น แล้วฟาดตรงเหนือท้ายทอยมาหน่อย เค้าร้องไห้ไม่หยุดเลย อีเอ้ ซึ่งกำลังจะแด๊กมาม่าหมูน้ำตก เลยต้องวิ่งออกไปหาเค้า น่าสงสารมากๆอ่ะ เค้าร้องไห้ หน้าตาแดงก่ำ สะอื้นเหมือนจะขาดใจเลยอ่ะ เลยต้องส่งเค้าไปรพ. ไอ้เอ้ก็เลยต้องติดไปด้วยอ่ะนะ
ค่ายก็เลยแอบกร่อยเล็กน้อย
กลางคืน อีนิวตัวดี ลักลอบเอาเบียร์เข้ามา ดริ๊งกันกรึ๊บๆ แต่เป็นเบียร์ผลไม้ ไม่เมาเลยยยยยยยยยย
กู ม่าย มาวววววววววววววววววววววววววววววววววววว ข้าวววว จายยย ม้ายยยย พวกก เมิงงงงงงงงงงงงงงงงง
กรูแค่สลบก่อนเวลาอันควรเท่านั้นเอง เหอะๆๆๆๆ
อีเอ้สิเมาของแท้ เริ่มหัวเราะและเริ่มแฉตัวเองออกมา แต่คืนนั้นโคดทรมานเลยว่ะ กรูกะอีมุยต้องนอนดมมาม่าหมูน้ำตก แถมด้วยช้อกโกแลต และมาม่ารสไก่ เยี่ยมจริงๆคับทั่นผู้ชม
อะไรๆก็ลงห้องกรูหมดเลยครับท่าน
เช้าวันอาทิตย์ ก็ทำกิจกรรมเหมือนเดิม แอบน่าเบื่อ
แล้วเรากะซาร่าต้องกลับรถบัสเที่ยวสองโมง แต่พวกลีดเดอร์เจือกลืมหมดเลย ดังนั้น เรากะซาร่าเลยต้องไปค้างบ้านลีดเดอร์วันอาทิตย์ แล้วกลับวันจันทร์แทน
ชั้นแอบเซ็งซาร่าตรงนี้นะ เค้าร้องไห้หนักมาก แบบ ร้องเหมือนจะตายจากกันยังไงยังงั้น เราก็ งงมาก เกิดอะไรขึ้นอ่ะคะ คุณ ร้องอยู่นั่นแหละ แค่ไปจากเพื่อนนะ ไม่ได้จากกันตลอดกาลซะหน่อย ค่ายหน้าก็เจอ คิดถึงก็โทรสิป้า
วันจันทร์ ชั้นกะซาร่าก็มีเวลาทั้งวัน เค้าก็โคดเอาแต่ใจอีกแล้วอ่ะ ซาร่าอ่ะ
ต้องเอากระเป๋าไปเก็บในตู้ก่อน ต้องหยอดเหรียญใช่มะ เค้าก็ให้เราออก สองเหรียญอีก แทนที่ใช้ตู้สองครั้ง จะแชร์กันคนละสามสิบครูน เพราะมันรวมหกสิบครูน กลายเป็นจะให้กูออกสี่สิบครูน แล้วตัวเองออกแค่ยี่สิบ ไม่ค่อยเอาเปรียบกันเลยนะ แล้วก็ไม่คืนด้วย
ค่าเรือเมื่อวันอาทิตย์เค้าก็ยืมเราไป ร้อยแปดสิบครูน คราวนี้เกือบสองร้อยเลยนะ ช่วยคืนด้วยนะคะคุณ เพราะเทอน่ะยืมไปทีไร ลืมตลอดอ่ะ
แล้วโชคดีมาก ที่ตู้ใหญ่อ่ะ มันเสีย เลยต้องใช้ตู้เล็ก แล้วกระเป๋าเค้าเข้าตู้เล็กไม่ได้ เลยต้องแยกกันจ่าย ชั้นจ่ายของชั้น เค้ามาถามเหมือนจะให้จ่ายให้เค้าด้วยอ่ะ อันนี้ทุเรดมาก ยอมรับว่าตอนนั้นยั๊วะสุดๆอ่ะ
แล้วเค้าเอาเปรียบเราทุเรดๆอีกอย่างคือ เวลามาถึงตู้ปุ๊บ เค้าจะเอากระเป๋าตัวเองเข้าไปก่อนทันที ทั้งๆที่กระเป๋าตัวเองก็ใหญ่กว่า กินที่เกือบทั้งตู้ เราต้องยัดๆไป ถ้าใส่ไม่ลง เราก็แยกของออกมาถือเอง
แล้วเราดันต้องจ่ายให้เค้ามากกว่า ทั้งๆที่เค้าใช้ตู้เยอะกว่า
ทุเรดที่สุดอ่ะ เราเคืองเค้ามาก
แล้วรถบัสอ่ะ มีสามรอบ คือสองโมง สามโมง สี่โมง
ชั้นก็บอกว่า ขอกลับสองโมงได้มั้ย ชั้นเหนื่อยมาก
เค้าก็ไม่เอา ไม่ยอมท่าเดียว ไม่ฟังเหตุผลเลย กำกับเบ็ดเสร็จว่าต้องกลับสามโมง
แล้วเป็นไงล่ะ มึง ไปถึงสามโมง มีรถมั้ยคะคุณ
สามโมงรถไม่มีค่ะ ยังดีที่มีรถรอบสี่โมง ไม่งั้นก็ค้างทรูมเซออีกคืนก็แล้วกันนะ คุณ
แต่ชั้นไม่ค้างกะเทอแน่ๆ ชั้นจะกลับบ่ายสองแต่แรกก็ไม่ยอม เหอะ แล้วก็รอรถจนถึงสี่โมง เค้าก็นั่งละเลียด ไปนั่งร้านอาหาร พออีกห้านาทีรถจะออกค่อยวิ่งมา ชั้นเตือนเค้าตั้งแต่สิบห้านาทีก่อนรถออกแล้ว ให้ไปรอ เดี๋ยวไม่ทันรถ แล้วเป็นไงล่ะ
เกือบตกรถอ่ะ ไปถึงคนสุดท้าย เกือบไม่ได้ขึ้นรถ
สนุกนักสินะ เราเข็ดเลยอ่ะ จำไว้เลยว่าจะไม่ไปไหนกะคนแบบนี้อีกแล้ว
แล้วเมื่อวานก็มาถามเราทางเอ็มว่ามาค้างบ้านเราวันพฤได้มั้ย เราอ่ะ อยากปฏิเสธเต็มที่เลย แต่ไม่รุจาทำไง เลยไปพูดกะโฮส โชคดี โฮสปฏิเสธให้ว่าไม่สะดวก (แต่จริงๆโฮสเค้าไม่รู้หรอก เราก็อยากเล่าให้โฮสฟังนะ แต่ไม่รู้อ่ะ ว่าผลลัพท์จะออกมาเป็นไง)
เค้ามาอยู่บ้านเราอ่ะ สบาย
เพราะโฮสเราไปรับไปส่งให้ถึงที่ แต่เราไปบ้านเค้าอ่ะ ไม่สบาย ตอนอยู่โฮสเก่านะ เค้าให้ชั้นเดินตลอด โฮสตัวเองก็ไม่เคยมารับมาส่งชั้นเหมือนที่โฮสใหม่ชั้นทำให้เลย
ชั้นควรจะดีใจใช่มั้ยที่โฮสใหม่ชั้นดี
เห้อ... เหนื่อยใจว่ะ
ปล. ปัญหาเยอะมากๆ ครอบครัวที่ไทยเราจะมานี่ ต้นเดือนพค.
ปล. 2 ทัวร์อีสเตอร์ก็มีปัญหา
ปล. 3 ทูริดแม้งเกลียดขี้หน้ากูไปแล้วละมั้ง เพราะกูสร้างปัญหาเยอะ ทั้งๆที่คนอื่นที่ไปทัวร์แม้งก็ทำเหมือนกัน คือจองตั๋วก่อน แต่ไมกูโดนด่าคนเดียว ทูริดแม้งลงชื่อกูคนเดียวด้วยนะ
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!
กู ไม่ ปลื้ม
จบ !!!!!
February 05 Treves meg !!!Søndag
4 Febuar 2007
ฮาโหล ฮาเหล กะดึ๊บๆกลับมาอีกแล้ว ดองสเปซไว้ตั้งแต่วันอังคารที่แล้วแน่ะ อ้า วันนี้วันอาทิตย์แล้ว อาทิตย์นี้โคดสบายอ่า ทำไม๊ ทำไม อาทิตย์ที่แสนสบายมันถึงต้องผ่านไปโคดเร็ว
วันพุธ พฤ ศุกร์ก็เหมือนเดิมๆ เล่นกะน้องๆ เด็กแม้งก็กวนตีนมากขึ้นเรื่อยๆพอรู้จักกันแล้ว แต่สุดท้ายก็น่ารักอยู่ดี ประทับใจน้องๆมาก โดยเฉพาะ หนุ่มน้อยที่เราแอบปิ๊ง ชื่อเอเว่น ฉลาดมากมาย ขนาดอยู่คนละคลาสกัน เค้ายังจำชื่อเราได้เลย แล้วก็เข้ามาเล่นมาคุยกะเราก่อน น่ารักชะมัดยาดดดด กรี๊ดดด
แต่...หนูเกิดช้าไปสิบปีอ่ะ พี่เสียดาย ฮือ TOT
วันพุธโฮสพี่ชายกลับมาบ้าน เพราะเค้ามีฟรีสองวัน พฤ ศ. โคดน่าอิจฉา เฮียแกเลยได้นอนตีพุงอยู่บ้านสบายๆ
วันพฤ ซาร่ามาเยี่ยมบ้าน ทำขนมเค้กเยอรมันกัน อร่อยมากๆ แบบว่าติดใจ ต้องให้เค้ามาทำให้กินใหม่ วันหลังจะทำไปฝากน้องๆที่บาร์นฮาเก้น เจ้าหน้าที่เค้าบอกว่า เด็กชอบเรามากๆ ให้มาเยี่ยมบ่อยๆนะ กรี๊ด ดีใจอ่ะ แบบว่าประทับใจอาทิตย์นี้มากๆเลยนะ
พอทำเค้กเสร็จ เรากะซาร่าก็ไปว่ายน้ำกัน ว่ายไปสักพักก็ขึ้น ซาร่ามัวแต่เม้าท์นะคับท่าน อาทิตย์นี้ เจ๊แกบ่นกรอกหูเราตลอดเลยว่า คราวนี้มาแล้วไม่คุ้ม ไม่ได้ออกกำลัง (เค้าฟิตมากๆขอบอก)
จากนั้น ก็ชวนซาร่ากลับมากินเค้กที่บ้านต่อ โฮสพี่ชายขับรถไปรับที่สระว่ายน้ำ ประมาณว่า โฮสพ่อขี้เกียจ เลยใช้อาเฮียเค้ามา เราก็จำรถพี่แกไม่ได้อ่ะ มองหาอยู่ตั้งนาน ประมาณว่าอยู่ข้างหน้าเลยอ่ะนะ พี่แกก็โบกไม้โบกมือจากรถ เราก็ไม่เห็นว่ะ เหอๆๆ
แล้วก็เล่นกะซาร่า เหนื่อยมาก จนเกือบถึงห้าทุ่มอ่ะ พอซาร่าจะกลับ โฮสพี่ชายก็เลยขับรถไปส่งอีก คือว่ากลับมาทีนี่โคดคุ้มอ่ะ เราแม้งเลว จะทำอะไรเดือดร้อนพี่เค้าตลอด เพราะพี่เค้าโดนโฮสพ่อใช้มาอีกที เอิ๊ก แต่เฮียแกไม่บ่นนะ ไม่รู้ว่าเต็มใจช่วยรึเปล่า แต่เค้าก็ไม่บ่นสักคำ พูด ยิ้มเหมือนเดิม
กรี๊ด นิสัยน่ารักมากมาย เอิ๊ก
แล้ววันศุกร์ ต๊อบก็มาเยี่ยมบ้านเรา ต๊อบมันนั่งดูหนัง ภาษาฝรั่งเศส แล้วเจือกไม่มีซับไตเติ้ล อังกฤษ ต้องเลือกนอร์เวย์ แม้ง ดูไม่รู้เรื่องเลย ต๊อบมันก็สนุกอยู่คนเดียว เราก็หลับสิคับท่าน ต๊อบมันเลยหนีกลับบ้าน เพราะเราหลับ เหอ ทำไงได้ เหนื่อยจะตาย
แล้วก็วันเสาร์ โฮสทำอาหารโปรตุเกส เค้าชวนต๊อบมากินด้วย ชื่อ บากาเล่า อะไรไม่รู้ เค็มปี๋เลยว่ะ เหอๆ
จากนั้นก็ดูหนัง บับเบิ้ล บอยกะต๊อบ(พี่อันเดิร์สซวยเล็กน้อย เพราะเค้าดูหนังอยู่ โฮสพ่อบอกให้เราไปไล่เค้าออกไป ให้ไปยึดทีวีเครื่องใหญ่ข้างบน ก็นะ เราไม่กล้าไล่ว่ะ กลัว ยังกะคิงคองเลย แต่ต๊อบมันกล้า มันไปไล่โฮสพี่เราออกจากหน้าจอทีวีด้วยตนเอง นับถือมา TOT เรากลัวโดนสับ เลยนั่งแด๊ก ไอติมรออยู่แนวหลัง)
หนังสนุกดีอ่ะ พระเอกหล่อมาก แต่ตอนต้นเรื่องแม้งปัญญาอ่อนมากมาย เอิ๊ก
ส่วนวันนี้ วันอาทิตย์ ไปเยี่ยมตากะยายมาที่ Storfjord อ่านว่า สตู ฟิว
โคดเมารถอ่ะ อ้วกแตกอ้วกแตน ขนาดกินยาเข้าไปก่อนออกนะ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ก็ขับรถไปชม.นึง ไปที่ท่าเรือที่ Olderdalen แล้วก็ขึ้นเฟอรี่ข้ามฟากไป แม้ง ตอนเช้าลมแรงมาก คลื่นแบบ ตีเรือกะหน่ำเลย เราก็อยากจะอ้วกอ่ะ เรือโคดโคลงเคลง โฮสพ่อเค้าก็ขู่ว่า เนี่ย ทริบเรือที่เธอจะไปก็ประมาณนี้
เอ่อ...เปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันแล้วสินะ
แต่ไม่หรอกน่า ก็เรือมันใหญ่กว่าลำนี้ตั้งเยอะ โคลงก็คงแทบไม่รู้สึกหรอก...มั้ง ?? ^^;
ตากะยายน่ารักโคดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เค้าเข้ามากอด เข้ามาโอ๋ นิสัยเหมือนโฮสแม่เปี๊ยบ ครอบครัวนี้น่ารักสุดๆเลย แอบไปเจอรูปโฮสพี่ชายสมัยตัวกะเปี๊ยก ก๊าก น่ารักมากๆ อยากจะแอบถ่ายกลับมานะ แต่ไม่กล้า เอิ๊ก
น่ารักจริงๆ ฟันหลอด้วยมั้ง เอิ๊ก =O=;
แล้วก็หม่ำๆข้าวกัน มีญาติของโฮสแม่มาหม่ำด้วยคนนึง ชื่ออะไรไม่รู้ แต่ ต๊อบ...ถ้าแกอ่านสเปซเรานะ
เราอยากจะบอกว่า เราโคดช็อกอ่ะตอนที่เจอเค้า
เพราะเค้าหน้าโคดเหมือน ไอ้ ด๊อกเตอร์ตัวเตี้ยๆในหนังเรื่องบับเบิ้ลบอล เค้าเหมือนมากๆๆๆๆๆๆๆ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
เห็นแล้วเกือบกรี๊ด แล้วตอนจับมือกะเค้า ชั้นก็แอบขำเล็กน้อย อยากจะบอกว่าฮามาก
แต่เค้าเป็นคนโคดฮา บ้านนี้หัวเราะกันทั้งโต๊ะกินข้าว ที่สั่นสะเทือนไปทั้งหลังเลยว่ะ เรากะโฮสพ่อได้แต่นั่งมองตากันปริบๆ เพราะหัวเราะตามเค้าไม่ทัน แม้ง น่ากลัวชิหาย
แต่เราก็เข้าใจที่เค้าคุยกันบ้างนะ แบบว่า บ๊องๆทั้งบ้านเลยอ่ะ บ้านนี้ แต่น่ารักที่สุด เค้าอารมณ์ดีกันน่ะ
ขากลับก็ขึ้นรถ นั่งหน้า โฮสแม่ให้นั่งหน้าเพราะกลัวเราอ๊อกอีก เราก็ไม่เมาเลย ขากลับ หลับตลอดเลยอ่ะ เราว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาแก้เมาแน่ๆ
ตอนไปถึงกินไปเม็ดนึงก็ยังเมาอยู่ ยายเค้าน่ารักมาก เอาถุงเท้ามาให้ใส่กันหนาว เอาหมอน เอาผ้าห่มมาห่มให้เรา แถมยังลูบหัวลูบหลังเหมือนเราเป็นหลานแท้ๆ เราปลื้มมากๆ
เห็นแบบนี้แล้วโคดคิดถึงคุณยายเลยอ่ะค่ะ คุณยาย TTOTT
พิมเองก็มียายนะ ถึงจะมีแค่ยายคนเดียวก็เหอะ แต่ก็ดีใจที่ยายเป็นคนเลี้ยงเรากับมือด้วยแหละ อิ อิ
สรุปว่าวันนี้ก็สนุกดี ยังคงกรี๊ด โฮสพี่ชายไม่เปลี่ยน ถึงคราวนี้กลับมาแล้วจะไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ เพราะเฮียแกเหมือนผีดิบมาก กินข้าว นอน แล้วก็ขับรถออกไปแรดนอกบ้าน ไม่มีไรทำ ผลาญน้ำมันเล่นไง นิสัยคนรวย
อิ อิ
แต่เค้าก็ดีกะเรามากๆ มะกี้เค้าเพิ่งจาขับรถออกไป กลับทรูมเซอนิเอง
ตอนเย็นเรากลับมา เราสโหลสเหลเข้าบ้านมาก่อนใครเลย โฮสพี่ชายเค้าไม่ได้ไปด้วย เราอยู่ในห้องเรา เราแอบได้ยินเค้าถามด้วยว่า เราหายไปไหน
กรี๊ด *O* เค้านึกว่าเราโดนโฮสพ่อกะโฮสแม่ทิ้งไว้ที่ สตูฟิว ป้ะวะเนี่ย
เหอๆๆๆ
ตอนก่อนออกไป โฮสพี่ชายเรียกเรา แล้วก็พูดว่าบ๊าย บาย ยิ้มให้ด้วย กรี๊ดกร๊าด
แต่เสียใจด้วยนะเคอะ ตอนนี้ในใจเค้าเต็มไปด้วย น้องเอเว่น วัยห้าขวบ แห่งบาร์นฮาเก้น ห้องเรียน หมีพูห์น้อย
-_-^ ยังไม่เลิกอ่ะนะ
ต้องหาเรื่องกลับไปเยี่ยมบ่อยๆ จะได้เจอเอเว่น กรี๊ดดดดดดดดด
(หะ...ห้าขวบนะเมิง)
TOT อีพิมวิปริตไปแล้วคับท่าน
Jeg prøve å skrive på norsk igjen !
Nå har jeg flyttet til nye vertsfamilien, Bor jeg i Sørkjosen nå.
Min nye verstfar og vertsmor er veldig snill med meg. De har to barnet. Ei jenta som er AFSer i USA i år,De også har en gutt som bor i Tromsø.
Jeg treves her i Norge nå. Det lik som himmel.
Denne uka har jeg jobbet i Sørkjosen barnehagen. Det er fem minuter fra hos mit. Veldig kort å gikk. De barn er veldig søt, selvfølgelig litt slem men jeg treves der i barnehagen
Heldigvis, De som jobber i barnehagen er veldig hyggelig. De hjalp meg når jeg forsto ikke som barn snakket. Det var veldig artid! må gå å besøk flere gang senere !!
Sarah jobber i Framtid i Nord, Hum kom å tok bilder av meg.Hun også har skrev om meg i aviser ! Hvis dere se på framtid i Nord på Lørdag! he he
På Torsdag kom Hun Sarah å besøk.Bak vi Tys typisk kaker, Num Num Veldig god! Jeg spiste for mye så det blir 2 kilo opp etterpå
Vi dro på svømming i samfunnhus også kom tilbake å spiste igjen !!
Hun Phatchara kom å besøk på fredag ,så vi på filmen men jeg liker ikke det.Det var veldig kjedelig fordi det er fransk spårk og ingen engelsk text !!!
Så trist !
På lørdag laget vi Bakalao.Tror jeg det var litt salt ! men det var veldig god.Jeg liker fisk som heter...ahhhhh
husker ikke !
Etter middag så vi på filmen igjen! Denne filmen heter Bubble boy. Veldig morsom...bedre enn di andre he he
I dag har jeg dro å besøk bestemor og bestefar i Storfjord. Først Vi kjørt til Olderdalen som bor hun Phatchara også tok vi båt 30 minuter.
Det var veldig dårlig å sittet i bilen til Olderdalen på grunn av vøy opp og ned i fjeller!!
Jeg var bil syk nesten spy !!!
Når vi var i båt,det var masse bølger på grunn av vin!
ville gråte
T___T men endelig vi var i Storfjord før klokka 12 !
Jeg hilse til min mormor og morfar !!
I går er det Morfar sin bursdag, mamma kjøpt så fine blomter til han.
Wow !!
De er veldig snill ! Jeg var veldig lykkelig i dag, Spiste vi middag alle sammen.
Når kom vi hjem, jeg har tatt bil syk medisin, det var veldig trett etterpå må sovet heltid.
I mårra må drar på skolen, litt kjedelig også trett.Jeg vil ikke drar på skolen.Må ta bussen til skolen tidlig ahhhhhh ....trett!!
Da må jeg gå å legge meg nå...må stå opp tidlig i mårra.
Ønker det skal blir ikke så kalt i mårra...
NATTA !!!!
January 31 รายงานวันที่สองในบาร์นฮาเก้นTirsdag
30 Januar 2007
รายงานวันที่สองของการทำงานที่บาร์นฮาเก้น มะเช้าไปถึงก็ประมาณแปดครึ่งพอดีเป๊ะๆ แต่โฮสแม่มาปลุกอีกแล้ว อารายง่า ขอนอนถึงเจ็ดสี่สิบก็มะได้หยอ TOT มันง่วง และเหนื่อยแสด มะวานนี่เล่นเอาสลบไปเลย
ตอนเช้าก็นะ ไปแล้วเหนื่อยมาก ไปนั่งบื้อในห้องนั่งเล่น นั่งดูน้องแม้งโดดดึ๋งๆไปมาจากบันไดลงมาบนโซฟา บอกว่าอันตรายๆอย่าโดด โหม่งเปฌนมะกรูดอย่ามาโทษกรูนะ
(ได้ยินเสียงโป๊กมะไหร่ กูหนีก่อนคนแรกเลย มะอยากอยู่เก็บ T^T)
แล้วก็ไปหม่ำข้าวเช้ากัน เราก็กินมาแล้วเหมือนเดิม น้องก็สงสัย ทำไมอีนี่ไม่เคยกินข้าวเช้าเลย เอ้า พรุ่งเน้ไปกินด้วยกันที่นั่นเลยก็ได้ TOT (จะได้ตื่นสายอีกนิสก้อยังดี)
แล้วก็ นั่งที่หัวโต๊ะตัวเดิม ข้างๆน้องที่น่ารัก ชื่ออาเดรียน (แก้นิส อ่านผิดไปหน่อย) คนนี้เป็นจอมกวนติงอันดับหนึ่ง หน้าตากวนติงแล้วนิสัยยังกวนติงมิแพ้กัน รบกะมันบนโต๊ะอาหารตลอด มะวานก็ควงมีด วันนี้มาถึงนั่งกินปุ๊บ ตอนแรกจะเอานม ซักพักก็จะไม่เอา สุดท้ายก็ขอให้รินนมให้
แล้วยังกวนติง แบบว่า เอาไอ้ที่รัดแขนเรืองแสงมาฟาดกูไปมา กูก็บอกว่า กูจะยึดถ้าเมิงยังฟาดกูอยู่ (เกือบแล้ว ฝาน~~~~!!! เดี๋ยวปั๊ดพ่อแม่บุกมาเหนี่ยวกูออกจากบาร์นฮาเก้นแน่ๆ ข้อหาสอนคำหยาบเด็ก เหอะ)
แล้วก็หวุดหวิดจากการโดนเด็กฟาดมาได้ จากนั้นก็นั่งเถียงกะมันต่อ คนนี้ฮามาก ตอนบ่ายกินซุปกัน เราก็นั่งตรงนี้อีก กลายเป็นที่ประจำไปแล้ว เจ้านี่มันก็มาถึงก็บอกเรา
อาเดรียน : ฉันคันก้น...เกาก้นที
พิม : เอ่อ...^^; ชั้นโง่นอร์เวย์มากเลยอ่ะจะหนู ไม่เข้าใจอ่ะ พูดว่าอะไรเหรอ
อาเดรียน : ค้นก้น (พร้อมกะลุกขึ้นและหันก้นให้กู)
พิม : เหรอ ^^ นั่งลงไปสิ จะได้หายคัน (ยังคงมิยอมเกาให้มัน)
พับผ่า กูจะประสาทแด๊กตาย
แล้วก็ออกไปเล่นหิมะข้างนอก ดวงเรานี่หนีไม่พ้นเจ้าอาเดรียนมันจริงๆ ต้องจับมันยัดใส่ชุดแต่งตัว วันนี้แต่งตัวให้เด็กหลายคนมากๆ มือชาเลยอ่ะ แบบตอนนี้เริ่มคล่อง จับน้องยัดใส่ชุดกันหิมะ แบบว่านะ วันนี้แต่งตัวให้เยอเกน อันเดรียส ชื่อแม้งหรูชิมิเคอะ
คนนี้เงียบมาก เรียบร้อยอีกด้วย หน้าตาก็น่ารัก
แล้วก็รบกะไอ้เจ้าอาเดรียนนี่แหละ กว่าจะยัดมันลงชุดได้ จะเป็นลมตาย ไม่กล้าดุด้วยว่ะ แต่เจ้าหน้าที่เค้ามาดุให้ สงครามระหว่างเรากะมันเลยมีอันยุติไปชั่วคราว (พรุ่งเน้ไม่เอาแล้วนะ สองวันแล้วที่ทะเลาะกะมานนน อ๊ากกก)
แล้วก็ออกไปเล่นหิมะกะน้องๆที่น่ารัก เล่นไปสักพัก ชาทั้งติงเลย ไอ้นูอา คนที่ตัวควายๆแต่พูดมะชัด พยายามจะผลักเราลงจากภูเขาหิมะ เราก็นะ ตัวควายไม่ควายมาเจอกันหน่อย อีพิมถึกไม่เป็นรองใคร ผลักเด้ !! ไม่กลัว แบร้ๆ
แต่หลังๆมันมาเป็นพรวนเลย ตัวกะปิ๊ด แต่เป็นสิบตัวนี่ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ
แล้วเราก็ขึ้นไปนั่งบนยอด คอยดูแลน้อง เพราะมันติดรั้วพอดี กลัวน้องมันกลิ้งหลุนๆออกนอกรั้วไป มีคนนึง มะวานไม่ได้มา ชื่อ ลาสอาลิง ตัวเล็กกะติ๊ด ปีนไม่ขึ้น ทำปากแบะ เสียงอ้อนใส่เราตลอด
"ช่วยชั้นหน่อย"
"ได้จ้ะ กำลังจะช่วย ^O^"
ผ่านไปอีกรอบ
"ช่วยชั้นหน่อย"
"รอเดี๋ยวนะจ๊ะ จะลงไปช่วย ^^"
อีกรอบ
"ช่วยชั้นหน่อย"
คิดในใจ...ชาติเน้เมิงไม่คิดจะปีนเองใช่ป้ะ TOT
"^-^ ได้จ้ะ จะไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ"
และอีกรอบ
"ช่วยชั้นหน่อย...ชั้นปีนไม่ได้"
คราวนี้กรูไม่ย๊อมมมมม
"ลองปีนขึ้นมาเองซิ...ไม่ไหวแล้วชั้นถึงจะไปช่วยเทอ"
"ชั้นปีนไม่ไหว"
พร้อมกะปากแบะและร้องไห้ กรูเลยต้องปีนลงไปช่วยมันตามระเบียบ
วันนี้มาใหม่เยอะมาก จำแทบไม่ได้ มีคนนึง ฉลาดเว่อๆๆๆๆๆ พ่ออุ้มมาส่งตอนเช้ามันก็ซุกใต้ผ้าห่มไม่ยอมพูดกะใคร แต่พอตอนบ่ายคุยกัน ชั้นก็ตีสนิทไว้ก่อน ถามว่า เทอชื่อไรหลอ
"ชั้นชื่อ คริสเตอร์"
"อ๋อ ชั้นชื่อพิมนะ มาทำงานหนึ่งอาทิตย์"
"ชั้นรู้แล้ว"
แป่ว -O-; เป็นการเริ่มต้นที่น่าประทับใจ แต่เด็กคนนี้ฉลาดมาก มาปีนเก้าอี้ที่เรานั่งอยู่แล้วชมแบบเป็นผู้ใหญ่มาก
"กางเกงเทอสวยจัง"
โอ้ววว ภูมิใจนะเนี่ย
แล้วก็คนนึง คนนี้แอบปิ๊ง เพราะมันหล่อ โตขึ้นหล่อมั้กๆแน่ จองได้มะคะเนี่ย
ชื่อ เอเว่น แต่อยู่อีกคลาสอ่ะ แต่ลักษณะการพูดการจา ฉลาดมาก
"บ้านเธออยู่ไหน...เธอมาจากประเทศอะไร ที่ประเทศเธอพูดภาษาอะไร ยากมั้ย เธอพูดนอร์เวย์ได้ไม่เยอะเหรอ"
อะ...อะ...อึ้งค่ะ O_O
มันพูดจาเป็นผู้ใหญ่มากค่ะ
แล้วก็เด็กอีกคนที่เราจำหน้าได้ว่า ต้องเคยเจอกันที่ไหนแน่ๆก่อนหน้านี้ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่ะ แบบนึกจนจะบ้าตาย ชื่อ อูดิน แต่เป็นคลาสเล็ก
แล้ววันนี้ตอนออกไปเล่นข้างนอก ชั้นก็โดนเด็กผู้ชายกลุ่มใหญ่รุม แบบว่า แม้งกวนติงมาก ขว้างหิมะใส่ แล้วพยายามจะปีนออกนอกรั้ว กรูก็วิ่งจับแทบตาย จะบ้าตายเอา
แล้วเจ้าหน้าคนนึงเค้าพาเด็กสองสามคนวิ่งออกไปข้างนอก จริงๆคือเค้าเดินไปเอาโพสให้บาร์นฮาเก้นอ่ะแหละ ถือโอกาสล่อให้เด็กวิ่งตามไปเล่นๆ ตอนวิ่งกลับมา มีเด็กฝาแฝดผู้หยิงตาแป๋วน่ารักมากกกกกกกกคู่นึงเว้ย ไม่รุคนไหนพี่คนไหนน้อง แต่มันวิ่งมาแล้วมายืนนิ่งๆหน้าประตูรั้ว เราก็เรียกให้เข้ามา จะปิดประตูรั้ว เพราะมันหนัก น้องเปิดเองไม่ได้ แล้วน้องมันก็ยืนกลางถนนด้วย มันเป็นเด็กคลาสเล็กอ่ะ สามขวบ
แล้วมันก็มายืนนิ่งๆชั้นก็ก้มลงมอง ปรากฏว่า มันยืนหลับคับทั่น !! O_O !!
แปะๆๆ ปรบมือให้ ทำไงได้วะ !!! หลับจิงๆนะเว้ย พอชั้นเอานิ้วไปเขี่ย แม้งล้มตึงเลย อึ้งมากคับท่าน ล้มลงไปนอนแบะ เขย่าเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น สุดท้ายเลยต้องหิ้วมันเข้ามา อึ้งมาก ทำได้ไงอ่ะน้อง หลับทั้งๆที่เพิ่งวิ่งมา TOT จะมีไรมาเซอร์ไพร้กรูมากกว่านี้มั้ยเนี่ย
แล้วก็ตอนบ่าย อ่านหนังสือให้น้องฟัง อ่านแล้วมันไม่เข้าใจเว้ย มันฟิตมากคนเนี้ย มาเรียสุดที่รักของเรานี่เอง คนนี้ติดเราหนึบ เราก็อ่านๆๆๆ อ่านไปสักพัก มันจะหลับคับท่าน ประมานว่า อีนี่อ่านไม่ได้เรื่องเลย ชั้นเลยเออ...งั้นเราดูภาพอย่างเดียวแระกาน
ป๊าม ป่าม !!! และเราก็ผ่านหนังสือเป็นสิบๆเล่มด้วยการเปิดภาพผ่านๆ
วันนี้เลอา ยัยหนูคนที่สวยสะเด็ดนั่นแนะนำเราให้แม่ตัวเองรู้จัก...
"นี่มาม้า...คนนี้เค้ามาทำงานที่นี่ชั่วคราว เค้ามาจากไทนแลนด์ เค้าชื่อ พุม"
ปะ...ปะ...ปลื้มมากค่ะน้อง TOT กรูกลายเป็นพุมไปซะแล้วเหรอเคอะน้องขา
วันนี้อีกคนที่มาใหม่ หน้าตาน่ารักมาก ชื่อรอนย่า คนนี้เงียบๆ แต่ก็นิสัยน่ารักดี น้องแกเล่นจิ๊กซอว์โหดมาก ยัดไม่ลงก็ทุบเข้าไป กรูบอกให้หมุนกลับด้านก็ไม่ฟัง ไม่ยอมเว้ย เชื่อว่าตัวเองถูก ทุบอยู่นั่นแหละ จิ๊กซอว์เกือบแบะ
แล้วก็วันนี้ คริสโตเฟอร์ฟุงสุดที่รักนี่น่ารักอีกแล้ว เป็นเด็กคนเดียวที่จะเข้ามากอดมาเล่นกะเราก่อนเสมอ นิสัยเหมือนพี่สาวเค้า น่ารักมากๆ
แล้วก็วันนี้ เจ้ารูฟมาติน คนนี้น่ารักเว่อ แต่ขี้อายและกวงติงมากๆๆๆๆๆ มันชอบคลานไปที่พื้นแล้วทำเสียงว๊อฟฟๆๆๆๆ
เราก็ถาม "เทอเป็นหมาเหรอวันนี้"
"ว๊อฟๆๆๆๆ"
"ออกมาจากใต้บันไดเถอะ เดี๋ยวหัวเทอโหม่ง เจ็บนา.."
"ว๊อฟๆๆๆๆ"
โอเค สงสัยต้องเปลี่ยนคำถามเป็นว๊อฟๆๆๆๆ บ้าง เพราะมันไม่ตอบอย่างอื่นเลยว่ะ -_-^
ตอนบ่าย เจ้าอาเดรียนตัวแสบมาก รบกันแทบตาย แต่สุดท้ายก็ขอปีนมานั่งตัก เฮ้อ เด็กหนอเด็ก กวนตีนแต่ก็น่ารักอยู่วันยังค่ำแหละ
ไม่รู้ตัวนะเนี่ยว่ารักเด็ก ก๊ากกกกกกกก
เอ้อ วันนี้ซาร่า เพื่อนเยอรมันของเรา เค้าทำงานที่บริษัทหนังสือพิมพ์ เฟรมทิดอีนู้ด ประมานว่า เค้าจนปันยา ไม่มีหัวข้ออะไรจะเขียน เลยขอมาทำข่าวเรื่องเรา มาถ่ายรูป ฮาดีอ่ะ ถ่ายรูปตอนเราใส่ชุดกันหิมะ อ้วนเป็นหมีฟายเลยว่ะ เหอๆๆๆๆ
วันนี้หมดเรื่องฮาๆและ
เด็กน่ารักจริงๆนะ ประทับใจมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปถ่ายรูปดีกว่า เอากล้องๆๆๆๆไป อิ อิ อิ อยากถ่ายรูปคู่ทีละคน แต่ลำบากแหง เด็กมันซน เหอๆๆๆๆ
January 30 วันแรกของการทำงาน(นรก) Først dagen i barnhagenMandag
29 Januar 2007
อย่างที่รู้ๆว่าอาทิตย์นี้เป็น SA Uke ของเอเอฟเอส คือให้นร.แลกเปลี่ยนที่อยู่ประเทศนอร์เวย์ทุกคนไปทำงานเต็มๆหนึ่งอาทิตย์ ปลื้มซะไม่มีเลยกรู
งานยอดฮิตของนร.แลกเปลี่ยนจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจาก...เลี้ยงเด็กในร.ร.อนุบาลนี่เอง
เราก็เอากับเขาด้วยอ่ะนะ ปากบอกว่า ร๊าก...เด็ก...
แต่อกจะแตกตาย...
ล้อเล่นน่า จริงๆสนุกมากๆเลยนะ ประทับใจน้องๆมากเลย น่ารักทุกคนเลยอ่ะ
เช้านี้ตื่นสาย โฮสแม่มาปลุก จริงๆนาฬิกาก็ตั้งเอาไว้ แต่นาฬิกามันนิสัยเสีย ชอบเลื่อนไปทุกๆห้านาที (จริงๆมือตูเองคับทั่นที่กดเลื่อนปลุกทุกๆห้านาทีที่มันดัง)
ผลคือ ตั้งไว้เจ็ดครึ่ง ตื่นแปดโมงตรง เป็นไงล่ะเมิง วิ่งออกจากบ้านแทบไม่ทัน โชคดีจริงๆที่ ร.ร.อนุบาลนี่มันอยู่ห่างจากบ้านไปประมาณ...เอ่อ ร้อยเมตร... ประมาณว่า เดินสองนาทีถึงอ่ะ
เข้าไปก็ไปนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ ซักพัก ก็มีน้องๆที่น่ารักปานจะกลืนเข้ามาเกาะแกะ
คนแรกชื่อ มิลดริ เด็กผู้หญิง น่ารักมากๆ คนนี้ติดเราหนึบเราอ่ะ TOT ประมาณว่า เราไปไหนแม้งไม่ปล่อยเลยอ่ะ
คนที่สอง ชื่อ มาเรีย อ่านแบบนอร์เวย์ก็จะออกเสียงแต๋แล๊ดนิสนึงอ่ะเนอะเคอะ
คนนี้ก็ติดเราหนึบ สองคนนี้ กรูนั่งไหน มันต้องประกบข้างตลอด TOT แต่ก็น่ารักมากๆ ปลื้มมาก มาเรียมีน้องชายคนนึง คริสโตเฟอร์คุง สุดที่รักของเรา โคดขี้อ้อนเลย มานั่งข้างๆ ซักพักก็เอาหัวมาซบ (กรี๊ด โดนเด็กสี่ขวบให้ท่า>_<)
แล้วซักพักก็ดึงมือเราให้ไปโอบไหล่เค้า (มีเสน่ห์นี่เอง ปลื้มมมมม~*)
ประมาณว่า กรูป๊อบสุดๆคับทั่นวันนี้ ยังกะดาราดัง ไปไหน น้องตามเป็นพรวน ขอจับมือเดินไปด้วย นั่งปุ๊บ มาคนมานั่งประกบ ไม่ใช่แค่นั้นนะ ขอนั่งตักอีกตะหาก
(เปลืองตัวนะเคอะ อีนี่วันนี้)
แต่เด็กๆน่ารักมาก จำได้อีกสองคน คนนึงดูโตหน่อย คนนี้จะออกดื้อเล็กน้อย ชื่อ เลอา คนนี้แบบ หุ่นเพรียว สูงมาก สูงที่สุดเลยด้วย ประมาณว่าโตมาน้องเป็นนางแบบได้เลยค่ะ เห็นแววแต่เด็กว่าสวยมาก หน้าคมกริบ
ไว้วันสุดท้ายจะไล่ถ่ายรูปเด็กทีละคนเลยคอยดู
แล้วก็เพื่อนสนิทเลอา ชื่อ โซเฟีย คนนี้ก็น่ารัก มาอ้อนขอนั่งตัก
แล้วก็ มีอีกหลายๆคน จำได้คนนึง กวนตีนมาก มันให้เรานั่งข้างๆตอนกินข้าว มาถึงมันก็โยนหนมปังมาให้เรา บอกว่า เราต้องกิน (น้องจ๋า เห็นมั้ยเคอะว่าหัวพี่สาวคนนี้มันจะแบะเหมือนขนมปังอยู่แล้ว T^T ใจร้ายมากเคอะน้องขา)
คนนี้ชื่อ เอเดรียน
แล้วมันก็กวนตีนมาก เราเผลอวางมีดไว้แปปเดียว มันหยิบไปควง TTOTT มะ ไม่ดีแน่ๆค่ะ แล้วจะเอาคืนก็ไม่ได้ มันดื้อมากเคอะคนนี้ รบกะมันแทบตายแน่ะค่ะ ตอนกิน ส่วนอีกคน นั่งอีกฝั่ง น่ารักอีกแล้วเคอะ คนนี้เล็งไว้แล้วนะเคอะ
น่ารักยังกะตุ๊กตา น่าฟัดน่ากินมากๆอยากจะบอก
เสียงก็เล็กๆยังกะผู้หญิง แต่คนนี้ขี้อายมาก มันกลัวเรา พระเจ้า -_-^ หน้าตาพี่หื่นขนาดนั้นเลยเหรอเคอะ -..-
คนนี้ชื่อ รูฟมาติน ชื่อแก่มากเลยค่ะน้อง อยากจะบอก
แล้วก็อีกหลายๆคน มีคนนึงตัวโตๆสูงๆกวนตีนเล็กน้อยจนถึงมากที่สุด ชื่อ นูอา
แล้วก็...เด็กผู้หญิงตัวเล็กมาก จนไม่น่าเชื่อว่าจะมาอยู่ในคลาสหกขวบได้ ชื่อ ซิลเลีย คนนี้เหมือนเด็กมาก ร้องตลอดเลย แบบว่าตาแป๋ว พูดฟังไม่รู้เรื่องเลยด้วย แบบประมานว่า กรูมันก็โง้โง่นอร์เวย์อะนะ เจอนอร์เวย์เวอชั่นเสียงเล็กใสแจ๋วแปร๊ดแป๋นี่แทบร้องไห้อ่ะ
ฟังมันไม่ออกซักคำเลย วันนี้ทั้งวัน
แล้วก็มีอีกคน ชื่อยาวและเก๋มาก จำไม่ได้
สรุปว่าวันนี้จำเด็กได้แค่นี้ อ๊ะๆๆๆลืม อีกคน ชื่อคาร์เมน แต่ไม่ค่อยได้คุยด้วย แต่ส่วนใหญ่น้องๆให้การต้อนรับดีมาก ปลื้มมากมายค่ะ
พรุ่งนี้คงจะสนุกกว่านี้
แต่ว่าหมดแรงจริงๆ น้องมันลากเราออกไปเล่นข้างนอก ก็นะ ขึ้นไปนั่งเด่นบนภูเขาหิมะ แล้วคอยเป็นกรรมการปล่อยตัว (น้องมันเล่นเลื่อนไถลลงจากเขาหิมะกัน)
เราเป็นเหมือนคนตรวจตั๋วอ่ะนะ คอยจับเลื่อนลงทีละคน แบบว่า นั่งจนตูดชาเป็นชม.
น้องขา รอบเดียวไม่พอเหรอคะ TTOTT จะฆ่ากันเรอะไงวะ !!
สุดท้าย ตอนเที่ยง เลยแอบย่องเข้าห้องพักของพวกเจ้าหน้าที่แล้วงีบไปได้สิบนาที เชื่อมั้ยว่า เหนื่อยมาก มีหวังน้ำหนักลด แต่กลับมาบ้านโฮสพ่อทำกับข้าวน่ากิน เลยลดไม่ได้ตามระเบียบ ซ้ำยังมีทีท่าจะพรวด
ตอนนี้หนัก 60.3 ชั่งมามะเกี้ย ตอนนี้กินเค้กช็อกโกแลตอยู่
เพื่อไรของเมิงอ่ะ
โฮสพ่ออย่างฮาอ่ะ หุงข้าวไม่เป็นเชื่อเค้าเลย ตะโกนเรียกเราให้ลงไปดูข้าวให้ทุกๆห้านาที ถามว่า มันสุกหรือยัง
คือ คุณโฮสปะป๊าคะ
ตอนที่ปะป๊าถามน่ะ น้ำมันยังนอง ยังกะข้าวต้มอยู่เลยนะ -O-;
ประมาณว่า ไม่อยากจะเชื่อ
แล้วก็ไปเยี่ยมต๊อบมา ต๊อบไม่สบาย เอาเค้กที่เรากะโฮสพ่อได้มาไปให้
อ่านะ โทรไปหาไอ้บิวมา มันบอกว่าวันนี้พละโหดอย่างแรง
โคดโชคดีที่ไม่ได้เล่นอ่ะ ดีใจมากมาย
แล้วก็ อาทิตย์นี้สอบเยอะมาก พรุ่งเน้สอบซัมฟุน สอบเลข พฤสอบ นาทูฟัค
ก็นะ ไม่ต้องสอบเลยซ้ากกะอย่าง ไม่มีอะไรจะดีใจไปกว่านี้อีกแล้ว ดันได้โดดเรียนแบบถูกกฏหมายตอนอาทิตย์ที่โหดที่สุดอีกด้วย
ศุกร์นี้มีแพลนจะชวนซาร่ามาทำเค้กแล้วก็ไปว่ายน้ำ (เพื่อนไรวะ กินแล้วออกกำลังกาย กลับมาก็กินอีกตามเคย)
เหอๆๆๆๆ
แต่ปลงอ่ะนะคะ แต่จะคุมไม่ให้เกินหกสิบ (จะอยู่มั้ย)
เพราะหกสิบนี่คือ ขึ้นมาสิบกิโลเต็ม
เฮ้อ...แล้วก็มีความสุขอีกวันนึง
ตั้งแต่ย้ายโฮสนี่มีความสุขขึ้นทุกอย่างเลย อาจจะเป็นเพราะปัญหาใหญ่ๆโดนยกออกไปแล้ว
ปล. โฮสพี่ชายขับรถกลับทรูมเซอไปมะวานตอนห้าโมงเย็น กำลังลังเลอยู่ว่า จะไปเจาะยางรถเค้าดีมั้ย -.,-
แต่มันบาป ก็เลยปล่อยไปเหอะ อาทิตย์หน้าไม่กลับมาจะไปลากถึงทรูมเซอเลย >///<
ปล.2 ไปกินกวางมูสกะเรนเดียร์ที่บ้านเพื่อนสนิทโฮสมา ลูกชายเค้า อึ้งมากค่ะทั่น คือคนที่เราไม่รู้จัก (เพื่อไรอ่ะเมิง)
แต่เคยเห็นผ่านๆ เป็นเพื่อนสนิทสเวน แต่เห็นปุ๊บจำได้ปั๊บเลย เจอคนเนี้ยที่บ้านรูทไอลีบ่อยมาก แล้วมันก็เป็นคนที่ชอบทำอะไรแปลกๆฮาๆปัญญาอ่อนที่ร.ร.เสมอ
เหอๆๆๆ
January 28 jeg elsker helga!!Lørdag
27 Januar 2007
ตั้งแต่อยู่กะบ้านโฮสใหม่ มันไม่เคยน่าเบื่อเลยอ่ะ
วันนี้ตอนเช้าตื่นมาเกือบสิบโมง โฮสพ่อตกใจ เดินเข้ามาถาม นอนต่อได้นะ พวกเราทำเสียงดังปลุกเธอรึเป่า
(เวนกำ คือแบบว่านอนจนอิ่มแล้วอ่ะนะคะ)
จริงๆมะวานไปนอกบ้านกะโฮสแม่มา เค้าซื้อที่อุดหูให้ แต่ยัดแล้วมันไม่เข้าหู หูเราเล็กเกินไปป้ะ รูมันแคบผิดปรกติสินะ มิน่า อ.พูดไร มันถึงโดนใบหูดีดกระเด็นออกไปหมด โง่จริงๆ
แล้ววันนี้โฮสแม่ทำงานกะเช้า เลยอยู่บ้านกะโฮสพ่อและพี่ชาย พี่อันเดิร์ส ชื่อเรียกยากชะมัดสิพับผ่า
ก็ไปนอกบ้านกะโฮสพ่อมา เค้าลากไปช้อปปิ้ง ไปกินข้าวที่บีอุส แต่แบบว่ามันเพิ่งกินข้าวเช้ามา
เอ้อ ซื้อล็อตเตอร์รี่กะโฮสพ่อ เปิดโดนหนึ่งตัว ได้เค้กมาปอนด์หนึ่งด้วยแหละ ก๊าก เสร็จกรู
แล้วก็ไปเอาเปาะเปี๊ยะที่บ้านน้าย้อย แต่ปรากฏว่าน้าย้อยยังไม่ได้ห่อเลย เลยต้องกลับไปก่อน เศร้า
พอตอนบ่ายก็อยู่บ้านทั้งวัน แอบน่าเบื่อเล็กน้อย กินเกิร์ดที่รสชาติเสนียดลิ้นเช่นเคย แล้วก็ไปรับเปาะเปี๊ยะ อยากจะบอกว่า พี่อันเดิร์สเค้ามีเพื่อนอยู่ที่นี่ เพื่อนเค้าก็ขับรถมา โฮสพ่อก็บอกว่าให้ไปรับเปาะเปี๊ยะ ให้เราไปกะพี่ชาย และเพื่อนเค้า โอ้ แม่เจ้า TOT
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกฝรั่งโนตมๆใจแตก ที่เค้าชอบนั่งประดับหน้ารถ แล้วขับไปมั่วสุมกัน
ไม่อ่ะ จริงๆไม่ขนาดนั้นเพราะพี่กะเพื่อนเค้านิสัยดี ขับรถนิ่มด้วย อย่างน้อยก็นิ่มกว่าอันเดิร์สขับ
จากนั้นก็กลับบ้านมาหม่ำเปาะเปี๊ยะ คราวนี้ทอดสวยแฮะ น้ำมันไม่เยิ้มเหมือนทุกที แล้วก็กินเปาะเปี๊ยะกัน โฮสปะป๊าออกไปงานเลี้ยงวันเกิด เลยอยู่กะโฮสพี่กะโฮสมะม้าสามคน ก็คุยไป กินไป สนุกดี แล้วก็เล่าให้โฮสมะม้าฟังหมดเปลือกเลย เรื่องโฮสเก่าของเรา
ก็นะ เค้าก็เข้ามาลูบหน้าลูบตา กอดโอ๋เหมือนเคย บอกว่า ถ้าเค้ารู้ก่อนหน้านี้ว่ามีเด็กแลกเปลี่ยนที่ต้องการแฟมใหม่ก็คงจะดี เค้าบอกว่าเค้าดีใจมากที่เรามาอยู่กะเค้า ^^
ซึ้งมากๆ ดีใจจริงๆนะ แล้วเค้าก็สนใจเรา ถามถึงปะป๊ามาม้าที่ไทยบ่อยๆ น้องชายเรา คุณยาย ถามว่า มาม้าของเราสบายใจรึยัง
เค้าก็บอกว่าเค้าเข้าใจ เพราะเค้าก็เป็นแม่คนเหมือนกัน เค้ารู้ว่ามาม้ารู้สึกยังไงที่ปล่อยลูกสาวตัวเองมาไกลบ้าน แล้วยังมาเจออะไรแย่ๆอีก
นี่แหละ เหตุผลที่เราโคดจะรักโฮสแม่ของเรา
แล้วจากนั้นก็ไปนั่งรถเล่นกะโฮสพี่ชาย เอิ๊ก ตอนแรกนึกว่าเค้าพูดเล่นๆซะอีก ที่ไหนได้ โฮสพี่ชายมาเคาะประตูห้อง ถามว่าไปนั่งรถเล่นมั้ย จะพาขับรถเล่น
ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ระวังนะเพ่ เดี๋ยวจะหาว่ามิเตือน พี่ชายยิ่งน่ารัก -.,- งุงิ
ก็นั่งรถไปกะพี่เค้า เค้ารู้ว่าเราหนาว เค้าก็เปิดฮีสเตอร์ให้แรงสุด แล้วก็ชวนคุย ฟังเพลงซามิก ภาษาบ๊องๆที่เราเคยได้ยินตอนที่ไอ้อิสลินมันเปิดในห้องเรียน แต่ก็นะ เพลงเฮียบาดหูชะมัดเลยเจ้าค่ะ
แต่พี่ชายใจดีมาก เพิ่งรู้สึกสนิทกะเค้ามากขึ้น ปรกติเค้าไม่ค่อยอยู่บ้าน กลับมาบ้านเพื่อกิน นอน และอาบน้ำ นอกนั้นก็จะหายไปนอกบ้าน ไปอยู่กะเพื่อนตลอด แต่พอได้คุย ได้เล่น กะเค้า แล้วเค้าน่ารักมากมาย
นิสัยเหมือนโฮสพ่อ แบบว่า สุภาพ น่ารัก แต่ไม่ฮาแตกเท่าโฮสพ่อ โฮสพ่อขี้เล่นมาก
เอ้อ วันนี้โฮสพ่อสอนทำขนมปัง ตั้งแต่ต้นเลย สนุกมากมาย นวดไปนวดมา เออ ขี้มือเรา กินกันทั้งบ้าน ขอให้อร่อยนะท่าน
อ้อ วันนี้ได้คุยกะอันยา โฮสพี่สาวในเอ็ม เค้าน่ารักมากมาย คุยดีมากๆ ดูท่าทางจะเรียบร้อยใจดีเหมือนแม่เค้า เค้ารู้จักสเวนด้วยอ่า
ดีจังๆ เราอาจจะได้เจอเค้าแว้บๆตอนก่อนจะกลับนะ สาธุ ขอให้ได้เจอ TOT
ตอนนี้ท้องตึงมากมาย เริ่มง่วง อ่านนิยายเรื่องใหม่อีกและ เรื่อง มนตราแห่งทะเลทรายของกะกันดา
น้องนุ้ย (รึเปล่า)เค้าส่งข้อความลับมาปรึกษาเรื่องสนพ. อ่ะนะ เค้าจะตีพิมพ์กะอิสระเหมือนเรา
นานาจิตตัง ไม่อยากว่าร้ายสนพ. กลายเป็นกรูผิดอีก แม้ง
แต่นิยายเรื่องนี้สนุกดี อ่านแล้วลุ้นระทึก ตึกตัก เป็นเรื่องเด็กสาวคนไทย หลงเข้าไปในยุคอียิปต์โบราณ แล้วฟาโรห์เจอ ดันหลงหัวปักหัวปำ นางเองก็ใจแข็งโคด จะกลับบ้านให้ได้ สงสารฟาโรห์ว่ะ
อ่ะนะ ใครแวะไปในเด็กดีก็ไปอ่านจิ สนุกดีนะ น้องเค้าภาษาดีมากมาย
ตอนนี้บ้าโฮสพี่ชาย คนจูงม๋งจูงม๋านี่ลาจากกันที เพราะเปอเซนมันติดลบ เพราะเค้าอยู่ไกล๊ ไกล
นายคนห้องบีที่ชื่ออันเดรสนั่นก็พอๆเหอะ น่ารักมาก แต่ไม่มีหวังเช่นกานคับทั่น
พี่ชาย *O* ปิ๊งปั๊ง
อันเดิร์ส เพเดชั่น
ก๊ากกกกกกกกกกก
อันนี้ ติดลบคับทั่น -_-^ เดี๋ยวน้องม๋าสามตัวมันจะขย้ำเรา ถ้ารุว่าคิดมิดีมิร้ายกะโฮสพี่ชาย
แต่พี่เค้าน่ารักจริงๆนะ ทั้งหน้าตาและนิสัย กรี๊ดกร๊าด
พอ พอ พอ กันที เรื่องผู้ชาย จบ จบ จบ
อีออน แกเอาเชื้อบ้าผู้ชายมาแพร่ใส่ชั้น สเปซที่สดใสของชั้นมีอันต้องหม่นหมองเพราะเชื้อบ้าผู้ชายที่แกแพร่ใส่ ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง
ปล. เรื่องทัวร์มีปัญหา ทุกๆคนคงรู้กันใช่ป้ะ เรากะมุยจองตั๋วเครื่องบินก่อน อีสเตอร์สองสามวัน แล้วถ้าส่งแผนให้เอเอฟเอส มันล่อพวกเราหัวกุดแน่ๆ
แล้วอย่าหวังว่าจะไปเจรจาภาษาดอกไม้กะป้าทูริด ป้าแกใจดี แต่ถึงทีจะกวนตีนก็น้ำตาจะเล็ด เตือนแล้วนะ สำหรับคนที่ไม่เคยเจอป้าแกบิชชี่ใส่อ่ะนะ
ปล.2 ปวดท้อง...อย่างว่า
ปล.3 อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์ไม่ไปร.ร. ไปทำงานในบาร์นฮาเก้น...ภาษาไทยมันเรียกว่าไรวะ...ร.ร.อนุบาลเหรอ ???
January 26 Nye familien min !!!!Fredag
26 Januar 2007
ย้ายมาอยู่กะโฮสใหม่ตั้งแต่เมื่อวันจันทร์ที่แล้ว ได้เจอเค้าวันอาทิตย์ คุยกันนิดนึง แล้วเหมือนถูกคอ โฮสเลยบอกว่า ย้ายมาได้เลย มาเร็วๆเลย อยากให้มาอยู่ กรี๊ด ปลื้มมากๆอ่ะ
ได้โฮสใหม่ไกลจากร.ร.ประมาณสามสี่กิโลเมตร ไกลจากบ้านโฮสเดิมประมาน ห้าหกกิโล
วันนี้วันศุกร์ ร.ร.ฟรี รู้มั้ย
เราโคดรักโฮสเราเลยว่ะ !!!!!!!!!!!!!!
ที่นี่เหมือนสวรรค์มาก บ้านสวย (แม้จะเป็นสีเหลืองอ๋อย) แรกๆช็อกนิดหน่อย เจอน้องหมาๆสามตัว เค้าเอาหมาไว้ล่าสัตว์ ตอนแรกๆโคดน่ากลัว แต่ตอนนี้เริ่มคุ้นมันก็เริ่มเข้ามาเล่นด้วย
โฮสพ่อชื่อ ซีเกรฟ เป็นเชฟที่พวกที่ทำการเขตอ่ะ เป็นคนฮาๆขำๆ เล่นๆ สนุกมาก ประทับใจโฮสพ่อตรงที่ ขี้เล่นมาก ชอบดึงเราเข้าไปกอดแล้วอวดกะคนอื่นๆว่า นี่ ลูกสาวใหม่ของชั้น หน้าตาเราเหมือนกันมากเลยใช่ม้า
ไรเงี้ย น่ารักมาก
โฮสแม่ชื่อ อิงเงะ ลิล เป็นพยาบาลเด็กแรกเกิด เรารักโฮสแม่โคด ไม่ยอมให้เราเดินไปร.ร.เลย ว่างเมื่อไหร่ ไปรับไปส่งตลอด วันไหนไปไม่ได้ รีบโทรไปหาเพื่อนบ้านกะญาติที่อยู่ถัดไปสองสามหลังให้มารับเราไปร.ร.ด้วยทันทีอ่ะ
เค้าบอกว่า ไม่อยากให้เดิน หนาว เดี๋ยวไม่สบาย ไกล
ไรเงี้ย
แล้วเค้าก็พาไปซื้อของ ออกเงินค่านั่นนี่ให้ ตกแต่งห้อง ไปรับไปส่งตลอด เหมือนกะเค้าเหงาๆที่ลูกเค้าไม่อยู่
พี่ชายชื่อ อันเดิร์ส อายุยี่สิบ อยู่ทรูมเซอ เพิ่งเจอกันมะวาน น่ากลัว คะ ระ โคด อยากจะบอกว่าพี่แกเงียบมาก เป็นทำมะดาของผู้ชายนอร์เวย์ที่ไม่สนิท แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาก พี่แกมาต่อเน็ทในคอมให้ ตั้งโคมไฟให้ ยกของออกจากห้องนอนเรา เอากระเป๋าเราไปเก็บ ตอกตะปูติดที่แขวนเสื้อให้เรา โคดน่ารัก เค้าเริ่มคุยนิดหน่อย ยิ้มมากขึ้น แต่รวมๆแล้ว พี่เค้าดูเรียบร้อย ไม่โว๊กๆว๊ากๆ นิสัยดีมากมาย
แล้วก็พี่สาวชื่อ อันยา อยู่ที่เมกา เป็นเอเอฟเอสเหมือนกัน ยังไม่เคยคุยด้วยเลย เพิ่งจะแอ๊ดเมวไปมะตะเกี้ยเอง
โฮสพ่อพาขับรถกลับไปเอาของที่บ้านโฮสเก่ามาแล้ว อยากจะบอกว่า โฮสพ่อเก่าเค้าดีนะ เค้าเงียบๆเหมือนเดิม แต่เค้าก็บอกว่า ของอะไรที่ยืมไปน่ะ ไม่ต้องคืนตอนนี้หรอก ยืมต่อไปก็ได้ แล้วค่อยคืน แต่เราก็ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากมีอะไรติดค้างกะบ้านหลังนี้อีก
ส่วนโฮสแม่ ชียังเหมือนเดิมค่ะ นิสัยชอบพูดจาอวดรู้ สั่งสอน ไม่จริงใจ ที่เราแสนจะเกลียด ยังคงเหมือนเดิม
ทำเป็นมาสั่งสอนเราว่า โฮสแม่ใหม่เราน่ะ ดีอย่างนั้นอย่างนี้ ใช้น้ำเสียงคำพูดแบบ หยิ่งๆแบบนี้
"พิม ชั้นรู้จักแม่ใหม่ของเทอนะ เค้าเป็นพยาบาลให้ลูกสาวชั้น นี่ ได้ยินที่ชั้นพูดมั้ย..."
ไรประมานเนี้ย ซึ่งเราไม่ค่อยชอบคนที่ใช้น้ำเสียงแบบนี้ มันเหมือนจิกใช้เราอ่ะ
แต่ก็นะ เราปลง ถือว่าเรากะเค้าเลิกราต่อกัน เราจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดเรา เราอยู่ส่วนเรา เค้าอยู่ส่วนเค้า ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ถือว่าชั้นโยนเวลาห้าเดือนทิ้งไปกับประสบการณ์เลวร้ายที่ชั้นจะไม่มีวันลืมไปจนตาย
ย้อนกลับมาที่โฮสใหม่ ไม่ไหวแล้วคับท่าน แต่ห้าวันเอง สนิทกะเค้าจะตายอยู่แล้ว เล่นกะเค้า คุยกันสนุกสนานเฮฮา แบบว่า นี่สิ...ครอบครัวจริงๆ นี่สิที่เราต้องการมาตลอดห้าเดือนนั่น
เค้าเป็นทุกอย่าง เติมเต็มในส่วนที่โฮสเก่าขาดหายไปได้ทั้งหมด
ดูความแตกต่างของเค้า
ดูระยะเวลาที่เค้าใช้ทำให้เรารู้สึกสนิทใจกับการอยู่ในบ้านเค้า
ดูระยะเวลาห้าเดือนที่เราไม่เคยกอด ไม่เคยพูดคุยเล่นหัวกะโฮสเก่า
แต่เราใช้เพียงห้าวันกะบ้านหลังนี้
โฮสเค้าแคร์เรามาก ชวนไปถ่ายรูป ทำนั่นทำนี่ตลอด บอกว่างานบ้านน่ะ ไม่ต้องทำมากหรอก นิดๆหน่อยๆพอ แล้วเค้าจะให้เราทำนิดๆหน่อยๆ
พอเราไม่สบาย เค้าก็เข้ามาลูบหน้าลูบตา หายาให้
เราดีใจจริงๆ และเราเชื่อว่า ห้าเดือนหลังจากนี้จะเป็นสวรรค์สำหรับเรา
เค้าซื้อบัตรรถบัส ซื้อโคมไฟแพงๆ เปนธุระจัดการทุกเรื่องที่เป็นของเรา ไปแบงค์ พาไปโอนเงิน ขับรถพาไปพาเพื่อน ไปรับเพื่อนมาหาก็ยังมี ทำพิซซ่า
เราจะทำงานอาทิตย์หน้า โฮสแม่เก่าเรานะ เราบอกมันนานมาก มันก็ไม่สนใจ ลืมเรื่องของเราทุกเรื่อง ในขณะที่โฮสแม่ใหม่ พาเราไปพูดคุย หางานที่จะทำให้ในอาทิตย์หน้าเรียบร้อยหมดเลย
คือเราเห็นความแตกต่างของคนสองครอบครัวอ่ะนะ
เรารักโฮสเรามากๆเลย ตอนนี้
กอดเค้าเช้าสายบ่ายเย็น แบบว่าเค้าเข้าใจว่าเราต้องการความอบอุ่นให้ไม่ต่างจากบ้านที่ไทย เค้าก็ให้เราเต็มที่ เหมือนเรามาเป็นลูกของเค้าจริงๆ ^^
ดีใจจัง
นี่คือผลของความอดทนห้าเดือนของเรานะไอ้พิม
แกย้ายใหม่แล้ว อย่าลืมกำพืดของตัวเองว่าเป็นนร.แลกเปลี่ยน อย่าหลงระเริงว่าเค้าดีกะเรา แล้วเราจะไม่เกรงใจเค้า
เค้าดีกะเราเท่าไหร่ ก็ต้องตอบแทนเค้าให้มากขึ้น
เค้ารับเรามาเลี้ยงไว้ เราต้องตอบแทนด้วยการเป็นเด็กดีของเค้า...เพราะเค้าเป็นผู้มีพระคุณอย่างแท้จริง ฉุดเราขึ้นจากนรกนั่น
อย่าลืมกำพืดของตัวเองนะอีพิม...
มีความสุข..อย่าสุข จนปล่อยให้ทุกข์มาทำลายอีก...
ชั้นรักทุกคนเลยว่ะ ตอนนี้มีความสุขจัง มองไปทางไหน โลกทั้งใบก็กำลังยิ้มให้ชั้นอยู่...
ขอบคุณความอดทนที่แสนสาหัสของชั้น ชั้นกำลังจะเป็นผู้ใหญ่ ชั้นผ่านเรื่องเลวร้ายสุดๆในชีวิตมาได้แล้ว...ชั้นกำลังจะเติมโตขึ้นทีละนิด ...
และพ่อกับแม่ และทุกๆคนที่ไทยจะภูมิใจในตัวชั้นนะ...
Jeg e glad dokke
Pedersen familien !!
Pappa Sigleif !!
Mamma Inger Lill
Også begge to min søsken !! Anders og Anja !!
<3
(Ikke glemta tre hundene ^O^)
January 21 มาดูความเลวของโฮสเรากันSøndag
21 Januar 2007
Sitte på datamaskin...
spennende med nye familien
skal besøk hos dem i kveld !!!
OoO !!!!!
ฮันโหล ฮัลเหล ไม่ได้อัพสเปซมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย อยากจะบอกว่าหลังจากเพ้อจบไปแล้วก็กลับมาบ้าต่อ จะแฉชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนที่แสนรันทดเช่นเราให้ฟังกันเลยคับทั่น -_- เริ่มจาก เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ปู่กะย่าของโฮสเราจะมาเยี่ยม โฮสพ่อเราก็ไม่อยู่บ้านตั้งแต่วันเสาร์ ไปทำงานที่ เมือง ฮามาร์ที่ภาคใต้ กว่าจะกลับก็อีกสองอาทิตย์ แล้วปู่กะย่าจะมาถึงวันพฤหัส แล้วเค้าจะพากันบินลงไปฮามาร์ด้วยกันทั้งบ้าน เพราะโฮสแม่อยากไปดูบ้านที่เค้าวางแผนจะซื้อ เรื่องแรกมันเริ่มจากวันอังคาร คือโฮสเราซื้อไฟฉายติดจักรยานให้เราเป็นของขวัญคริสมาส แล้วเค้าก็บอกว่า ไปเอาจักรยานเข้ามาในบ้าน เดี๋ยวเค้าช่วยติด จริงๆเค้าก็แค่แนะนำนิดๆหน่อยๆ แล้วให้เราทำเองหมด เราก็เอาไขควงมานั่งไข ทีนี้ มันมีไขควงสองอันคือ แบบหัวแบน กะหัวแฉก เราก็ใช้อันหัวแบน ใช้แบบไม่ได้คิดอะไร โฮสแม่มาเห็น เค้าก็ยิ้มเยาะใส่ แล้วประชด "เธอใช้ผิดอัน ต้องใช้อันที่หัวเป็นแฉกต่างหาก อะไรกันเนี่ย เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้เหรอ อยู่ไทยใครทำให้เธอเนี่ย" ชั้นก็ฉุนกึกเลย ทำไม กรูใช้ไขควงผิดอันแล้วแม่มึงตายเหรอ (ตอนนั้นเดือดมากๆ ขอบอก) "อยู่ไทย ชั้นไม่ค่อยได้ใช้จักรยาน" ชั้นก็สวนกลับเป็นภาษาอังกฤษ เพราะชั้นเคือง มันก็มีหน้ามาแดกดันต่อ "งั้นเหรอ แต่ไม่รู้หรอกเหรอว่าของแค่นี้ใครๆเค้าก็ทำเป็นทั้งนั้น" อีหอยหลอด คอยดูนะ กรูจะรอสักวัน รอให้ลูกสาวสองตัวของมึงอ่ะ โตอายุเท่ากู อย่าลืมสอนมันใช้ไขควงด้วยล่ะ ถ้าแม้งอายุสิบหกเท่ากูแล้วเสือกใช้ไขควงไม่เป็น กูจะกลับมาตบหน้าแม้งทั้งแม่ทั้งลูก แล้วรู้มั้ย ...มันทำอะไรต่อ มันโทรไปฟ้องคอนแทกแฟมมิลี่ของเรา ว่าเราใช้ไขควงไม่เป็น คอนแทกเราโคดดีอ่ะ เค้าก็เถียงแทนเราว่า "เธอรู้ไหม ปรกติเด็กผู้หญิงอายุสิบหก ต่อให้เป็นเด็กนอร์เวย์เค้าก็ไม่ทำกันหรอก เค้าให้พ่อเค้าทำให้กันทั้งนั้น อันนี้เธอไม่ควรจะพูดแบบนั้นกับพิมเลย" ก๊ากกกกกกกก สะใจโก๋ เป็นไงล่ะ อีโฮสเวรของกูนี่ ไอ้นิวโว้ย ถึงเวลาที่แกจะมาตบมันได้ซะที กูเกลียดมันเข้าไส้เลยว่ะ ตอนนี้ แล้วอีกเรื่องที่ใหญ่กว่า เกิดขึ้นวันพุธ อีโฮสห่านี่มันนั่งๆนอนๆอยู่บ้านทั้งอาทิตย์เว้ย มันซักผ้าเสร็จตั้งกะอาทิตย์ที่แล้ว แต่ดองเอาไว้ เป็นกองอ่ะแก เชื่อป้ะล่ะว่ากองเสื้อผ้ามันสูงเลยเอวเราอ่ะ !!?? แล้วมันไม่ทำอะไรเลย มันทิ้งเอาไว้แบบนั้นตั้งแต่อาทิตย์ก่อน แล้วพอปู่กะย่ามันจะมา มันก็ค่อยมาทำเอาวันสุดท้ายก่อนเค้าจะมา อีหอยเอ๊ย มันก็เลยอารมณ์บูด หงุดหงิด แล้วอยากจะบอกว่าเย็นวันนั้นอ่ะ ชั้นเดินกลับบ้านมา มันเจอหน้าชั้น มันก็ใช้ให้ชั้นโกยหิมะให้ทันที อ้างนั่นอ้างนี่ว่าปวดหลัง ชั้นทำไม่ไหว ชั้นจะไปรับลูก ทำกับข้าวให้ด้วยนะ ชั้นก็เลยงงๆ ฟังแล้ว แบบเข้าใจผิดเล็กน้อยเรื่องภาษา เพราะเค้าพูดเร็วๆสั่งรัวๆเร็วๆแล้วออกไปเลย ตอนแรกชั้นก็ตกลงกะเค้าจะทำกับข้าวให้วันนี้ แต่เค้ามาพูดใหม่เหมือนกะให้ย้ายไปทำวันพฤแทน ชั้นก็เลยโกยหิมะให้ตั้งนาน เสร็จแล้วชั้นก็ขึ้นไปบนห้อง คุยโทรศัพท์กับไอ้ออน แล้วสักพักอีโฮสแม่เดินเข้ามาในห้องเรา มากรี๊ดๆใส่เรา ประมานว่า "อะไรกัน ทำไมไม่ทำกับข้าว เทอทำกับข้าวสายมากๆเลยรู้ไหม ลูกชั้นหิว เราจะกินกันในอีกห้านาที แล้วทำไมเธอยังไม่เริ่มอะไรอีก!!" เราก็ อะไรวะ...ไหนว่าให้ทำพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วมันก็เดินตามมาด่าๆๆๆๆๆฉอดๆๆๆกรอกหูตลอดเวลาที่เราทำกับข้าว รู้ไหมว่าเราทำกับข้าวไปร้องไห้ไป มันก็แค่เหยียดตามองไม่พูดอะไร แต่ด่าทับลงมาอีก "เธอเนี่ย ไม่เคยทำกับข้าวตรงเวลาเลย ลูกชั้นเค้าหิวมากรู้ไหม" ชั้นก็ทำกับข้าวไป แบบว่ารีบจนมีดเกือบบาด มันก็ไปนั่งรีดผ้าเว้ย เสร็จแล้วก็มากินข้าวกัน อีน้องสาวห่ามันก็กรี๊ดๆบอกว่า ชั้นไม่อยากกิน ชั้นไม่หิว ชั้นไม่ชอบกับข้าวของเทอ เออ ดีนี่ ขอบใจ อีเด็กเปรต แล้วพอทำเสร็จ อีโฮสแม่ก็สะบัดก้นไปเลยเว้ย ชั้นก็ล้างทั้งครัวให้มันเลย แล้วอีน้องสาวสองตัวมันก็เอาลูกปัดมาเล่นกัน มันก็ทะเลาะกันแล้วปัดโถลูกปัดร่วง ทายซิ ใครเก็บ อ๋อ กูเอง...เก็บลูกปัดเป็นพันๆลูก แล้วอีน้องห่าก็มาช่วย...โดยการเตะและกระโดดให้มันกระจายออกไปอีก ชั้นเหนื่อยมาก ทำงานไปร้องไห้ไป ตั้งแต่กลับมาบ้านรู้มั้ย ชั้นทำงานให้มัน ยังไม่ได้พักอะไรเลยซักกะนิด พอทำงานเสร็จ ชั้นก็หนีขึ้นห้อง ไปนอนกลิ้ง เหนื่อยมากมาย อาบน้ำเสร็จก็นอนพัก พอซักพัก หิว ก็เลยลงมากิน กินไปได้นิดนึง อีโฮสแม่กระแทกส้นเท้าเข้ามาในครัว มาตะโกนใส่เรา บอกว่า "เธอไม่คิดจะฟังที่ชั้นพูดใช่ไหม!!! มานี่ มาดู!!!" ตะคอกใส่เลยนะเว้ย แล้วมันก็ทำท่าปวดหลังแล้วเหยียดตามองเราประมาณว่า มึงอ่ะ อีตัวปัญหา ทำให้กูปวดหลัง ไรประมานเนี้ย มันเรียกเราลงไปในห้องน้ำ ที่เราตากผ้าเอาไว้ มันก็ด่า ตะโกนใส่ ถลึงตาใส่ ฟาดไม้ฟาดมือ บอกว่า "ชั้นบอกเป็นร้อยๆครั้งแล้วให้เปิดหน้าต่าง ไอ้นี่น่ะ เรียกว่าหน้าต่าง จำใส่หัวซะบ้าง!!! ชั้นเหนื่อยมาก เทอทำให้ชั้นเหนื่อยมากขึ้นไปอีก!!!!!! ฟัง แล้วจำใส่หัวไปซะ !!!!" ข้อความแปลได้ประมานนี้เลย แล้วมันก็กระชากประตูห้องน้ำปิดใส่หน้าเรา แล้วจากไป ชั้นก็น้ำตาร่วงอ่ะ ไม่เคยโดนตะคอกแรงขนาดนี้ เลยวิ่งหนีขึ้นห้องไป เก็บของทุกอย่างลงกระเป๋าหมด โทรไปหาบีกะบิว เพื่อนคนไทยของเรา ถามเค้าว่า ไปอยู่บ้านเค้าสักพักนึงได้มั้ย เค้าก็บอกให้มาเลย ชั้นก็เลยเก็บของ กะว่าจะออกจากบ้านพรุ่งนี้เช้า เพราะออกคืนนี้คงไม่ดีเท่าไหร่ อีกอย่างคือ เค้ามีแขกของเค้ามา แบบมาร้องเพลงศาสนาที่บ้านเต็มเลย ชั้นก็ยังได้ยินอีโฮสแม่ตัวดีนั่งหัวเราะระรื่นจะเพื่อนมันอยู่ ชั้นเลยไม่อยากจะลงไป แต่สุดท้าย ชั้นปวดฉี่ ชั้นเลยต้องลงไป ชั้นเจอกัน ทำเป็นไม่มองหน้ามัน มันก็ทำมายิ้มดี ถามชั้นว่า "มากินเค้กด้วยกันมั้ย" เราก็ไม่ตอบ เดินผ่านหน้ามันไปเลย แบบว่า อีเหี้ย อีสัด มาตะคอกใส่หน้ากู ทำยังกะกูเป็นหมูเป็นหมาข้างทาง แล้วพักๆมาทำอารมณ์ดีใส่ เป็นห่าไรป้ะ อ๋อ...ลืมไป ต่อหน้าเพื่อนมึงสินะ ไม่ทำดีไม่ได้ มึงอ่ะ ตัวสร้างภาพ ชอบทำเหมือนกะว่า เลี้ยงกูดี ไปพูดกะใครก็อวดว่ากูนะ ช่วยมึงสารพัด อ้าว...ไม่ใช่มึงหรอกหรอที่บังคับให้กูทำ ไม่ใช่มึงหรอกหรอ....อีเวนตระลัย ทีนี้ พอชั้นทำเป็นไม่ได้ยิน มันก็ร้องเรียกชั้นเอาไว้ ชั้นก็เลยเดินมาหลบมุมตรงที่มองไม่เห็นหน้ามัน มันก็พูดขึ้นมา "เนี่ย ชั้นขอโทษนะ ชั้นไม่ควรจะตะคอกเธอแรงขนาดนั้น" ชั้นก็พยักหน้า แล้วเดินหนีเลย อีห่า...ง่ายนะ...วันนี้ทั้งใช้งานกู ทั้งตะคอกใส่กู จิกกูยังกะคนใช้ แล้วมาพูดขอโทษ สองประโยค คิดว่าหายเหรอ...อีเลวสัดหมา ที่พูดนี่ก็เพราะกลัวว่าอีคนใช้คนนี้มันจะหนีสินะ ไม่ต้องห่วง...กูไม่อยู่ในนรกเดียวกับมึงอีกแล้วล่ะ กูอยู่ไม่ได้แล้ว นรกที่เรียกว่าบ้านของมึงอ่ะ มันเหี้ยเกินไปสำหรับกู กูอยู่ในนรกเดียวกับ ตัวเหี้ย ไม่ได้ !!!??? พอวันต่อมา ตอนเช้า ชั้นเลยบอกมันว่า ชั้นจะไปค้างบ้านเพื่อนจนถึงวันเสาร์นี้ แล้วค่อยไปบ้านคอนแทกแฟม อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์ มันก็พยักหน้า แล้วก็พูดแก้ตัวให้ตัวเอง "เนี่ย รู้มั้ยว่าเทอน่ะ สร้างปันหาให้ชั้นมาก เพราะปันหาที่เทอไม่เข้าใจภาษานอร์เวย์มันจะทำให้ชั้นบ้าเอา ชั้นเป็นแม่ให้เด็กวัยรุ่นพร้อมๆกะเป็นแม่ให้เด็กตัวเล็กๆไม่ได้หรอก มันยากสำหรับชั้น" อืม...ดี ชั้นเข้าใจ จำใส่หัวของแกเอาไว้ด้วย ชั้นไม่ใช่ลูกแก...แกถึงทำกะชั้นได้ แล้วลูกที่แกรักนักหนาล่ะ ถ้าซักวันมีใครสักคนทำแบบนั้นกับเค้าเหมือนที่แกทำกะชั้น แกจะทำยังไง แกไม่เห็นหัวชั้นที่แกจิกใช้ให้ทำงานแลกข้าวปลาอาหารกะที่นอนเนี่ย...แกช่วยเห็นใจพ่อกะแม่ชั้นหน่อยได้มั้ย ชั้นร้องไห้ทั้งคืนเมื่อคืนนี้ นอนก็ไม่ได้เลย ต้องโทรไปปลุกแม่ตัวเองที่เมืองไทยตอนตีสาม ขึ้นมาให้แม่ฟังชั้นร้องไห้...แกรับรู้บ้างมั้ยว่าจิตใจแม่ชั้นเค้าเป็นยังไง ชั้นอยากจะเข้มแข็ง อยากจะพยายามจัดการทุกอย่าง ชั้นไม่อยากโทรไปทำให้แม่กังวล แต่แกรู้ไหม ชั้นทำไม่ได้ เพราะเค้าเป็นแม่ชั้น เค้าเป็นคนที่ชั้นนึกถึงคนแรกเมื่อชั้นมีปันหา.. แกเองก็มีลูกเหมือนกัน แล้วแกเองก็รักลูกมากไม่ใช่เหรอ แล้วแกไม่เห็นใจ แม่ของชั้น คนที่เค้าใช้คำว่า แม่ เหมือนกะที่แกใช้ในตอนนี้ !!?? จิตใจของความเป็นคนของแกอยู่ที่ไหนห๊ะ รู้มั้ยว่าตอนนี้ วันที่ 21 Jan 2007 ผ่านเหตุการณ์นั้นมาเป็นอาทิตย์ ชั้นกำลังจะได้ย้ายไปหาโฮสใหม่ แต่พอชั้นกลับมาย้อนเขียนสเปซตัวเองในตอนนี้ ชั้นก็ยังร้องไห้อยู่ ชั้นเจ็บใจ เสียดายเวลาในช่วงชีวิตที่มีค่าของชั้น ชีวิตชั้นมันแหลกเหลว ไปห้าเดือนเพราะคนอย่างพวกแกไงล่ะ...ขอให้รู้ไว้เลย ชั้นไม่เคยดีใจ และไม่มีวันดีใจ ชั้นจะจดจำพวกแกไปตลอดชาติ...ไม่มีวันลืม...ในฐานะผู้ที่มอบความโสมของชีวิตห้าเดือนให้กับชั้น จากวันนั้น ชั้นก็ออกจากบ้านมาเลย ไปอยู่บ้านเพื่อนคนไทย แล้วก็กลับไปเก็บของวันศุกร์ โฮสแม่ก็ทำมาเป็นพูดดีกะชั้น หวังจะดึงไม่ให้ชั้นไป เพราะเค้าคงไม่มีคนช่วยทำงาน ชั้นไปคุยกะเจ้าหน้าที่เอเอฟเอสวันพฤ มันก็ไม่ยอม จะไม่ให้ชั้นย้ายท่าเดียว ชั้นเลยไปหาคอนแทกอีกคอนแทกที่เค้าไม่ถูกกะเจ้าหน้าที่เอเอฟเอส เป็นคอนแทกเก่า ที่โดนยกเลิกไปแล้ว พอเค้าได้ยินเรื่องชั้นออกจากบ้าน เค้าก็โทรไปทูริดให้ทันที บอกว่าให้เราโทรไปหาทูริดอีกที วันจันทร์ด้วยตัวเอง ชั้นก็เลยใช้เวลาทั้งเสาร์อาทิตย์นั้นร่างอีเมว ถึงทูริด ให้ออน พี่ป่าน แล้วก็โฮสแด๊ด โฮสมัมของออนช่วย บ้านนั้นเค้าดีมากเลยนะ เค้าติดตามข่าวเรื่องเรา สองสามวันที่ผ่านมาเค้าก็พูดถึงเรื่องของเราเยอะมาก จะบอกให้เลย ความเหี้ยของโฮสเรา เราแฉมันทุกอย่าง ขนาดโทรไปหาทูริด ทูริดยังกวนๆกลับมานิดหน่อยประมานว่า ของเราไม่สาหัสอะไร อย่าเพิ่งเปลี่ยน พอสักพัก มันอ่านเมวเรา มันก็กลับใจทันที ตีเมวกลับมาหาเจ้าหน้าที่เอเอฟเอส แล้วเชื่อไหม...ชั้นไม่ต้องออกแรงบีบน้ำตาสักหยดเหมือนที่พี่ตองแนะนำ ไม่ต้องออกแรงอ้อนวอนมันสักคำ มันให้เปลี่ยนเลย หลังจากมันอ่านทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นระบายออกมาถึง "ความเหี้ย" ของโฮสชั้น คิดดูว่ามันหนักหนาขนาดไหน ทูริดถึงยอมให้เปลี่ยนโดยไม่มีการซักถาม ขอบคุณโฮสมัมออนที่โทรไปจิกให้อีกด้วย แล้วก็ ทูริดชมด้วยซ้ำว่า "พิมภัทร เค้าดูเป็นผู้ใหญ่ ควบคุมสถานการณ์ได้ " (ใครจะรู้ว่ากว่าจะคุมได้นี่ ร้องไห้บ่อน้ำตาแตก) "เค้าน่าจะบอกชั้นก่อนหน้านี้ ชั้นคงให้เค้าเปลี่ยนไปนานแล้ว" นี่คือสิ่งที่ทูริดบอกกับโฮสมัมของออน เราดีใจจริงๆนะ ที่เราจะได้ออกจากนรกนี่แล้ว เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นอร์เวย์จริงๆซะที วันพุธต่อมา เจ้าหน้าที่เอเอฟเอสเรียกเราเข้ามาคุยด้วย บอกว่า ทางออสโลสั่งให้ย้าย ชั้นจะไปรับของของเทอวันจันทร์นี้นะ แล้วก็เข้าไปคุยกะโฮสเทอพร้อมๆกัน รวมทั้ง ชั้นเล่าให้คอนแทกที่สองของชั้นฟังจนเกลี้ยง ตอนแรกๆเค้าก็เถียงๆนิดหน่อย ตอนหลังๆชั้นรู้สึกเหมือนกะว่า นี่จะไม่ช่วยกูจริงๆใช่ไหม ชั้นเลยงัดไม้ตายมาใช้ ปันหาตั้งกะสมัยพระเจ้าเหา ชั้นเล่าให้ฟังหมด ตั้งแต่เค้าดูถูกคนไทย...พูดจาเสียดสี "พ่อบังเกิดเกล้า" ของเรา (อันนี้ กูไม่ลุกขึ้นตบมันตรงนั้นมันก็ดีแค่ไหนแล้ว ให้ดูถูกพ่อแท้ๆ ทำได้ไง เป็นพวกแก แกยอมกันเหรอ!!??) แล้วมีอีกมากมาย เพื่อนๆที่รักทั้งหลาย ชาว นอร์เวย์ 45 ชั้นจะบอกให้ฟังว่าชั้นเล่าเรื่องพวกแกให้เค้าฟัง แล้วเค้าออกความเห็นเรื่องพวกแกว่ายังไง (เฉพาะโฮสแม่นะ โฮสพ่อไม่เคยมีปันหากะชั้น) กิ๊ก !!! เราเล่าเรื่องกิ๊กย้ายโฮสให้ มันไม่พูดจาเห็นใจกิ๊กสักนิด ทำเป็นพูดประมานว่า ครอบครัวนั้นเค้าคงรู้สึกแปลกๆกับเพื่อนเทอมั้ง (คือจะปกป้องชื่อเสียงประเทศตัวเอง) พี่ผึ้ง !!!! เจ๊อย่าโกรธนะ พิมไม่อยากเล่าให้พี่ผึ้งฟังเท่าไหร่เลย แต่นี่มันเหลืออด ไหนๆพิมก็จะไปจากบ้านนี้แระ ขอแฉเลยว่ามันเคยพูดถึงเจ้ ตอนที่เจ้รถคว่ำ มันออกข่าว พิมก็เอาไปเล่าให้มันฟัง มันพูดว่าไงรุมั้ย "เพื่อนเธอนี่น่าสงสารนะ...สงสัยเค้าไม่มีตัง เลยอยากไปรถรอบกลางคืนแน่ๆเลย เลยรถคว่ำ" อีเหี้ย !!!!!! มึงรู้จริงเหรอว่าพี่ผึ้งเค้าอยากไปรอบไหน กูบอกมึงสักคำรึยังว่าทำไมเค้าถึงไปรอบกลางคืน ที่ชั้นเล่าให้แกฟังเนี่ย เพราะเห็นว่าเค้าเป็นเพื่อนชั้นเท่านั้นเอง...แต่แกกลับพูดจาดูถูกเค้า แค่เค้าเจ็บ แขนหักมันก็แย่แค่ไหนแล้ว พิมถึงไม่อยากเล่าให้พี่ผึ้งฟังไง...เป็นไงล่ะ ความเหี้ยของโฮสเรา เผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนๆด้วยเลยชิมิ... สมควรมะที่กูจะทนมันไม่ได้ แล้วยังเรื่องสัพเพเหระที่มันโทรมาฟ้องคอนแทกชั้นประจำ เช่นเรื่องวันเสาร์อาทิตย์ที่ชั้นตื่นสาย ไม่ค่อยลงมากินข้าวเช้าด้วย คอนแทกเราเค้าก็สวนกลับไปว่า "เทอไม่มีลูกวัยรุ่น เทอไม่รุหรอกว่า เด็กในวัยนี้เค้าต้องการนอนพักผ่อนนานๆ จะหายเองตอนอายุยี่สิบกว่าๆ ไม่มีเด็กวัยรุ่นที่ไหนลงมากินข้าวกับพ่อแม่หรอก อย่าว่าแต่เด็กไทยเลย เค้าเหนื่อย เค้าปรับตัวกะอากาศไม่ได้ แม้แต่เด็กนอร์เวย์ของเราเอง ไม่เคยมีใครตื่นก่อนเที่ยงเหมือนกัน" อีหอย...เป็นไงล่ะมึง วันพุธเราโคดมีความสุข เจ้าหน้าที่บอกว่าจะพยายามหาแฟมให้ ตอนนี้เราได้แฟมแล้วจ้า เพื่อนๆ อยู่ที่เมืองเดียวกันนี่แหละ แต่อยู่คนละทิศกับแฟมเก่า ก็ต้องเปลี่ยนทิศทางเดินนิดหน่อยอ่ะน้า โฮสแฟมใหม่ของเรา สาธุให้เค้าดีกะเราเถิดน้า...ตอนแรกเค้าก็ถามว่าทำไมเราถึงย้ายจากบ้านนั้น เค้ากลัวเราย้ายเพราะเรามีปันหาเองไง คอนแทกเราก็รีบรับหน้าทันที เค้าบอกว่า เค้ามั่นใจว่าไม่ใช่ความผิดเรา (เราทำให้คอนแทกเราเห็นด้วยจนได้ ....คอนแทกแม่เราพูดเองเลยว่า โฮสมัมเทออ่ะ ปากไม่ดี พูดไม่คิดเสมอ) บ้านนั้นเค้าก็เอาไปคิดอยู่สองสามวัน ก็ให้คำตอบว่าจะรับเรานะ เค้าก็พูดว่า "จะพยายามทำอีกครึ่งปีที่เหลือของเราให้เป็นปีที่ดีให้ได้ ไม่ต้องห่วง" บ้านนี้ โฮสพ่อชื่อ ซีเครฟ... (เราอ่านไม่ออกจริงๆ) เป็นพวกเชฟในที่ทำการเขต แล้วก็โฮสแม่เป็นพยาบาลเด็กแรกเกิด เรียกว่า ยูลมู้ร์ ที่รพ.ใกล้ๆนี้ มีพี่ชายคนนึง ชื่ออันเดรส หรือไรไม่รุ ไม่แน่ใจ ฟังไม่ทัน เรียนอยู่ที่ทรูมเซอ แล้วก็มีพี่สาวคนนึง อายุน่าจะมากกว่าเรานิดหน่อย เค้าเป็นเอเอฟเอสอเมริกาปีนี้ (ตอนแรกชั้นตกใจมากที่เค้าบอกว่ามีลูกสาวอายุเท่าๆกัน เรากลัวเข้ากันไม่ได้เหมือนกรณีคนอื่นๆไง แต่ก็โอนะ พอเค้าบอกว่า ลุกสาวเค้าอยู่ อเมริกา เราคิดเสมออ่ะว่าพวกที่ไปเอเอฟเอส กลับมาเค้าจะมีความเป็นผู้ใหญ่ เราเชื่อว่าโฮสซิสเราคนนี้ต้องดีว่ะ ถึงจะไม่ได้เจอกัน) แล้วก็ บ้านนี้มี น้องหมาสามตัว เค้าต้องเอาหมาไปประกวด หรือไปไกลๆบ่อยๆ เค้าก็บอกว่า บ้านเค้ามันไกลจากบ้านคอนแทกเรา ถ้าเค้าต้องไปไกลๆให้เราไปค้างกะบ้านเพื่อนเค้าที่อยู่ใกล้ๆกัน บ้านเพื่อนเค้ามีลูกชายอยู่รร.เดียวกับเราคนหนึ่ง แล้วก็มีลูกสาว เคยเป็นเอเอฟเอสอเมริกา (ชั้นคุ้นมากๆ เอเอฟเอสอเมริกาผู้หญิงที่อยู่ที่เมืองนั้นเหมือนจะมีแค่ไม่กี่คน และชั้นคิดว่าชั้นรู้จักเค้าว่ะ) ถ้าใช่ เค้าชื่อ เอวามาเรีย เคยมาหาเราที่บ้านครั้งหนึ่ง นิสัยน่ารักดี แล้วก็ เค้าขี่ม้าเก่งมาก เป็นครูสอนขี่ม้าให้คอนแทกน้องสาวเรา (เก่า) ก็โอนะ... เฮ้อ...สาธุให้เค้าดีกะเรามากๆก็พอ แบบว่า เราไม่อยากหนีเสือปะจระเข้ อยากให้ห้าเดือนที่เหลือนี่มีความสุขบ้างอ่ะ ปล. แสนจะคิดถึงเพื่อนๆทุกคนนนนนนนน อยากไปเที่ยวเร็วๆจัง ในที่สุดชั้นก็ไม่ต้องเสียค่าเครื่องบินที่จองไป เอิ๊ก ^O^ January 07 If you can dream
If you can dream....but I can't
ก็คนเรามันฝันได้...แต่จะเลือกอะไรได้ล่ะ ??
ตอนนี้ไม่คิดจะเปลี่ยนครอบครัวแล้ว...ไม่ใช่ว่าโฮสดีขึ้น ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ ที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเราคือ...โคตรเหงา...
ฟังเพลงเศร้าๆทำนองช้าๆแล้วร้องไห้เป็นวักเป็นเวง...
สำหรับเราแล้ว การมานอร์เวย์หนึ่งปีคือความฝันจริงๆ การมาอยู่ตัวคนเดียว เราเป็นคนชอบฝัน เหมือนคนที่อยู่แต่ในโลกความฝัน ไม่ค่อยคำนึงถึงความเป็นจริงเท่าไหร่ คิดว่าฝันแล้วมันจะมีสักวันเป็นจริง แต่หลายอย่างที่มันไม่สามารถเป็นจริง เหมือนเราเพ้อเจ้อ เหงา ร้องไห้ เพื่ออะไร...
เรากำลังเขียนอะไรอยู่ เราไม่เข้าใจตัวเองเลย
ไม่ได้คิดถึงบ้าน ไม่ได้คิดถึงเพื่อน ไม่ได้เหงา ไม่มีใครรังแก ไม่ได้เสียใจ
แต่แค่อยากร้องไห้...
อยากให้น้ำตาไหลเยอะๆ
บ้าหรือเปล่า ? ไม่รู้สินะ หนึ่งปีที่นอร์เวย์นี่ เคยบอกเพื่อนเหมือนกันว่า ฝันอยากได้โฮสยังไง ที่อยู่เป็นยังไง อยากอยู่ตรงไหน อยากได้อะไร ไม่มีอะไรได้อย่างที่ต้องการเลยซักนิด
เพื่อนเรากลับบอกว่า...ดีสิ แบบนั้นล่ะดี แกมาหนึ่งปี หัดเรียนรู้กับคำว่าผิดหวัง เราอาจจะคนที่ไม่รู้จักพอ เรียนรู้กับคำว่าสมหวัง และได้ มากกว่าคำว่าผิดหวังและเสีย...
ถ้าเรามาหนึ่งปีแล้วมานั่งเป็นคุณหนูไม่ต้องทำอะไรเลยเหมือนคนอื่นเค้า เราจะมาทำไมกัน
สู้อยู่ที่ไทยไม่เสียกะตังค์ ไม่ดีกว่าเหรอ
นี่สิ ชีวิต...ถ้าเรื่องแค่นี้ยังรับไม่ได้ ยังท้อ ยังเหนื่อย แล้วเรื่องอื่นๆที่จะต้องรับมันให้ได้มากกว่านี้ล่ะ...เรามาที่นี่เพื่อเรียนรู้ เพื่อให้ตัวเองเติบโตเป็นผู้ใหญ่...ดูแลตัวเอง และดูแลคนรอบข้าง...
เราอยู่ที่บ้านเป็นพี่สาว...อยู่ที่นี่ก็เป็นพี่สาว แค่ไม่ใช่น้องชายที่อายุเท่าๆกัน แต่เป็นน้องสาวตัวเล็กๆสองคน ทำไมเราจะรักจะผูกพันไม่ได้ ทำไมเราจะดูแลเค้าไม่ได้
เรามาเพื่อเป็นเด็กนร.แลกเปลี่ยน เราไม่แคร์ว่าเราจะได้ภาษาหรือไม่ได้ เราจะทำเท่าที่เราทำได้
เราไม่แคร์ ไม่อยากขวนขวายที่จะหาเพื่อนคนนอร์เวย์อีกแล้ว แค่เพื่อนคนไทย บิวกะบี ที่เรามีนี่คือเพียงพอ... เราต้องการอะไรมากกว่านี้อีกหรือไง
ชีวิตเราก็มีแค่นี้ไม่ใช่เหรอ เราอยู่ได้ เราไม่ตาย เราไม่ได้ทุรนทุราย
เราทะเลาะกับครอบครัวเพราะเค้าหาว่าเวลาคุยเอ็มเราไม่ค่อยตอบ มัวแต่คุยกะเพื่อน...
เราพยายามอธิบาย พยายามข่มอารมณ์ จะได้ไม่ต้องทะเลาะกับพ่ออีก เราต้องทำให้เค้าเห็นว่าเราเปลี่ยนไป...เราอยากแค่ให้เค้ารู้ว่าลูกสาวของเค้าโตเป็นผู้ใหญ่โดยใช้เวลาหนึ่งปี
รู้มั้ยว่าเราบ้าการ์ตูน เทพนิยายพวกดิสนีย์มากเลย เพราะเราคิดว่า ถ้าฝันแล้วเป็นจริง...อยากมีเจ้าชาย เจ้าชายก็ขี่ม้ามาหา อยากมีเวทมนต์ แค่หลับตาก็บันดาลความสุขได้
ถ้าเรามัวแต่ฝัน...ฝันแบบนั้น ไม่อยู่กับโลกแห่งความจริง เราก็คงจะจมกับความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง คงจะร้องไห้ คงจะทุกข์ใจ...
เพราะชีวิตจริงไม่เคยมีอะไรง่ายแบบในนิยาย...
แค่หลับตา...นอนหลับ...แล้วก็อยู่กับฝันแค่ตอนหลับไป...พอตื่นขึ้นมา เราก็เข้าสู่โลกของความจริง
เราจะต้องลืมคนบางคนที่ติดค้างอยู่ในใจมานานเกือบสามปี
เราแค่อยากจะกำจัดทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความทุกข์...เราแค่อยากใช้เวลาอยู่กับตัวเอง อยู่กับเวลาปัจจุบันของตัวเอง...
เราไม่อยากไขว่คว้าหาความรักที่มันยังมาไม่ถึง...รอบตัวเรามีแต่ความรักที่เปราะบางและแตกสลายได้ง่าย...
เราเพียงแค่อยากบังคับตัวเองให้มองผ่านไป...เพราะวันพรุ่งนี้ย่อมต้องดีกว่าวันนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...
Love will save the day If you can dream~*
January 01 สวัสดีปีใหม่...Happy New Year God nyttår
สวัสดีปีใหม่ ปีกุนจ้า ปีพิมทอง...
=_=;; หมูทองนิเอง
ขออวยพรให้เพื่อนๆทุกคนที่น่ารัก (ใครไม่น่ารัก มิต้องรับพรนะเคอะ)
เรียนเก่งๆ เกรดดีๆ จะได้มีบุญเก่าไว้แด๊กตอนสอบนะเคอะ สู้ๆกะการเข้ามหาลัยนะ พอสอบเสร็จก็สบาย ติดคณะที่ต้องการก็ฉลอง ไม่ติดก็เลี้ยงควาย อย่าคิดมาก ชีวิตน่ะ ขำๆชิวๆ
(ซื้อควายไว้รอกูตัวดิ -_-^)
วันนี้ไม่มีอะไรจะมาอัพมากมาย แค่เห็นว่า กลัวสเปซเหงายามปีใหม่ หุๆๆ
รักและคิดถึงทุกคนนะ อากาศหนาวขึ้นทุกวี่ทุกวัน TOT
Snart skal blir nyttår
I dag har eg ikke snakket med familien min i Thailand
så trist fordi eg har ingen panger i min mobiltelefon...da bare vente på familien min ring til meg !
Eg e kjede meg !!
Eg vet ikke ka skal eg skriver ...bare ingenting !!
Eg vil bare beklage seg over vertsfamilien min... Countdown...vente på nyttår i mitt rom...bare meg...selv Håp alle sammen har veldig koselig siste dagen enn meg !! Ønker dokker har en fint år...lykkelig...savner og glad i dokker !!
God nyttår 2007 Kjempeglad i Norge... Ønker eg skal få bare gode ting etter i mårra
...เหมือนเราอยู่คนละฟ้า อยู่คนละชั้น รักเอยไม่เคยนึกฝันจะบินลัดฟ้า เพราะเธอคือดวงดาว เพราะเราคนธรรมดา แต่คืนนี้ดาวลอยจากฟ้าลงมาลงดินด้วยรัก..ชโลมหัวใจ รู้ตัวว่าดีไม่พร้อม แต่ใจนึกฝัน แม้เธอจะบอกรักฉันแต่ใจฉันหาย เพราะเธอนั้นสูงค่าแต่ฉันมันไม่มีอะไร แค่เพียงใจดวงเดียวเท่านี้ที่มีให้เธอ รักเธอเท่าไหร่...รักเธอเท่าไหร่...ทุกลมหายใจก็ยังน้อยไปที่จะให้เธอ เพราะมีน้อยไป...นึกยังน้อยใจอยู่เสมอ ใจที่มีแต่เธอก็ยังน้อยไป แสงดาวไม่เคยลับหายจากใจของฉัน แล้วเธอคงเป็นเหมือนฝัน ได้ยินฉันไหม... แม้มัจะมืดมน หม่นหมอง มองไม่เห็นทางใด แต่ในใจของฉันคนนี้ ยังมีแสงดาว...~
Or your face as you were leaving But i guess that s just the way the story goes you always smile but in your eyes your sorrow show yes it shows... No i can't forget tomorrow When i think of all my sorrow when i have you there and then i let you go it's only fair that i should let you know
I can't live... If living is without you...
December 28 Her Jul i Norge !!!Søndag + Mandag
24-25 December 2006
วันอาทิตย์ คริสต์มาสอีฟ ตื่นเช้ามาเค้าก็กินข้าวเช้ามื้อใหญ่กัน (แต่เราตื่นสาย นอนอุตุต่อเพราะมันเหนื่อยและเมื่อย หุๆ)
ตอนบ่ายต้องไปโบสถ์กะโฮสแม่ ต้องเดรสอัพด้วยแฮะ ชุดที่เรามีก็บ๊าง บาง อะ หนาวมากมาย เดินไปท้าลมตอนหิมะตกใหม่ๆ โคดทรมาน ตอนนั่งในโบสถ์ก็อายคนมาก เพราะน้องมันกรี๊ด มันกินขนม กระทืบเท้า ร้องไห้ วิ่งไปวิ่งมา คนมองทั้งโบสถ์อ่ะ อายโคด แบบซาร่ายังส่งสายตาประมาณว่า... น่าสงสาร...มาให้เรา ก็น้องมันซนเกินเหตุอ่ะ โดยเฉพาะคนโต เอาแต่ใจมาก แม่เค้าก็ไม่ยอมดุเลยว่ะ ปล่อยตลอด มันทำอะไรผิดก็ปล่อย แล้วมันก็ชอบเล่นแรงๆกะเรา เอาอะไรแข็งๆมาฟาด มาโยนใส่เรา กระโดดกอด เอารองเท้าปลายคมๆมาเตะ อยากจะบอกว่าเราได้แผลจากมันเยอะมาก ล่าสุดเอาแกนกระดาษทิชชู่มากระแทกหน้าเรา เป็นรอยยังไม่ยุบเลยจสมาถึงวันเนี้ย โกดมาก ตอนนี้เราเริ่มเกลียดน้องคนโตมาก ถึงมากที่สุด พอกลับบ้านไปก็กินข้าวมื้อใหญ่ เป็นเนื้อแกะ ก็รสชาติโอเคนะ จากนั้นก็แกะของขวัญคริสต์มาสกัน เราได้ตั้งเกือบยี่สิบอ่ะ ตกใจมาก ไม่รู้มันงอกมาจากไหนอีกก็ไม่รู้ ปรากฏว่าเป็นคุณปู่กะคุณย่า แล้วก็ตากะยายของโฮสเค้าให้เราด้วยอ่ะ เหอๆ ซึ้งอ่ะ เราไม่รู้มาก่อนอ่ะ ไม่งั้นเราก็จะให้ตอบ เราไม่คิดว่าเค้าจะให้ไง ช็อกเล็กน้อย ยังไม่ได้ไปขอบคุณเลยง่ะ
แล้วก็นะ ของขวัญเราเกือบยี่สิบชิ้น ได้แกะเองสี่ห้าชิ้น ที่เหลืออ่ะหลอ อีน้องคนโตมันแย่งแกะหมด ทั้งๆที่เราพยายามอธิบายว่า ของชั้น ขอชั้นแกะเองได้มั้ย (เราไม่ได้เห่อของขวัญเป็นเด็กๆ แต่ก็นะ ครั้งแรกที่ได้ของขวัญคริสต์มาสอ่ะ อยากจะแกะ อยากจะเก็บกระดาษ เก็บโบว์และการ์ดสวยๆไว้เป็นที่ระลึก)
น้องมันแย่งแกะไม่พอ มันฉีกมันทึ้งขาดหมดเลย ไม่มีอะไรให้เก็บไว้ซักกะอย่าง ยังดีที่มันไม่เม้มของขวัญ มันแกะเสร็จแล้วก็ให้ แล้วก็มาแย่งแกะใหม่ สรุปคือ ของขวัญตั้งสูงๆเกือบสี่สิบชิ้นบนพื้นอ่ะ มันแกะไปคนเดียวซะเกินครึ่ง เราได้แกะห้าหกกล่อง ตัวเล็กก็ได้แกะสี่ห้ากล่อง โฮสแม่กะโฮสแม่เราไม่แกะ เค้าให้ลูกเค้าแกะอยู่แล้ว คือแกะของพ่อแม่ตัวเองหมดแล้วยังไม่พออีกว่ะ มาแกะของเราเสียหมดเลยด้วย
เสียความรู้สึกนิดหน่อย ได้แต่นั่งมองมันทำกะของๆเรา เฮ้อ เซ็ง แต่ก็ต้องทำใจอ่ะนะ ก็มีน้องเล็กๆนี่ จะไปโกรธก็ไม่ได้ เสียความรู้สึก ไม่ชอบใจก็ต้องเงียบไว้ ถ้าไม่อยากไปทำให้อะไรๆมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ ทะเลาะกะเด็ก คนผิดคือเราเห็นๆนี่หว่า
สุดท้ายก็ดีใจมากมาย ได้ของขวัญเยอะมากจนน่าตะลึง ที่สำคัญ แปลกใจมากที่โฮสให้เราตั้งสามสี่ชิ้น ได้ปฏิทินรูปน้องมา น่ารักมาก เค้าถ่ายรูปกอดกัน น่ารักสุดๆอ่ะ จะเอาไปใส่กรอบแขวนในห้องนอนเราที่ไทยตอนกลับไปแล้วกัน น่ารักจริงๆ
แล้วคืนนั้นเราก็ทำหน้าที่กวาดบ้านอีกตามเคย คริสต์มาสอีฟแท้ๆเน้อ แต่โฮสเค้าทำกับข้าวนิ เราก็เลยตอบแทนด้วยการเก็บจานทั้งครัว เชื่อมั้ย ล้างมือเกือบหมดเลย หม้อเป็นสิบใบ แล้วเค้าดันเอาพวกจานสวยๆเครื่องแก้วเครื่องเงินสวยๆออกมาใช้ เช็ดจนมือเหี่ยว ทำตั้งแต่สองทุ่มกว่า เสร็จได้นอนก็สี่ทุ่มกว่า โคดเหนื่อย
เค้ายังมาฟอร์สอีกว่า ถ้าพรุ่งนี้ไม่ลงมากินข้าวเช้า เค้าจะผิดหวังในตัวเรามากๆ
บอกตรงๆนะ เราไม่อยากลงมากินข้าวเช้ากะเค้าเลยว่ะ ไม่อยากร่วมกิจกรรมกับครอบครัวนี้เลยแม้แต่น้อย เค้ามาประชดเราว่า เช้าคริสต์มาสอีฟที่ไม่ยอมลงมาอ่ะ หยาบคายนะ
เราก้ อือ แล้วไง ไม่สนไม่แคร์อ่ะ เราทำงานให้หนักจะตาย ตัวเองกินเสร็จก็ไปนอนเพราะเหนื่อย เราอยู่เก็บจานถึงสี่ห้าทุ่ม ถึงได้ไปนอน อยากตื่นสายๆ นอนนานๆบ้างผิดหรือไง
คนทำมันก็ดูเหนื่อยอ่ะนะ รื้อออกมา มันอ่ะง่าย หยิบจาน หยิบของใหม่ๆมาใช้อ่ะ ง่าย
แต่ตอนล้างเก็บเนี่ย ยากกว่าเห็นๆ
แล้วคืนวันคริสต์มาส เค้าก็เชิญเพื่อนสนิทเค้ามา ก็เหมือนเดิมคือเด็กยั๊วเยี๊ยะ เค้ารู้สึกได้ว่าเราเหงาและเบื่อมากๆ ไม่มีคนคุยด้วย เค้าก็คุยแต่กะเพื่อนเค้า เด็กๆเค้าก็เล่นกัน เราได้แต่นั่งมองตาปริบๆ ไม่มีคนคุยด้วย เพราะแบบนี้ไง ถึงบอกว่าเอาเรามาทรมาน ชีวิตวัยรุ่นมันสดใส สนุกสนานเพราะมีเพื่อนวัยเดียวกัน เค้าไม่เข้าใจหรอกว่าเราต้องการอะไร
แต่ตอนกลางคืน ตอนเพื่อนเค้ากลับไปแล้ว เราก็ทำหน้าที่เก่า นั่งเก็บจานทั้งครัว คราวนี้หนักเป็นสองเท่า เค้ากินเสร็จไปนั่งคุยโทรศัพท์เพลิน เราเก็บครัว คราวนี้เก็บคนเดียว โฮสพ่อไม่ได้มาช่วย ใช้เวลาไปเกือบสองชม.เต็มๆอ่ะ เหนื่อยมากๆ เมื่อย อยากนอน ไม่ไหวแล้ว ปวดหัวไปหมดเลย
คริสต์มาสอะไรกัน เหมือนจะสนุก แต่ก็แอบเหงา แอบเหนื่อยและเบื่อ
ไม่เห็นเหมือนกับที่ตั้งหน้าตั้งตารอตั้งแต่ก่อนมาเลย
อะไรๆมันก็ผิดพลาดไปหมดตั้งแต่ได้โฮสแล้ว คือมาอยู่ที่นี่เหมือนมาเป็นพี่สาวคนโต รับภาระหนักมาก
อยากกลับไปอยู่กะโฮสชั่วคราว ถ้าตอนนั้นได้โฮสชั่วคราวก็ดีสิ แล้วอยู่กะเค้าไปตลอด โฮสชั่วคราวท่าทางโอเคอ่ะ ลูกๆเค้าโตกันหมดแล้ว แสดงว่า โฮสเค้าต้องเคยมีเด็กวัยรุ่นมาก่อน รู้ว่าควรจะทรีทเด็กยังไง เข้าใจเรามากกว่าครอบครัวที่มีแต่ลูกเล็กๆแบบนี้ แล้วเค้าก็จะใส่ใจเรามากขึ้นด้วย
เหมือนที่เพื่อนหลายๆคนได้กันไง สิ่งดีๆที่ทุกคนได้ แต่เราไม่ได้
อะไรที่หวัง... เราไม่เคยได้เลย
เรามันโชคร้ายตลอดกาลอ่ะ
นี่เป็นคริสต์มาสที่โคดเหงาและเศร้าจริงๆ คริสต์มาสใครๆก็ควรจะมีความสุข ทำไมเราต้องนั่งร้องไห้ด้วยวะ ขนาดโฮสที่ควรจะเป็นคนที่เข้าใจที่สุด เค้ายังไม่เข้าใจเราเลย
ยากนะ...มันยาก
เราเป็นพี่คนโตตอนอยู่ที่ไทยก็จริง แต่บอกตรงๆ น้องชายเราไม่เหี้ย ขนาดเด็กบ้านนี้ สปอยกันสุดๆ คนเล็กอ่ะน่ารัก เพราะมันยังไร้เดียงสา และไม่รู้เรื่อง ในขณะที่คนโตเรื่องมาก เรื่องไม่เป็นเรื่องก็ร้องเอาๆ ไม่เคยขอร้องดีๆ เอาแต่ตะโกน ขึ้นเสียง สั่งว่าชั้นต้องการๆ
สมน้ำหน้าที่บางทีโฮสพ่อก็ทนไม่ไหวจนต้องดุ แต่โฮสแม่นี่ไม่ไหวแล้ว รักลูกปานจะกลืน ไม่เคยขัดใจเลยสักครั้ง เท่าที่เราเห็น
เฮ้อ ปีหน้าเชื่อมั้ยว่าเค้าต้องรับเด็กแลกเปลี่ยนอีกแน่ๆ สาธุว่า อย่าให้เด็กไทยคนไหนมาลำบากแบบเราอีกเลยนะ ถ้าเค้าจะรับ ต้องไม่พ้นเด็กไทย ไม่ก็จีนนี่แหละ ที่สำคัญคือเด็กผู้หญิง เพราะเค้าต้องการคนช่วยงานมากๆ เชื่อเราสิ
ระวังให้ดีแล้วกัน Afs norway 46
นี่จะอัพเรื่องคริสต์มาสแท้ๆ ไปๆมาๆ ไหงกลายเป็นบ่นไปซะล่ะเน้อ
เฮ้อ น่าเบื่อเนาะ อยากกลับไทยจังเลย
พยายามเอาคลิปวีดีโอที่ถ่ายตอนเค้าเต้นรำรอบต้นคริสต์มาสมาลงให้ดูกันนะจ๊ะ ไม่รู้จะขึ้น หรือเล่นได้เปล่า อิ อิ
ลองดูแล้วกัน
สวัสดีปีใหม่ทุกคนที่ไทยนะคะ มีความสุขกันมากๆนะ
December 23 What is the suck ??? helvete !!!!I dont really care
my life gonna be more and more suck !!!
with this host family
can u imagine ???
my host mother is pregnant and she has problem with hurting her back !!!
yesssssssssssssss
so i have to be her back now ... by doing everthing like a slave
yahhhhhh welcome to norway !!!
slave and servant girl from Thailand !!!
u know ??
my host mum , she has been an au pair in England like one year stayed in England doing housework and learning !!!!
is she misunderstanding about me !!
im an exchange student NOT AN AU PAIR OR IMPORT SLAVE !!!
this fucking story happened today !
it was like my host mum said to me that
"when i was about your age, i did so many thing more than u !
at first im feeling bad that u not helping us, u dont know what u should do but now it's better but u know i dont want to tell u what u should do,, u should know and doing that..."
and u know
what is now i have to do in my dairy life here
i have to clean the table three time a week and including washing kitchen and a little bit dirt on the floor
(it sound like not so hard but can u imagine how disgusting it is with having two little girl throw away food everwhere??)
second !! i have to do vaccum cleaner once a week
anyway if i forgot to do it she will be a bit not satisfied and ironic me with this
(one time she said "Oh !! u forgot to do this ,i think it's hard for me to remind u .. so now u have to wash kitchen floor and bla bla bla")
suck !!!
and the third...
i have to clean the bathroom all the thing in bathroom !!
so ... it's not too much i know
everyone can do it without complain
but... yesterday they clean house and she said that
"b coz u are the part of family so u have to help me washing living room and doing thing during christmas"
yes im a part of family just when u want me to do some housework !!
thank you !!!
im not glad !!!
and u know
they got more benefit from having me here
i can help her everytime especially now she pregnant
i can be babysister and no earn from that work
(at first they have to pay for having babysister but now they have me as a free babysister)
and i have done it several time !!!!
(yes... but it 'snot enough for them !!! )
i have to carry heavy things for her !!!!
and sometime help her wash floor and her bathroom !!!
like a servant !!!
and i did it alone !!!!
no help no earn !!!
nothing !!!
she asked me to go to swimming and she payed for me but when we go back home !! she asked me to pay her back
just a fucking 30 kroner !!
and she always force me to help her by using this sentence
"if u want u can help me...but if u dont that's ok , i can do it but actually i shouldn't do it... i will get hurt "
she force me to say "yes"
even though i wanna say no !!!
but I CAN'T !!!!!!!!!!!!!!
such as
"do u have plan for today... if u busy that's ok i have to picked my children up but my husband said that it's not good for me... so if u dont want i can find somebody to do that.... bla bla bla"
so... i had to say yes
if u were me ... what are u going to do with this situation !!
say no... cruel... and dont care
or say yes ... like a this stupid girl did
they make norway is a hell now !!!
i have been sent to hell
this hell
this country with this people !!!
... tipical norwegain... cold ...no fun no kidding no joke...
doing everything follow Christianity...
...why they have to be like not happy to helping me
i just ask if they can help me pick my package up... why they have to did like... oh... i make them in trouble...
im a big problem in their house
who is the part of family
no not me...
im just their import servant...
so many time that i cryed alone in my room...
they never known
several time i feel hurt from our conversation
they never known
this is not home sweet home
no love no happy
no home
just hell
just force me to dont change family
they need me
yesssss
they really need me...
THEY NEED AN IMPORT SERVANT !!!!!!!
THIS STUPID GIRL WHO COME FROM SUCKING COUNTRY IN ASIA !!!!!!
WHY !!!!!!!!!!!!!!!
i come from Thailand ... Asia
So what !!!
what wrong with asian people !!!
we are human not a slave
im just sixteen years old girl !!!
not perfect woman
plzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
look at me in the way am i...
i need someone to take care of...
i need home
i need warm
... but u can't give me
u never give me
... i dont need money for doing houseworking for u
but i need the word "thank you" or "good girl"
i dont need time from u...
but i need someone to talk with me
be my side...
NOW...
the only thing i want most is go back to Thailand
my natural parents can give me... just a little thing that u can't...
I hate all of you
just wanna go away
u make my five month were worthless
if i can make a wish form Santa ...
i dont want present from u Santa
i just wanna return to the day before i left Thailand
i will change my mind there... i won't come here
no place for me in this country and this house
dont tell me to change host fam
bcoz i have done it
but so what ????
i can't
they not allow me to change !!
AFS Local officer
but why can't she understand that this house can give me just a food to eat and bed to sleep
i never feel happy...
NEVER !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
WHY I HAVE TO CRY IN THIS CHRISTMAS TIME
I SHOULD SPEND THIS TIME WITH SMILE ...isn't me ?? I look forward for this time... this white and happy christmas
i always dream about celebrate christmas ...
a lot of presents
decorate christmas trees...
but now...
i feeling...
THIS IS THE WORST CHRISTMAS !!!!!!!!!!!!!!!!!!
IM GONNA BE DIE !!!!!!!!!!!
WITH THIS SUCKING LIFE THANK YOU MY HOST FAMILY U ALWAYS MAKE Me FEEL EVERYTHING IT'S MY FAULT AND I SHOULDN'T BE HERE MERRY ...SAD CHRISTMAS
MY SUCKING , BITCH , FUCKING LIFE PS... im start to forgot english now
dont care about grammar or spelling
im the suck anyway...
-nik
ki-
December 18 Helga før julaften !
Lørdag 16 Desember 2006
ใกล้สิ้นปีเข้าไปทุกทีแล้ว ตอนนี้อากาศน้าวหนาว ประมาณ ลบแปดองศา
เมื่อวันเสาร์ตื่นล่อเข้าไปซะสิบเอ็ดโมง เอ่อนะ สมองแจ่มใสกำลังดี หยิบมาม่าของที่นี่ออกมาฉีกซองกิน มันเป็นมาม่าห่อขาวอ่ะ อยากจะบอกว่า รสชาติหมาไม่แดก กินไปได้ครึ่งชาม กรูไม่ไหวล่ะ ขอโยนทิ้งเหอะ จากนั้นก็ตะแล๊ดแต๊ดแต๋ไปบ้านบิว ไปเยี่ยมน้าย้อย เพราะน้าย้อยจะน้องต้าคิดถึง(มั่นใจป้ะเมิงว่าไม่ได้คิดไปเอง หุๆ) ไปถึง น้าย้อยทักว่า "ตูดใหญ่ขึ้นนะลูก" ว๊ากกกกกกกกกก >O< ทักอะไรแบบนั้นละคะ เหอๆๆ เอ่อนะ ที่ใส่กางเกงแล้วฟิตนี่ต้องเป็นเพราะตูดมันขยายพื้นที่ผิวแน่ๆ กินอะไรแก้มเกิ้มก็ออกนิดๆหน่อยๆที่เหลือไปออกแก้มตูดนี่เอง เหอๆ แล้วกรูมานั่งพูดเรื่องตูดให้เจ็บช้ำน้ำใจไปไย เอิ๊กกกกก วันเสาร์ชวนบีไปซื้อของขวัญ แล้วก็เอาของขวัญไปเยี่ยมบ้านคอนแทกแฟมแรก ก็ไปเจอแต่ลูกชายคนโตเค้าอยู่บ้าน แถมกดกริ่งไปแล้ว ชาติเศษกว่าจะมาเปิดประตู เลยแอบนินทาเล็กน้อยว่า "เปิดช้าแบบนี้ แม้งเอาผู้หญิงมานอนกกแน่ๆเลยว่ะ ทำบาปป้ะเนี่ยกรู มากวนเค้า เอิ๊กกกก" แต่เค้าก็มาเปิดอ่ะนะ ในสภาพเรียบร้อย ไม่มีหลักฐานทิ้งไว้..เย้ย บ้าป้ะ สเวนทรูไลฟ์ ลูกชายเค้านิสัยดีมากๆเลยอ่ะ ม่ายมี๊ ม่ายมีจะทำตัวแบบนั้นอ่ะ ดีกะเรามากๆด้วย เจอหน้าทีไรก็ทักอ่ะ แต่พักหลังๆ เริ่มจะแปลกไป จะเป็นการทักแบบไม่มองหน้า (อะไร หน้ากรูบวมขึ้นขนาดไม่กล้ามองเลยเรอะวะ) แล้วก็นะ ยื่นของขวัญให้เค้าไป พอเดินกลับออกมา เวรกรรม ลืมไป เขียนหน้าห่อของขวัญทุกห่อเป็นภาษาไทยหมดเลยอ่ะดิวะ แล้วจากนั้นก็ต้องรีบเผ่นกลับบ้าน ซื้อ kjempegrill แดกไปสองอัน อู้ว แม่เจ้า กะเพาะจะระเบิด แต่รสชาติดีกว่า grøt เยอะเลยว่ะ เบื่อจะแย่อยู่แล้วอ่านะ แล้วก็กลับบ้านก่อนสามโมงตรง ไปงานวันเกิด "เด็ก" บ้านข้างหลัง เอิ๊ก ชีวิตกูนี่หนีไม่พ้นกิจกรรมที่มีแต่เด็กๆทั้งนั้นเลยว่ะ จะปเลี้ยงคริสต์มาสก็เลี้ยงกับเด็ก กินข้าว ปาร์ตี้ วันเกิด ก็เด็ก!! ที่สำคัญ เด็กต่ำกว่าห้าขวบทั้งนั้น กรูจะประสาทแดกตายอยู่แล้ว ก็นะ เด็กๆน่ารัก (จริงเรอะ) ไปนั่นก็นั่งๆนอนๆมองเด็กเล่นกัน แดกพิซซี่ที่รัก (พิซซ่า) แล้วก็เค้ก แล้วก็โค้ก กรี๊ดกร๊าด มีดีอย่างเดียวคืออาหารนี่แหละ แต่ครอบครัวนี้เค้าน่ารักมากมาย เคยเจอแต่พ่อเค้า วันแรกๆที่มาถึงเลย เพิ่งจะได้เจอภรรยาเค้าวันนี้เอง ไอ้เราก็บ้า บันไดบ้านเค้าไฟสวย ทุกคนขึ้นไปอยู่ข้างบนเล่นเกม คุยกัน เราก็นั่งถ่ายรูป บ้ากล้องอยู่คนเดียวที่ตีนบันได สนุกดีว่ะ เหอะๆ แต่โคดปวดหัวอ่ะ แบกสังขารตัวเองไปนั่งทรมานอยู่ที่นั่นต้องนาน กลับมาบ้าน แดกพารา ไอ้บีมานั่งเล่นด้วยแปปนึง เราก็ต้องออกไปดูคอนเสิร์ตคริสต์มาสที่โบถส์อีก ตอนแรกโฮสเค้าซื้อตั๋วให้ (ท่าทางจะกินยาผิด) แล้วเค้าก็กะไปด้วย แต่เค้าดันไม่สบาย โฮสพ่อก็ไม่อยากให้โฮสแม่อยู่บ้านคนเดียว เค้าจะให้เราไปคนเดียว (กรูอยากถาม จะบ้าเรอะเมิง ไม่เอาอ่ะ) แล้วสุดท้าย เค้าก็โทรให้เพื่อนเค้ามารับเราไปด้วย เพราะเพื่อนเค้าก็จะไปเหมือนกัน จริงๆเราไปกะคอนแทกแฟมเก่าของเราได้นินา เค้าก็ไปด้วย
ไปดูคอนเสิร์ต เยี่ยมยอดมาก จริงๆมันคือวงร้องประสานเสียงอ่ะ เรานั่งอยู่ชั้นลอย เพราะที่เต็ม คนเล่นออร์แกนก็นั่งอยู่ข้างหน้า พระเจ้า เล่นโคดเก่งอ่ะ เก่งโคดๆ นั่งดูเค้าเล่นจนเพลิน เพลงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เพลงก็อย่างเพราะอ่ะ เสียงแบบว่า ดัง ก้อง แล้วก็มีพลังมากๆ เราก็ฟังเพลงรู้เรื่องบ้างนิดหน่อยอ่ะนะ เกี่ยวกับ Jesus ทั้งนั้นเลย มีเพลงนึง เพราะมาก ขนาดกลับมาบ้านมาเปิดหาเพลงฟัง แปลเนื้อดูมันก็ประมาณเกี่ยวกับทารกน้อย เยซุส (อ่านแบบนอร์เวย์)ตอนเกิดอ่ะนะ เพลงเพราะมากๆ ได้มาท่อนนึง Fra krybben til korset gikk veien for deg Slik åpnet du porten til himlen for meg Velsign ogg,vær med oss,gi lys på vår vei, Så alle kan samles i himlen hos deg! งืม ไปหาฟังกันนะ ในเน็ทมันจะมีแค่สามสิบวินาทีทั้งนั้น เหอๆ
December 16 snart kommer julaften
16 December 2006
Heia !!
Glede seg til Julaften !!
I dag det var kjedelig med timer
engelsk ...naturfag (spille datamaskin alltid...tror dokker så slem eg e .)
også hadde lekseprøve i samfunnfag også ho Reidun e syk ... Kolbjørn og Hans-erling fikk papir fra Phatchara ...ho sa
ho ga til dem for julegaver
he he etterpå eg lo... så hans-erling spurt Phatchara "kjenner ho Pim ka e julegaver"
vet du ka... hans-erling
eg kjenner alt som du sa
hehe også eg fårsto ka e JULEGAVER !! å ja !!
i dag fikk eg julegaver fra Tina og Torun
Tusen tusen takk
begge to e veldig snill !!
veldig søt tvilling
vente på dokker skal få julegaver fra meg
eg skal ta den i siste dagen før juleferie
hehe
snart kommer juleferie
vi skal har bare to dager i neste uke
også
Det var kjempe dårlig om datamaskin som har fått eg fra skolen De selskap sendte meg to regninger og men en av dem er urett !! (Min vert mor liker ikke disse selskap) det var to forkjellig nummer ??? korsen den skje ??? (nå må du få den uansett har eg betale to av dem om 700 kroner !!! ka skje med eg som har gjort faen ting !! Da eg MÅ får penger tilbake Akkurat... selvfølgelig nå eg har fått et ny visa kort hehe ingen probelm med bruker penger kjøpe kjøpe !!! hehe
vet dokker ka ????
min vert mor kommer her og spørre meg om støvsuger eg har gjort det i dag!!!! før barner og far kom hjem !!
TAKK SKAL DU HAR FOR DET EG ER IKKE FORNØY !! helvete !!!!!!!!
ภาคภาษาไทยบ้างละ
เอาเรื่องสดๆร้อนๆก่อน โฮสแม่เดินขึ้นมาแล้วถามว่า "จำได้มั้ยว่าเธอจะต้องดูดฝุ่นบ้านอาทิตย์ละครั้ง...ชั้นไม่ชอบเลยที่จะต้องมานั่งเตือนใครให้ทำอะไร ชั้นคิดว่าคนๆนั้นควรจะทำได้ว่าเค้ามีหน้าที่อะไร เพราะฉะนั้นช่วยทำด้วย...ฉอดๆๆๆ"
กูนี่อึ้ง !! O_O !!
ขอเถียงบ้างเด้ อย่าฉอดๆใส่ฝ่ายเดียวได้ป้ะท่าน!!
กูทำแล้วเว้ย !!!!!!!!!!!!!!!! เพิ่งทำก่อนพวกเค้ากลับบ้านกันนี่เอง เพราะว่าน้องกลับมาแล้วมันจะทำไม่ได้ ทำไม บ้านไม่สะอาดเหรอ เห็นชัดๆว่าไอ้เศษขี้ฝุ่นที่กระจายเต็มพื้นแล้วยังเศษอาหารอีก
อีนังแจ๋วคนนี้เก็บให้หมดแล้ว...แล้วก็ที่หน้าเตาผิงก็กวาดคราบเขม่าออกให้เกลี้ยงเลยด้วย !!
ขอบใจมาก นี่คือคำตอบแทนที่เยี่ยมที่สุด
มาซีเรียสใส่กู ก็เจอย้อนสิวะ
แอบสบถต่อในใจ (กูรู้แล้ว!!!!!!)
ให้มันได้อย่างนี้สิวะ
บ้านจ๋า...อยากกลับบ้านจัง.... บ้านที่เราจะทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ บ้านที่เราไม่ได้เป็นแค่คนใช้แบบนี้...
โว้ยยยยยยยย พอกันที อดทนๆ กลับไปแกจะถึกไม่มีใครเกิน แกต้องอดทนเว้ย ยิ่งทนไอ้คนบ้านนี้ได้เท่าไหร่ แกจะยิ่งด้านเป็นพิเศษตอนกลับไทย
ฉะนั้น
อดทน อดทน อดทน อดทน อดทน อดทน อดทน
จำใส่กะโหลกหนาๆของแกไว้ซะ ไอ้พิม อดทน!!!
...แต่มันจะคุ้มมั้ยวะ ถ้าต้องแลกกับความสุขหนึ่งปี มาและไปอย่างไม่มีความสุข...
เฮ้อ... ช่างมัน...~~*
วันนี้ได้ของขวัญคริสต์มาสจากทีน่ากะทูเริน เยส น่ารักมากมาย ต้องอดใจไว้ ยังเปิดไม่ได้จนกว่าจะถึงวันที่ 25 อดใจๆ อ๊าย อยากแง้มดูซักกะนิสสสส
วันนี้ไปซื้อของขวัญให้น้องน้อยของเราด้วย ซิกเน่มารี น้องคนเล็ก.... พอถามโฮสแม่ว่า น้องใส่ไซส์อะไร เค้าจะบอกว่า เทอไม่จำเป็นต้องซื้อก็ได้ เพราะเสื้อผ้าเด็กน่ะ แพงนะ.. ทำไม...ผิดด้วยหลอที่เราจะยอมเสียตังแพงๆเพื่อซื้อของที่เราคิดว่าดีและเหมาะสม
บอกตรงๆน้องคนเล็กแทบจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เราอยู่ต่อ เค้าติดเรามาก...แล้วก็เป็นคนที่คอยมาเล่นกับเรา ถึงแม้เค้าจะไม่เข้าใจที่เราพูด แล้วก็พูดไม่ได้เลยซักคำ แต่น้องก็เป็นคนเดียวที่ทำให้เรารู้สึกว่าบ้านนี้น่าอยู่
เพราะความไร้เดียงสาแล้วก็เล็กเกินกว่าจะเข้าใจอะไร เวลาอยู่กับเจ้าตัวเล็กเนี่ย สนุกที่สุด เราเล่นกับน้องตลอด กอด รัด ฟัด เหวี่ยง เป็นสุดที่รักของเราเลยนะ เราว่าบางคนคงเคยเห็นรูปแล้วล่ะ เพราะเราชอบจับมากอดนั่งตักแล้วก็โชว์ผ่านเว็บแคม คือแบบว่า น่ารักที่สุดดดดด ของขวัญชิ้นนี้ให้ด้วยใจเลยจ้า...น้องเลิฟ (glamte!!..eg har kjøpte julegaver til min lillevenn...lille vert søsten...som heter Signe Marie... ho bare et år ...veldig søt jenta!!)
วันนี้ไปจ่ายตังค์ค่าคอมมา (จากนั้นค่อยส่งบิลไปทวงหนี้ไอ้เอเอฟเอสขี้งกอีกรอบ) มันมีบิลส่งมาสองแผ่น ไอ้บิวก็บอกว่า เราต้องจ่ายสอง...เราก็โง้ โง่ เชื่อมัน ทั้งๆที่น่าจะถามโฮสก่อน (ของบิวแค่สามร้อยครูน แต่ของเราปาเข้าไปเจ็ดร้อยกว่า) พอกลับมาถึงบ้าน โฮสแม่บอกว่า... จ่ายไปแล้วเหรอ!! ชั้นลืมบอกเธอว่า มันมีอันนึงเค้าส่งมาผิด !! อ้าว...หอยซะแล้วละคับท่าน...ตังกรู TOT เอาคืนมานะ สี่ร้อยครูนน่ะ เอาคืนมา T____T ไอ้บริษัทห่วยแตก เหมือนมีคนไปสั่งคอมซ้อนโดยใช้ชื่อโฮสแม่เราอ่ะ แล้วมันเลยมีเลขสองใบต่างกัน ราคาก็มาไม่เท่ากัน ไอ้เราก็โง่เองแหละ ไอ้บิวบอกว่า ที่เกินมาอาจจะเป็นค่ากระเป๋าสะพายใส่คอม บิวไม่ได้สั่งมันเลยถูก โถๆๆๆๆๆๆ เฮลเวเต๊ะ!! กระเป๋าด๋อยไรจะราคาปาเข้าไปสี่ร้อยครูนวะ โง่จริงๆกรู คราวหลังคราวหน้าทำอะไรเชื่อคนอื่นไม่ได้แล้ว เชื่อตัวเอง ถามคนอื่นให้แน่ใจดีกว่า ไอ้บิวนี่พาเราล่มจมหลายรอบแล้วนะ ตอนแรกเกือบจ่ายเงินสดไป เพราะบิวบอกว่า ยังไม่มีการ์ด จ่ายไม่ได้
ตอนนั้นก็นึกค้านในใจ...อ้าว แต่ปรกติ การ์ดเค้าใช้รูดกับกดเอทีเอ็มอย่างเดียวไม่ใช่เหรอ แค่มีเลขบัญชีก็สั่งเก็บผ่านบัญชีได้ดิ หักจากยอดเงินในบัญชีอะ
พอไปถามเจ้าหน้าที่ว่าหักผ่านบัญชีของเราที่นี่ได้มั้ย...เค้าจำเราได้ เพราะคนนี้แหละที่เปิดบัญชีกะโอนเช็กเข้าให้เรา...เค้าก็ชิงถามเลยว่า...เลขบัญชีอะไรเอ่ย...
หนอย...อีบิว...คราวหน้า ชั้นถามเองดีกว่าว่ะ =O=;; เดี๋ยวเจอตบนะ นังอ่อน ปั๊ดเอาของขวัญฟาดหน้าซะนี่
เออ แล้วพอกลับมาบ้าน มือหงิกนั่งเขียนการ์ดสิบกว่าแผ่น แล้วยังต้องแปะสติกเกอร์แยกของขวัญอีกว่าของใครเป็นของใคร ตอนนี้เจ๋งมากมาย ของขวัญที่ห่อ...รวมทั้งหมด สามสิบชิ้น
ไม่นับของที่ระลึกที่จะแจกเพื่อนในห้องอีกสิบกว่าชิ้น...จอร์จ !! สี่สิบชิ้น จะบ้าตายแล้วล่ะกรู คริสต์มาสนี่หมดตูดจริงๆ เอาเหอะ ปรกติเค้าก็ไม่ได้ให้กันเยอะขนาดนี้หรอก แต่ไหนๆเราเห็นว่ามาหนึ่งปี คนที่ให้ก็ล้วนแต่เป็นคนที่เค้าดีกับเรามากๆ (ย้ำว่ามากๆ (ไม่นับโฮส)) เฮ้อ...เอาเหอะน้อ....ไม่ได้มีทุกปีนี่นา
วันนี้ถาม ไอ้กางเกงลิง เพื่อนในห้อง เพราะอ่านสเปซอีออนเสียงดังให้เพื่อนฟัง ตอนเรียนอยู่ อีนังออนเขียนอะไรมา ชั้นอ่านหมด ไม่เว้นแม้แต่
dritt!!
hva faen ?? เหอๆๆ.... ซูลฟริดกะต๊อบแทบจะตบปากเราเลยว่ะ
เออนะ กูผิดเองแหละที่มีเพื่อนนิสัยดี เรียนเก่ง เรียบร้อยเป็นกุลสตรีกันทั้งกลุ่ม พอเผยธาตุแท้ความห่ามและหยาบออกมาหน่อย เค้าสะดุ้งกันทุกรอบเลยว่ะ
ทีนี้ ไอ้กางเกงลิงมันได้ยิน มันก็สบถออกมาตอนมันนั่งเล่นคอมอยู่ เราก็เลยหันไปถามมัน Korsen skriver faen? (eg spurt hans-erling) "คำว่า ฝาน สะกดยังไง" (นี่คือที่เราถามอีฮันส์อาลิง) "eg vet ikke ka du sa" (svare hun... så dum) "ชั้นไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไรอยู่" (มันตอบได้งี่เง่าบัดซบเลยว่ะ)
เอารูปสุดที่รักมาลงจ้า...เผื่อใครจะแวะเข้ามาในสเปซร้างๆของเราบ้าง -_-*
Min vert søste som heter Signe Marie !!! Synes dokker ho e veldig søt !!
น้องตัวเล็ก...ชื่อ Signe Marie ซิกเน่ มารี
สุดที่รักของเรา ...น่ารักป้ะ ??
December 15 Count down...home in 6 months ! 14 December 2006
วันนี้เซ็งมากมาย ตอนเช้าแทนที่จะได้นอนอ่ะ
กลับต้องเลื่อนมาเรียนเร็ว คาบบ่ายจะได้ว่าง สำหรับคนอื่นคงดี ที่ได้กลับบ้านตอนเที่ยง แต่สำหรับเราโคตรแย่เลยว่ะ
ตื่นเช้า มีคาบว่าง แต่ดันกลับบ้านไม่ได้ ต้องเรียนภาษานอร์เวย์ต่อ คาบสุดท้าย
วันนี้ก็ดีหน่อย เกรดอังกฤษ ได้ 3 ก็ยังม่ถือว่าทุเรศจนเกินไป ชั้นก็พอใจแล้วล่ะ
((พอบอกโฮส ชั้นล่ะ โคดดีใจเลยที่ได้ 3 โฮสงง ถามว่า ทำไมดีใจ 3 นี่ดีแล้วเรอะ))
มันดีสำหรับคนโง่อังกฤษอย่างเราว่ะ
แล้วก็ วันนี้โฮสแม่กลับมา สภาพดูน่าสงสารมาก เพราะว่าเครื่องบินที่เค้าไปทรูมเซอมันเจือกมีปัญหา เลยไม่มีเครื่องกลับ ต้องค้างทรูมเซอคืนนึง แล้วเค้าบอกว่า โรงแรมห่วยมาก กลับมานี่โฮสแม่สลบไสลทั้งวันเลย น่าสงสาร T^T
 วันนี้เราก็เหนื่อยนะ เป็นอะไรไม่รู้ ง่วงนอนทั้งวันเลย ง่วงมากมาย
เมื่อวานมี Juleballe ไม่รู้เรื่องค่ะ มันคืออะไร บอลๆนี่คือเตะบอลใช่มั้ย -..- จริงๆมันคล้ายๆงานพรอม เป็นปาร์ตี้ละมั้ง
วันนี้เรียน นอร์ส ตลกดี ร้องเพลงบ้าๆบอๆ เพลงคริสต์มาสอ่ะ แต่มันบ๊องๆเหมือนเพลงกล่อมเด็กอ่ะ จากที่จะหลับอยู่แล้วนี่ก็สลบไปเลยคาคาบนอร์ส
ตื่นตอนฮันนะครอกต้าออกไปหาของกินมาให้ อิ อิ เพราะมันเป็นอาทิตย์ก่อน คริสต์มาส เลยไม่มีเรียนมากนัก กิน เซรีน่าคาเก๊ะกะเป๊ปเปอร์คาเก๊ะ หุๆ สบายใจ
แล้วก็ดื่ม อะไรสักอย่างที่เหมือนจะเป็นชา แต่มีอัลมอนด์กะลูกเกดลอยอยู่ด้วย รสชาติยังกะน้ำโค้กเอาไปต้มให้เดือดอ่ะ หวานและเปรี้ยวแสบจับขั้วหัวใจดีเหลือเกิน
 วันนี้กิน แพนเค้ก แปลกมากมาย เค้าเอาหมูใส่แพนเค้ก แล้วก็เอาแยมบลูเบอร์รี่ใส่ มันจะหวานก็ไม่ จะคาวก็ไม่เชิงอ่ะ ตลกดี
อยากกินกะช็อกโกแลตมากกว่า อดอีกตามเคย T^T
 เอ้อ พูดถึงเรื่องสำคัญมากๆ
เมื่อวานเราคุยกับทีน่า พี่สาวฝาแฝดของทูเรินอ่ะนะ
ซีเรียสมากมาย เราก็ถามเค้าว่า เค้าโกรธเรามั้ย
เค้าก็บอกว่าไม่ มีเหตุผลอะไรที่ชั้นจะต้องโกรธด้วย
((มีกานกวนทีนนะคับทั่น))
เราก็ อืม เหรอ ดีจังนะที่เธอไม่โกรธ
แล้วก็คุยกันเรื่องอื่น สักพักเค้าก็วนกลับมาเรื่องเดิม เค้าพิมพ์ภาษาอังกฤษมา
((ทุกคนรอบตัวมักจะพูดแต่นอร์เวย์กะเราเพราะพยายามจะให้เราพูดให้ได้ ถ้าใครมาพูดภาษาอังกฤษใส่ด้วย คงเข้าใจใช่ป้ะว่ามันซีเรียสขนาดไหน))
เค้าบอกว่า เค้าเป็นคนตลกๆชอบเล่นอะไรตลกๆ ชั้นคงเห็นเค้าอีเอียดใช่มั้ย
เราก็บอกว่า ไม่ เราแค่รู้สึกไม่ดี เวลาคนกำลังกิน แล้วมีคนมานั่งจ้องนั่งหัวเราะอ่ะ มันเกินไป
เค้าก็ไม่ขอโทษเราสักคำนะ ให้เราเป็นฝ่ายขอโทษเอง
แล้วเค้าก็ตอบมา
"ไม่เป็นหรอก แต่อีกอย่างนึงนะ ชั้นน่ะ รู้ว่าเธอเก่งเลขนะ แต่ไม่จำเป็นต้องโชว์ความสามารถของเธอให้พวกเราดูก็ได้ พวกเรารู้สึกโง่มาก ขอร้อง...ต่อไปนี้ อย่ามาพูดอะไรที่ทำให้พวกเรารู้สึกแย่อีกเลย เรากำลังพยายามอยู่..."
เค้ามาพูดแบบเนี้ย !!!!!
ไหนๆมันก็จะดีแล้วไม่ใช่เหรอ จู่ๆมาพูดแบบนี้ เราก็หงุดหงิดเลยอ่ะดิ
ถามหน่อย กะอีแค่การที่ชั้นสอบได้ หกลบเนี่ย ชั้นไป "โชว์ " ตรงไหน ไม่ทราบคะ
ชั้นเคยเยาะเย้ย ด่าเธอตรงๆเหรอ ว้าย โง่จัง ไรเงี้ย
ชั้นเคย "เสนอหน้า" ไปสอนเธอรึเปล่า เปล่าเลย กลับกัน ชั้นถามเธอด้วยซ้ำ เพราะบางทีชั้นทำไม่ได้ อ่านไม่เข้าใจ
บางที อินเฟอริง ที่ให้ทำ เราก็ทำไม่ได้ ต้องยืมของเค้ามาดู
เราเพิ่งจะเข้าใจแล้ว ว่าตลอดที่ผ่านมา ทำไมเค้าถึงดูรังเกียจ ไม่อยากคุยกับเรา แล้วก็หนีหน้าเราตลอดในคาบเลข
คือเอากระเป๋ามาวางข้างเราแล้วนะ (ทั้งกลุ่มเลย ยกเว้นทูเริน) แล้วก็ย้ายหนีทันทีที่รู้ว่าเป็นคาบเลข
คาบเลขเรานั่งคนเดียวบ่อยมาก เหมือนไม่มีตัวตน
เคยมั้ย ที่เราจะทำอวดเก่ง ยกมือเสนอหน้าว่าตอบได้
อย่างมากก็มีแค่บ่น (เป็นภาษาไทย ใครมันจะเข้าใจ) บ่นว่า โว้ย เอาเลขอนุบาลมาให้กูทำทำไม กูเบื่อ
ไรเงี้ย...
นึกถึงไอ้ป๋องเลยว่ะ กลับจากเวียดนามมันก็เก่งเว่อ เพื่อนแอบหมั่นไส้ ก็เข้าใจอ่ะนะ
ทำดี มักไม่มีใครเห็นความดีหรอกน่ะ
สงสัยคราวหน้า ถ้าอ.ไม่ให้เราย้ายห้องเลข เราต้อง "แกล้ง" ทำผิดๆบ้างแล้วล่ะ เผื่อเค้าจะพอใจ ??
 แต่ก็ช่างเหอะ มันผ่านมาแล้ว วันนี้เจอเค้าตอนเช้า เค้าก็เข้ามาทัก ตอนบ่ายคาบฟรี ก็เข้ามานั่งข้างๆคุยด้วยเล่นด้วยเหมือนเดิม
อยากรู้จริงๆ คนพวกนี้อารมณ์แปรปรวนยังกะอากาศประเทศนี้จริงๆ
เฮ้อ....ทนเว้ย ไอ้พิม
อีกแค่หกเดือน...
นับถอยหลัง อีกอาทิตย์หนึ่งมันจะคริสต์มาส
อีกครึ่งเดือนมันจะปีใหม่
อีกสามเดือนจะได้ไปเที่ยวกัน
อีกสามเดือนครึ่ง ปะป๊ากะมาม้าจะมาเยี่ยม
อีกสี่เดือน โฮสแม่จะคลอด
อีกห้าเดือนจะเป็นเดือนสุดท้าย
อีกหกเดือนจะได้กลับบ้าน...
คิดถึงเรื่องดีๆเข้าไว้ เฮ้อ...
December 13 Forgive me... Forgive you !! Onsdag13 December 2006
Glede seg til Jul
 En fin dag ^^;
ingenting å se !!
men... bare eg e glad i deg SOLFRID !!!
Du e kjempe snill at du sa "SORRY"
...
Actually it was my fault ...
Forgive me...
  วันนี้หิวข้าวว่ะ (ปรกติแม้งก็หิวทุกทีว่ะ)
ข่าวดีเว้ย น้ำหนักมันอยู่ที่ 60 ยังไม่เลยเถิดไปกว่านั้น แต่ยังไง มันก็ 10 กิโล ไม่ใช่ 14
พรุ่งนี้ไปว่ายน้ำกะโฮสแม่ดีกว่าว่ะ ยอมเสียตังเพื่อรักษาหุ่น
((เหมือนจะช่วยได้ ออกกำลังกายไป ก็แดกต่อ))
รู้สึกผิดว่ะ เมื่อคืนแดกตอน ห้าทุ่ม เที่ยงคืน นั่งปั่นนิยาย แล้วก็แดกๆ เฮ้อ.. เซ็งเป็ด -_-^ พ่อกะแม่เริ่มด่า...ลดน้ำหนักได้แล้วลูก
เรื่องกินน่ะ เพลาๆลงหน่อย
ควบคุมตัวเองหน่อย เวลาหิวน่ะ
มื้อเย็นผลไม้ไม่ได้เหรอลูก... *O*
พี่สาวกูอีก... "อย่ากินเยอะนะจ๊ะ ไม่อยากมีน้องสาวเป็นตุ่ม"
ขะ...ขอบคุณ >[]< !!
ไม่ค่อยจะซ้ำเติมกันเลย แทนที่จะเป็นแบบนี้..
...กินไปเถอะลูก ปีเดียวก็กลับมาลดได้...
...อย่าลดน้ำหนักเลย เดี๋ยวจะมานั่งกังวลเปล่า...
...ไม่หรอกลูก แค่หกสิบนี่เบาะๆจ้ะ กินไปเถอะ...
โว้ยยยยยยย
 ไม่มาต่างประเทศดูบ้างให้มันรู้ไป...
พูดถึงเรื่องกิน...อยากกิน Eplekaker มากมาย... TTOTT
แล้วยังช็อกโกแลตห่อส้มๆ ไอติมแซนด์วิช แล้วก็เปาะเปี๊ยะของน้าย้อยอีก
โคด........สวรรค์
ปรกติเราเกลียดมาม่ามากเลยนะ กินมาม่าต้มแล้วอืด แบบกินไม่ลง แต่วันนี้ หิวโคดอ่ะ ทั้งวันอยู่ได้ด้วยขนมปังสี่แผ่น...แต่เป็นสี่แผ่นเท่าขี้ตีนอ่ะ คิดดู โคดหิวเลยอ่ะ
 ดังนั้น กลับบ้าน ต้มมาม่า น้องก็เจือกร้องอีก ฟาร์ก็ไม่อยู่ ทิ้งน้องคนเล็กที่ป่วยไว้กะเรา คือมันน่ะ วางปุ๊บก็ร้องไห้ปั๊บ ต้องอุ้มไว้ตลอด กูจะบ้าตาย มาม่ากูอืดจนแทบจะกลับชาติไปเกิดใส่ซองใหม่ได้หลายร้อยตลบและ
สรุปว่า ต้องเอาคุ้กกี้ยัดปากมัน แล้วมานั่งโซ้ย มาม่า โว้ย ทำไมมาม่ามันอร่อยจังวะ ทีนี้ TOT
 วันนี้สอบเลข ได้ seks minus
พวกผู้ชายกลุ่ม Ski มีเคือง มองหน้าแล้วมองหน้าอีก เอ่อ กูผิดป้ะ ที่เข้ามาเรียนแล้วเก่งกว่ามึงอ่ะ
ทำไม๊อ่ะ ก็กูเรียนมาแล้วนี่ !! T^T แอบเข้าใจเล็กน้อยที่มันพยายามจะสื่อ เหมือนมันจะถามอ.ว่า ทำไมเฉลี่ยมันสูง มีคนได้เต็มหกเหรอ
จริงข้อสอบคราวนี้มันง่ายโคดนะเว้ย ขนาดคนอื่นก็ยังคะแนนดีๆกันทั้งนั้น
เราอย่างเซ็ง หลังคริสต์มาสต้องขึ้นไปเรียนเลขกับเด็กปีสอง เซ็งว่ะ คาบนรก กูต้องนั่งบื้อ ปีสองนี่ก็ดีเหลือเกินอ่ะ TOT แต่ละคน หน้าตาดูโหดร้ายทารุณกันทั้งนั้นเลยว่ะ
ขออยู่เป็นพระเจ้าที่ปีหนึ่งต่อไม่ได้เหรอ มันออกจะสบาย เรียนๆฟังเพลง หลับ หึๆๆๆ
ระหว่างคาบเลขอีก ต้องเดินออกไปเอาของ ก็มีเจ้าหน้าที่ของร.ร.เดินมาถามว่า มาจากประเทศไทย ให้เขียน คำว่า God Jul เป็นภาษาไทย ให้เค้าหน่อย
คงจะเอาไปตกแต่งรับคริสต์มาสนี่แหละ เห็นมีของภาษาอื่นด้วย อย่างเก๋าเลยว่ะ ชอบภาษาของอิหร่านว่ะ ยึกยึ๋ยๆๆๆ ว่างๆต้องห้ ซามราน (เพื่อนคนอิหร่าน) เขียนให้บ้างและ อิ
เอ่อ พูดถึงเรื่อง เดินไปเก็บของใส่ตู้ กลับมา ลืมล็อกกุญแจ เดินไปใหม่ ดูความป้ำเป๋อของคนเรา เล่าให้ฮอนนะฟัง มีขำนะคับท่าน
เอ้อ สรุปของขวัญคริสต์มาสที่เรานั่งห่อจนมือหงิกเมื่อวานอ่ะ 28 ชิ้น
ว๊ากกกกกกกก กูบ้ามากเลยชิมิ -_-^ กะให้เค้าทั้งโคตรเลยป้ะเนี่ย คือไม่รู้ดิ ทำไมมันงอกมาเป็น 28 ชิ้นได้ก็ไม่รู้ สงสัยกูนับหมาที่บ้านเค้ามาด้วยแน่เลยว่ะ +O+
เอ้อ...เรื่องเมื่อวาน
คือวันนี้น่ะ ตอนเช้า ซูลฟริด เค้าก็เดินเข้ามาหา แล้วบอกว่า
"ชั้นมีอะไรต้องคุยกับเธอ"
พิม "เอ่อ..." เริ่มเครียด เพราะเดินเข้ามา เค้าทำหน้าซีเรียสมากมาย
ซูลฟริด "เมื่อวานเธอเสียใจใช่มั้ยที่ชั้นหันไปกระซิบกับทีน่า ชั้นขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ชั้นนึกไม่ถึงว่าเธอจะโกรธ จริงๆมันแค่ อารมณ์ขันของคนนอร์เวย์เท่านั้นเอง"
เค้าพูดแค่นั้นอ่ะ น้ำตาจะไหลว่ะ กระโดดกอดเค้าเลยอ่ะ TTOTT
Solfrid ... my love ~~~~~~ !!!!! Ho Ho Ho
ตอนนี้ปิ๊ง ...เอ้ย... รักซูลฟริดมากมาย เค้าน่ารักมากนะ ที่มาขอโทษแบบนี้ ดีกว่าอีกคน...คือ ทีน่าอ่ะ ฝาแฝดคนพี่ เค้าไม่พูดอะไรเลย ทำเหมือนไม่เห็นหัวเราด้วยซ้ำ ทั้งวันเนี้ย ทั้งๆที่เรื่องเมื่อวาน จริงๆเค้าเป็นคนเอ่ยด้วยว่า มัน ugly and disgusting
ซูลฟริดไม่ได้พูด แต่คนที่พูดอ่ะ ทีน่า แต่เค้าแค่หันไปซุบซิบๆกัน เราเลยหงุดหงิด แบบว่า คนมันหิว มาซุบซิบหัวเราะใส่ ใครจะไปกินต่อได้ลงล่ะวะ
เอ้อนะ...เราเองก็ขอโทษซูลฟริดไปด้วย ว่าเราโกรธง่าย ไม่ดีเอง
ฮือ....ร้าก รัก ซูลฟริดเหลือเกิน
((ดีที่เมื่อเช้าอาบน้ำ กลัวซูลฟริดเป็นลม ก๊ากกกกกกกกกกก))
 ตอนนี้มีความสุขนะ (หลังจากซดมาม่าน้ำอืดๆ เหี่ยวๆไปแล้ว)
โฮสมัมเข้า ทรูมเซอ ไปอุลต้าซาวด์
ได้เด็กผู้ชายบ้างและ ทีเนี้ย ยินดีด้วยก๊าบบบบบบบบ
แล้วเค้าจะคลอดกลางเดือน พฤษภาคม อู้...เราอยู่ทันแฮะ แหะๆ แต่ตอนนั้น คงวุ่นวายพิลึก อีพิมก็คงเป็นคนใช้เต็มตัวไปเลยละมั้ง เหอะๆ -_-^^^^^
แต่เอาน่า สู้ๆๆ
 กลับไทย ชั้นจะเป็นจอมถึกไม่มีใครเกิน
ปล. อยากไปเที่ยวจัง ใช่สิเนาะ ออน อีกสามเดือนกว่าไปเที่ยวกันแล้ว หุๆๆๆ
ปล. 2 คิดถึงเพื่อนที่ไทยนะ รักทุกคนเลย เพื่อนที่แสนดี๊ แสนดี...(ส่งมาม่ามาให้กูเพิ่มด้วย-_-^)
ปล. 3 เอาเวลานอนของกูกลับมานะ พรุ่งนี้เช้า คาบเลื่อนเร็วขึ้น เซ็งไก่ !
ปล.4 Love Solfrid !!!!
Gomenasai... i never needed a friend ???
Tirsdag
12 December 2006
ville ikke skriver på norsk i dag . . .
gjøre gode ting for...ka ?
 I have been here to be exchange student...
I have been here to know . . . how to b strong . . .
now ...
I know ...
To b Strong ... it's more difficult than give up
just go back
wanna go back
 วันนี้เป็นวันที่แย่... แย่ ...แย่ แย่... แย่... แย่...แย่.... แย่....แย่
 ตอนพักกินข้าว
ปรกติเราจะซื้อกินพวกขนมปังไส้แฮมน่ะ วันนี้ข้าวเช้า ไม่ได้กิน เพราะตื่นสายตามเคย น้ำเปล่าอึกเดียวแล้ววิ่งออกจากบ้าน เพราะมีสอบเลขด้วย เข้ายังเข้าสายเลย คิดดู เหอๆ
คาบนอร์ส นั่งปวดท้องแทบตาย เราเป็นคนที่อดข้าวไมได้นานๆ กระเพาะเราไม่ดีอ่ะ เราเป็นรคกระเพาะบ่อยนะ ปวดท้องบ่อยเพราะกินข้าวผิดเวลาประจำเลย
วันนี้ก็ไปซื้อขนมปังอีกเช่นเคย แต่หยิบไม่ทันดู มันไม่ใช่ไส้แฮม แต่เป็นไส้สลัดสีขาว เละๆ
ซื้อมาแล้วให้ทำยังไงล่ะ ก็ต้องกินอ่ะดิ ลองดูหน่อยไม่เป็นไร อาจจะอร่อย...
พอกัดเข้าไปคำแรก (ด้วยความหิวโหย...กระเพราะลูกแม่ !)
 อร่อยว่ะ >_< อร่อยกว่าไส้แฮมนะ แต่เสียอย่างเดียว ไส้มันหนา มันเลยปลิ้นซ้ายปลิ้นขวาออกมาข้างนอก...
ทีน่า เค้าเห็น เค้าคงเห็นว่ามันน่าเกลียด อุบาดลูกกะตาสิ้นดีจนทนไม่ได้ เลยต้องพูดขึ้นมาว่า...
"ugly and disgusting"
 ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร ก็เถียงเค้ากลับไปเล่นๆ
อย่าดูที่ภายนอกสิคะ ของมันมีค่าจากภายใน อาหารหรูๆในภัตคาร จัดจานมาสวยแค่ไหน กินเข้าไปก็ย่อย ออกมาทางทวารหนัก กลายเป็น "ขี้" ได้เหมือนกัน
อีกอย่าง...ถึงจะ ugly and disgusting แต่กินเข้าไปมันก็ช่วยให้คุณอิ่มเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ คนกำลังหิวน่ะ ไม่มานั่งคิดเรื่องว่าหน้าตามันจะเป็นยังไงหรอกค่ะ จะด่าตะกละก็ได้นะ ไหนๆก็ด่ากันมาถึงขนาดนี้แล้ว
แต่คนมันหิว ข้าวเช้าไม่ได้กิน แบกหัวสมองที่ขาดอาหารมาสอบ...ฝ่าลมหนาวๆ...
ไม่เป็นลมกลางหิมะก็ดีแค่ไหนแล้ว
พอเรากินๆไปได้ซักพัก มันก็เริ่มหกและหยดย้อยอย่างน่าเกลียด เพราะมันปลิ้น เข้าใจป้ะ ว่าปลิ้นอ่ะ ไส้เหลวๆแบบนั้น โมเลกุลมันไม่คงที่ ช่องว่างระหว่างภายในวัตถุมันก็เยอะ เลยมีการเลื่อนไหล...(ถ่ายเทอิเล็กตรอน...).............(กูที่เริ่มออกนอกเรื่องเข้าไปทุกทีๆ)
แต่...
ไม่จำเป็นต้องหันไปกระซุบกระซิบ "นินทา" กันอย่างออกหน้าออกตา แล้วช่วยกัน"หัวเราะเยาะ" แบบนั้นก็ได้นะ
แรกๆก็พอทนอ่ะ นานๆไปชักรู้สึกเหมือนกับว่า
เราไม่ใช่ตัวตลกให้เค้ามานั่งหัวเราะกันนะ
เรากำลังเป็นไอ้งั่ง ไอ้บื้อที่ถูกคน ประเทศ "ซิลิไลศ์" พวกนี้เห็นเป็นตัวตลก
เรากำลังถูกคนกลุ่มหนึ่ง ที่เราคิดว่าเป็น "เพื่อน" และ "นิสัยดี" ล้อเลียน อย่างไม่เห็นหัวกันเลย
และสุดท้าย...เรากินต่อไปไม่ลง
ถึงจะหิว ท้องจะร้องแทบตาย กัดไปเหลือแค่ครึ่ง อัน เลยโยนทิ้งถังขยะ
มันนั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นต่อไปไม่ได้แล้ว...
จะให้ชั้นเป็นตัวตลกให้พวกคุณๆล้อเลียนกันต่อไปไม่ได้แล้ว เลยวางแก้วแล้วเดินหนีจากโต๊ะนั้น
ดิชั้นคง "ผิด" ที่ทำกิริยา "ต่ำทราม" อย่าง คนที่มาจากประเทศเอเชีย "ชั้นต่ำ" ให้พวกคุณเห็นสินะคะ
พอกลับเข้าห้องเรียน ถึงยัง "ไม่หยุด" ต้องเอาเรื่องของดิชั้น ไป "พูด" ต่ออีก...
สนุกกันใช่มั้ยคะ...เบียดเบียนคนอื่นเนี่ย สนุกกันมากใช่มั้ย...
เราคง "ผิด" มากเลยใช่มั้ย ที่กินอาหารที่น่ารังเกียจ...แม้เราจะเป็นคนซื้อมันมากับมือ
เราคง "ผิด" มากเลยใช่มั้ย ที่ลุกเดินหนีไป ...แม้จะโดนหัวเราะเยาะกันขนาดนั้น
เราควรจะ..."ทนฝืนกิน" และ "นั่งบื้อ" เป็น "ตัวตลก" ให้พวกคุณหัวเราะกันต่อไปใช่มั้ยคะ...เราถึงจะทำ "ถูก"
ขอบคุณนะ ที่ทำให้รู้ว่า เวลาสี่เดือนที่ผ่านมา เราแค่คิดไปเอง ว่าคนพวกนี้ เห็นเราเป็นเพื่อน...
 คิดถึงพวกแกจังเลยว่ะ เพื่อนๆที่ไทยทุกคน เรามั่นใจได้อย่างนึงว่า ที่นั่นคือบ้านของเรา อบอุ่นมากกว่า
ถ้าเป็นที่ไทย ...เราคงตะโกนด่าพวกมันว่า "เล่นบ้าไรกันยะ ไม่เคยเห็นคนสวยกินเหรอ"
ถ้าเป็นที่ไทย ...เราคงหัวเราะไปกับพวกนั้นว่า "เออ ขอโทด ชั้นกินของน่ารังเกียจเอง"
ถ้าเป็นที่ไทย ...ป่านนี้เราคงโทรคุยกับใครสักคน ทำการบ้านด้วยกัน เดินไปไหนมาไหนนอกร.ร.ด้วยกัน ไปกินข้าว ไปนั่งเรียนหนังสือ นินทาคน
เราคงไม่...มานั่งคิดมาก...และร้องไห้...อยู่แบบนี้
น้ำตาที่เสียไปน่ะ เรื่องเล็ก
แต่ความรู้สึกที่เสียไปน่ะ...เรื่องใหญ่ที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้
แค่... "ผิดหวัง" ...คงไม่ช้ำเท่าไหร่
ผิดหวังกับคนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง...
ผิดหวังกับคนที่คิดว่าดีกับเราจริงๆ...
แค่นั้นจริงๆ...
 เราไม่ควรจะโกรธใช่มั้ย ไม่ว่าจะยังไง เราควรจะยิ้มรับ แม้มันจะทำได้ยาก เราควรจะไม่ใส่ใจ เห็นมันเป็นเพียงเรื่องเล็ก
ผ่านมา...และผ่านไป ในที่สุด
ติ๊บ... ถ้าเป็นแก ป่านนี้ชั้นคงกำลังนั่งนินทาใครสักคนอยู่กับแกแน่ๆ
ป๊อด... ถ้าเป็นแก คงไม่พ้นที่บาร์ใหม่เนอะ อยากกินมาม่าผัดซีอิ๊วจัง นึกถึงทีไรก็นึกถึงแก...เพราะไปกินกับแกทุกครั้งเลย
ชม... ถ้าเป็นแก ป่านนี้ชั้นคงกำลังปรึกษาอะไรสักอย่างกับแกอยู่ใช่มั้ย
บ๊วย วิน ฝน อุ๋ย ฟ่าง กิฟ... ถ้าเป็นพวกแก... ชั้นคงกำลังนั่งแพลนนัดไปเลี้ยงห้องเนอะ
คิดถึงพวกแกจนแทบเป็นบ้าเลยว่ะ
คำว่า "เพื่อน" น่ะ จะมีความหมายเมื่อเราไกลกันเท่านั้นใช่มั้ยวะ
ทำไมชั้นไม่เคยคิดถึงพวกแกขนาดนี้มาก่อนเลยวะ
เพราะพวกแกอยู่กับชั้นตลอดเวลาใช่ป้ะ... พวกแกอาจจะกำลังยิ้ม อาจจะกำลังนั่งคุย หรือนั่งลอกการบ้านกะชั้นอยู่...
ชั้นโคดคิดถึง kus 33 กลับไป คงได้แต่ให้กำลังใจให้พวกแก สอบเอ็นให้ติด
ส่วนชั้น ก็คงกลายเป็นรุ่นน้องที่ซ้ำชั้น
ตอนนี้...ชั้นอยากแลกอะไรก็ได้ กับเวลาที่เสียไป
ขอให้แค่ชั้นได้ย้อนเวลากลับไป...
ชั้นจะไม่สอบเอเอฟเอส
ชั้นไม่อยากมาที่นี่
ชั้นจะได้เรียน ได้เครียด ได้สอบ และได้ตก ไปพร้อมๆกับพวกแก
ได้ปัจฉัมพร้อมกัน ถ่ายรูปด้วยกัน แล้วก็เดินเข้ารั้วมหาลัยพร้อมๆกัน
เหมือนกับพวกที่เราเคยทำมา...
ชั้นแค่นึกถึงวันเวลาเก่าๆ... แล้วก็วันข้างหน้า
ชั้นแค่อยากรู้ ชั้นจะตายมั้ย ถ้าไม่มีพวกแก
แล้วก็ คนสุดท้าย
ไอ้ออน... แกเบื่อรึยังวะ ที่ต้องฟังชั้นโทรไปร้องไห้กรอกหูเกือบทุกวัน
แกเบื่อรึยัง ที่ต้องฟังเพื่อนแกทุกข์ทรมานผ่านสายโทรศัพท์เป็นประจำ
แกเบื่อชั้นรึยังวะ...
ชั้นคิดถึงแกมากว่ะ... ถึงอยู่ใกล้กันขนาดนี้ แต่เจอกันไม่ได้
ชั้นรู้สึกว่าเพื่อนทั้งร.ร.ชั้น มันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อเทียบกะการที่ชั้นจะได้เจอแกสักครั้ง
 ตอนนี้ ชั้นได้รู้แล้วว่า "เพื่อน" สำคัญขนาดไหน
เมื่อเรากำลังอยู่กับคนที่เค้า ไม่เคยเห็นเราเป็น "เพื่อน"
ชั้นแค่คิดถึง... ชั้นแค่เสียใจ แค่น้อยใจ...แค่นั้นจริงๆ...
มันก็...แค่...นั้น...จริงๆ
....
ปล. "ใคร" อยากจะเอาไป "แปล" ให้ "ใคร" ฟัง ก็แล้วแต่นะ
จะทำให้เค้าเกลียดเค้าโกดเรา จะใส่ไฟ จะด่าทอ จะนินทา ยังไงก็เชิญเถอะ
เพราะเราไม่เห็นคุณค่าของการที่จะต้องจมอยู่กับเรื่องนี้ตลอดเวลาอีกแล้ว...
 ปล. 2 เพลงจอมยุทธ์ น่ะ... โคดปัญญาอ่อนเลยรู้ป้ะ...
ยิ่งฟัง ยิ่งเจ็บว่ะ...
เพราะตอนนี้ ชั้นกำลังเป็นทาสของความโกรธ ความเกลียด ชิงชังและคิดมาก...
...สุขสงบมันอยู่ที่ใจ อย่าชิงกันไป สุดท้ายก็เหมือนกัน ก็แค่นั้น เรื่องบุณคุณก็คงต้องแทน
ส่วนเรื่อง "ความแค้น" ก็คงต้องลดบ้าง อภัยบ้าง...
ปล. 3 วันนี้นั่งห่อของขวัญคริสต์มาสไปยี่สิบกว่าชิ้น... ของขวัญมันอาจจะต้องโยนทิ้งก็ได้นะ ถ้ารู้ว่าจะต้องโดน "คนรับ" โยนทิ้งทีหลัง สู้เราโยนทิ้งเองไม่ดีกว่าเหรอ... ให้ไปแล้วใครเขาจะรับ... ก็อยากไป งี่เง่าใส่เค้านิ...
ปล. 4 คนที่อ่านสเปซเรา อาจจะคิดว่าเราโคดคิดมาก เอาเรื่องเล็กมากๆ มาทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่พวกแกรู้ป้ะ ทุกวันนี้ ในห้องเรียน ชั้นนั่งเรียนคนเดียว ทุกวันนี้ ชั้นเดินไปไหนมาไหนกับบิว แค่สองคน ไม่มีเพื่อนคนนอร์เวย์ซักคน ไม่มีเลยซักคน...
ไม่มีจริงๆ...
 What I thought wasn't mine
In the light Was one of a kind, A precious pearl When I wanted to cry I couldn't cause I Wasn't allowed Gomen nasai for everything Gomen nasai, I know I let you down Gomen nasai till the end I never needed a friend Like I do now What I thought wasn't all So innocent Was a delicate doll Of porcelain When I wanted to call you And ask you for help I stopped myself Gomen nasai for everything Gomen nasai, I know I let you down Gomen nasai till the end I never needed a friend Like I do now What I thought was a dream An mirage Was as real as it seemed A privilege When I wanted to tell you I made a mistake I walked away Gomen nasai, for everything Gomen nasai, Gomen nasai, I never needed a friend, Like I do now Gomen nasai, I let you down Gomen nasai, Gomen nasai, Gomen nasai till the end I never needed a friend Like I do now  ** Gomenasia - T.A.T.U **
|
______ 
สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๐
God nyttår 2007
ขอให้ทุกคนสวยๆหล่อๆ (อย่าอ้วน...ไม่ดี!!)
Heia Alle sammen da kommer eg igjen etter har ikke skriver på norsk så langt !!
No i can't forget this evening 
Fredag
... JULEFERIE ~~~ !!!
)
|
|
