Pimpat's profile~|| P i m m e l i m * | ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
~|| P i m m e l i m * | | ** ~I can't live...If living is without you...
June 16 เวลาเวลา
จะรีบไปไหน...อย่าเพิ่งผ่านไปได้มั้ย ?
เวลา
เธอขโมยวัยเด็กของฉัน...ขโมยช่วงเวลาที่ฉันจะได้อยู่ติดพ่อกับแม่
เวลา
เธอขโมยมือของพ่อแม่ และคุณยายที่ช่วยประคองฉันเดิน
เวลา
เธอขโมยขวดนม แพมเพิร์ส และเปลเด็กที่ฉันรัก
เวลา
จะรีบไปไหน...อย่าเพิ่งรีบผ่านไปจะได้มั้ย ฉันยังอยากเป็นเด็ก...
เวลา
จะรีบไปไหน เธอเดินเร็วเกินไป ฉันยังไม่ได้ทำในสิ่งที่ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะทำ
เวลา
เธอเดินเร็วไปอีกแล้ว ฉันเพิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้น...ทำไมเธอต้องทำให้มันจบลงด้วย
เวลา
เธอไม่เหนื่อยบ้างเหรอ จะวิ่งหนีฉันไปถึงไหน ฉันหกล้ม...เจ็บ เพราะวิ่งตามเธอไม่ทัน เธอเดินผ่านไปเร็ว...เร็วเหลือเกิน
เวลา
ทำไมเธอถึงย้อนกลับไปไม่ได้ ทำไมเธอถึงเอาแต่เดินไปข้างหน้าแบบนี้นะ
เวลา
อย่าไป...เธอกำลังจะขโมยวันและคืนของฉัน ให้มันผ่านไปเหมือนที่เธอขโมยทุกๆอย่างที่ผ่านมา
เวลา
อย่าไปได้มั้ย...ฉันไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ ไม่อยากมีความรับผิดชอบ
เวลา
ฉันเพียงแค่อยากจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปชั่วนิรันดร์...แต่เธอปลุกให้ฉันตื่นในเช้าที่แสนเกียจคร้าน ฉันไม่อยากตื่น ไม่อยากลุกจากที่นอนที่แสนสบาย
เวลา
ทำไมเธอถึงไม่เคยย้อนกลับคืนมา...ให้ฉันแก้ไขทุกสิ่งที่ผิดพลาดเมื่อในอดีต
เวลา
เธอกำลังจะหมดลง และพาเอาความสุขของฉันไป ได้โปรด...เธอหยุดจะได้มั้ย อย่าขโมยอะไรไปจากฉันอีกเลย
ฉันเกลียดเหลือเกิน เวลาที่นั่งมองฝนตก...ไม่เข้าใจ ทำไมน้ำตาของฉันต้องร่วงกระทบพื้นเหมือนเม็ดฝน
ฉันเกลียดเหลือเกิน เวลามองด้านหลังของใครคนหนึ่งที่กำลังจะจากไป...ราวกับฉันจะไม่ได้เห็นเขาอีกแล้ว
ฉันเกลียดเหลือเกิน เวลาที่ฉันหลับตาลง แล้วไม่สามารถมองเห็นแต่สีดำเบื้องหลังเปลือกตานั่นได้
ฉันเกลียดเหลือเกิน เวลาที่ใครต่อใครชี้นิ้วสั่งให้ฉันทำในอย่างที่เขาต้องการ
ฉันเกลียดเหลือเกิน เวลาที่ฉันตื่นจากความฝันที่ฉันเป็นได้ทุกอย่างที่อยากเป็น ทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ
ฉันเกลียดเหลือเกิน เวลาที่ฉันเห็นภาพของเขาและคำพูดซ้ำเดิมไปมาอยู่ในหัว
ฉันเกลียดเหลือเกิน ที่ฉันเป็นคนรักเดียวใจเดียว และลืมไม่ลงจนถึงทุกวันนี้
ฉันเกลียดเหลือเกิน ที่ฉันไม่สามารถพูดได้อย่างที่ใจปรารถนา
ฉันเกลียดเหลือเกิน ที่ฉันต้องร้องไห้...เวลาฉันอ่อนแอ...
ฉันเกลียดเหลือเกิน ที่ฉันไม่สามารถหยุดน้ำตาพวกนี้ได้
ฉันเกลียดเหลือเกิน...เกลียดคำว่าลาจากและสูญเสีย
ทำไม...ทำไม...ทำไม ?
ฉันเกลียดเหลือเกิน...เกลียดตัวเองเหลือเกิน...เกลียดที่ฉันเป็นมนุษย์ เกลียดที่ฉันมีจิตใจ เกลียดที่ฉันมีความรู้สึก...
...เกลียดเหลือเกิน...
June 06 กู...จะ...กลับ...ไทย (...ไปทำไม !?)Onsdag
6. Juni 2007
Halooooooo
Forrige uka hadde eg den jævla norsk skriflig eksemen.
d gikk ganske.... helvete dårlig.
Men trenger eg å bry meg om d?
hihi....NEI!!
(skjønte ikke koffer utvekslingstudent måtte ha eksamen i norsk??)
(Han gutten som satt ved siden av meg spilte datamaskinspille heletid?)
(Burde eg gjøre også???)
Eg og Sarah fikk besøk fra Tromsø på fradag,, Marian <3
Vi har vært på merkbart og spiste litt.
Etterpå har vi hoppet på trampoline.
D va jo arti MEN...har ødelagt mine briller!!
Eg va heldig at trente ikke å betale nokka!
Også har vi gått ned til sjøen, og så midnattsola.
D va kjempefint, hadde også lyst til å hoppe i sjøen :P
he he
Vi har også vært på festival i sørkjosen.
Samisk festival ^^
eg har fått en fin bromst fra Tore.
Men d va synd at klare ikke å ta det me til Thailand.
Eg har sikkert over 20 kilo bagasjer!
måtte sende det pakke tilbake først!
(pluss sjokolader!!)
No e mamma i USA. Kanskjer ho har traffet ho Anja.
Ho verstsøster mi som e utvekslingstudent i USA i år.
Vi hadde også veldig spennede krig på internett me AFSer i USA!
ha ha ha !!!
D va veldig morsom å skrive nokka, og ventet til svaret.
Wow!!!!
D va jo KRIG !!!
Skal vi ha krig me 300 afser i usa !?
I hverfall har vi 19 afser I norge!!
300 vs. 19
Blir det rettferdig????
Jooooooooooo :P
fordi vi har støste hjerner enn dem!!
Og... Satan i helvete ... vi skal drepe dem med sine store hjerner!!
ok...kommer tilbake til i dag!
Hadde eg faen matte prøve.
Og har eg ikke lært nokka kapittel
men bryt han læren ikke om det.
Eg måtte gjøre alt som alle sammen gjorde!
Eg ga igjen prøve til han, men han tok ikke i mot!
Sa han at eg måtte ferdig me alt.
Fyfaen!!!
Eg har ikke lært!!
Kossn klare eg å løse oppgavene med ikke nokka i hodet!??
Så eg tok me alle tallene som sto på papir og trekk de sammen.
hahaha!!
vet ikke ka har eg gjort!!
Dokke som leser på spacet mitt no...
har eg ikke fortalte dokke om to uker siden?
eg har vært ut på turen i geografi, og helga før har ho phatchara lært meg å si
LUNKE VANN !!!
men eg lurte om ka forskjellige mellom de to ordene????
LUNKE OG RUNKE!!!!
Så spurt eg alle sammen på turen!
Etter har fått svaret fra ho Iselin.
Eg lover med sjøl at eg skulle ikke spørre nåkke mer om de styggeordene!!!
hehehe
Men dokke kan jo lære meg de nye order :P
เริ่มจากเมื่อวันศุกร์ มาเรียนมาเยี่ยมบ้านเรา
(ลืมบอกไปว่า วันนั้นโฮสแม่เราแอบงี่เง่า เหอๆๆ -_-;;)
ตอนเย็น มาเรียนกะซาร่ามานั่งเล่นกินขนมกัน
ป๊อบคอร์น (ต้องวิ่งไปป๊อบที่บ้านคนอื่นเค้า เพราะบ้านเราไม่มีไมโครเวฟ ให้ตาย)
แล้วก็ พวกซาร่า ซื้อแครกเกอร์มากินกะครีมรสกระเทียม แล้วโปะองุ่นไว้ข้างบน แหม...เข้ากันดีจนกุจะอ้วก
จากนั้นก็เล่นบ้าๆบอๆกันที่ชายหาด ถ่ายรูป กระโดดโลดเต้น ตอนเที่ยงคืน ฮ่าๆๆๆ
ดีที่ไม่มีคนมองลงมาจากหน้าต่างบ้านหรือโรงแรม นึกว่าผีทะเลลุกขึ้นจากน้ำมาเล่นบ้าไรไม่รุ
อ่านะ พอแดดออกแล้วคึก
พระอาทิตย์เที่ยงคืนสวยมั้ยน่ะเหรอ...เออ จะว่าไงดีล่ะ
เหมือนไข่ดาวลอยอยู่เหนือกบาลอ่ะ แถมยางมะตูมซะด้วย หึๆๆๆๆๆ
พอวันเสาร์ ก็ออกไป งาน festival ตรงหน้าบ้านนี่เอง ได้ดอกไม้สวยๆมาต้นนึง เพื่อนสนิทของโฮส"เก่า" ให้มา
คนนี้ใจดีมากๆอ่ะนะ เลือกดอกที่สวยที่สุดให้ด้วย เป็นสีชมพูกลีบๆ ดูรูปในสเปซนะๆๆๆ
ในงานไม่ค่อยมีอะไรมาก พวกของทำมือ กะของพื้นเมืองซามิก นอกนั้นก็อาหาร พวกเนื้อเรนเดียร์ ไส้กรอกเรนเดียร์ หัวใจเรนเดียร์ แล้วก็พวกมูสอ่ะ
พวกของพื้นเมืองเค้าทั้งนั้น ของที่ทำจากไม้ แถมทำให้ดูกันสดๆ
แล้วก็พวกขนม โฮสแม่กะเราลุยซื้อแต่ลูกอม ฮ่าๆๆๆ อร่อยอ่านะ
ตอนบ่ายก็ไปหาซาร่ากะมาเรียน ไปนั่งกินข้าวที่คาเฟ่
เจอกุซซี่กะอีหัวทองงงง
เดี๋ยวค่อยจาระไนความว่า นังหัวทองตัวซีดนี่ผู้ใด
พอกินเสร็จก็ไปนอนพักอืดที่บ้านซาร่า แล้วไปกระโดดเล่นแทมโพลิน่ากัน ทำแว่นเบี้ยวไปเลย เหมือนน็อตจะหลวม ตอนแรกเกือบหักแล้ววว
คือสองคนนั้นเค้าหุ่นแบบว่าดีมากมาย กระโดดที พิมภัทร ลอยขึ้นเหนือจากพื้นเกือบเมตรรรรร ฮ่า เว่อ
แต่มันแรงควายกันจริงๆ เสียวไอ้แทมโพลิน่ามันจะถล่มลงมาทั้งอัน
มันกระโดดจนโฮสแม่ซาร่าต้องออกมาบอกว่า หยุดๆๆบ้าง สงสารพิม ฮ่าๆๆ เราเลยฉวยโอกาส วิ่งออกข้างนอก โคดมึนอ่ะ ตอนกระโดดสองสามครั้งแรกๆ เสียววูบๆ มันน่ากลัวว่ะ
จากนั้นตอนเย็นก็ทำช็อกโกแลตมูสกินกัน สนุกมากมาย แล้วเช่าหนังเรื่อง มารี อังตัวเน็ตมาดู
หุๆๆ ดูแล้ว งง มากมายนะคะ บาร์บี้อังตัวเน็ต
เราว่าหนังทำไม่ดีจริงๆแหละ
เหมือนบาร์บี้ เน้นแต่ความสวยในพระราชวังแวร์ซายน์ ในงานสวมหน้ากาก เออ เอาเข้าไป
ส่วนไอ้ france revolution ก็มีแทรกเข้ามาในสิบนาทีสุดท้าย เพื่อไรไม่รุ
แต่ชอบเคิร์สเต็น ดันส์นะ หุ่นยั่วมาก ยิ่งตอนเค้าเล่นชู้อ้ะ (ชู้หล่อกว่าพระเจ้าหลุยส์ที่สิบหก สิบล้านตลบ หุๆๆๆ)
แบบว่าหุ่นยั่วมากกกกกกกกกกก ฮ่าๆๆ
แถมประโยคดังๆของเค้า เราก็ไม่เข้าใจ เพราะเราไม่เคยอ่านประวัติเค้ามาก่อน จนกระทั่งมาดูหนังง
ที่มีขุนนางมาทูลราชินีมารี อังตัวเน็ตว่า
พระนางใช้เงินเปลืองจน ชาวนา ยากจนไม่มีขนมปังจะกิน เพราะโดนรีดภาษา
เจ๊แกบอกว่า
"ไม่มีขนมปังกินเหรอ...ให้เค้าไปกินเค้กสิ"
พับผ่า พิมภัทร งงคับท่าน เออ ตัวจริงเค้าพูดแบบเน้จริงๆหรือโดนใส่ร้ายฟระ
พูดมาได้ไง โง่จริงๆหรือว่า ประชดวะ
เอาเหอะ แต่เห็นเค้กในเรื่องแล้วแอบอยากกิน อิ อิ อิ
พอดูหนังเสร็จก็ปั่นจักรยานชิ่งกลับบ้าน หนุกดีอ่านะ
แต่มาเรียนกะซาร่าแม้งพูดแต่นอร์วีเจียนด้วยกัน เราปวดหัวเลย เกิดอาการ เป็นไข้กะทันหันเพราะฟังภาษานอร์เวย์มากเกินไป ฮ่า
เลยหนีกลับบ้านอ่านะ
กลับมาเข้าเรื่องเดิมมม อืมมมม
อีหัวทองผู้นี้มันคือผู้ใด (ทำไมกุเขียนสเปซทีใด เป็นได้เรื่องด่าใครสักคนตลอดเลยวะ)
มันคือนังคนนึงที่เคยอยู่ในห้องเรียนเราประมาณเดือนนึง แล้วย้ายออกไป (กุแทบลุกขึ้นเต้นรอบห้องเลย ตอนนั้น)
เราไม่ชอบมันมานานแล้ว ไม่ใช่แค่เรานะ บิวกะบี พวกต๊อบก็คงไม่ชอบมั้งงงง
เพราะมันนนน บิชชี่มากเคอะ
เธอคนนี้ จะว่ายังไงดีล่ะ เราไม่ชอบสายตาที่เค้าจ้องมองพวกคนไทยอย่างพวกเรา มองแบบเหยียดๆๆ
แล้วมันก็ร่วมหัวกะอีตุ๊ด ห้องเรา แกล้งพวกเราด้วย ตอนแรกๆที่เราเข้าเรียนใหม่ๆอ่ะนะ
จากนั้น เราก็ได้ยินมาจากไอ้บิว
ปีที่แล้วหรือไงนี่แหละที่มันเรียนห้องเดียวกะบิวที่รร.เก่า อ.ให้จับกลุ่มสามสี่คน แล้วอ.ให้บิวไปอยู่กลุ่มมัน
มันลุกขึ้นร้องวี๊ดๆๆๆ ไม่ยอมแบบ ชักดิ้นชักงอเลยอ่ะ
บอกว่า บิวไม่เข้าใจภาษานอร์เวย์ จะให้เข้ากลุ่มไม่ได้ มันไม่ยอมรับ มันไม่เอาด้วย
ไรเงี้ย ทั้งๆที่เพื่อนอีกสองคนในกลุ่มเค้าก็ไม่ได้ว่าไร เค้าชวนบิวเข้ากลุ่มด้วยซ้ำ แต่อีนี้โวยวายท่าเดียว
อ.มาปราม มันก็ไม่ยอมหยุด แล้วโวยต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง ต่อหน้าบิวเลยอ่ะ
ทุเรดป้ะ
เราเลยเกลียดมันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
นี่เป็นหนึ่งในพวกบิชทั้งหลายที่เราเจอ มีมากกว่านี้อีก พวกที่ชอบแกล้งเดินชน แกล้งเหยียดตามอง
มีกลุ่มนึงเปนรุ่นน้องเรา มันชอบแกล้งบีกะบิว ผลักบ้าง มองเหยียดบ้าง(อันนี้ทุกครั้งที่เจอกัน)
แกล้งกระซิบๆนินทา แล้วพอมือถือบิวดังในโบถส์เพราะมันลืมปิด มันก็แกล้งหัวเราะส่งสายตาเยาะเย้ย
แล้วมันก็มองเหยียดทำปากเบะใส่ชุดไทยตอนวันชาติ
เราเกลียดอีพวกมดลูกไม่ทำงาน พวกนี้จริงๆเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
ขอสาปแช่งให้ชาติหน้าแม้งเกิดเป็น กระเทยยยยยยยยย มีลูกผสมเกย์อีกหน่อยยยย
แล้วก็ ขอให้มดลูกแม้งแฟบบบบบบบบ เมนมาไม่ปรกติ!! ขอให้นมเหี่ยวด้วยยยยยนะ เอออออ
โอยยยยยย เกลียดจริงๆๆๆ อยากไปให้พ้นๆหน้าพวกนี้ รู้สึกว่าแม้งทำให้อากาศในนอร์เวย์เป็นมลพิษ
ชิ้งงงง -____+!!!
จบข่าว
ต่อมาวันจันทร์ โดดเรียน ฮ่าๆๆๆๆ
โฮสพ่อไปส่งโฮสแม่ที่ท่ารถบัส (โฮสแม่ไปเมกา)
เราก็ล้มตัวลงนอนต่อทันที ก๊ากกกกกกกก จากนั้นตอนสิบเอ็ดโมง ตื่นแล้วขี่จักรยานไปซ่อมแว่นที่หลวมตอนเล่นกระโดดไอ้แทมโพลิน่า นั่นอ่ะ โชคดี ป้าคนที่ซ่อมให้ใจดีมากๆ ไม่เก็บตัง นึกว่าแค่ไขน็อตจะโดนรีดซะแล้วอ่ะสิ เพราะประเทศนอร์เวย์นี่บอกแล้วว่า
"ขยับตัวก็เสียตังค์"
คาบที่เราไปเจอต๊อบกะบิวข้างนอกพอดี พวกนี้มันฉวยโอกาสไปช้อปปิ้ง เพราะอ.ยิมปล่อยให้ไปเดินเล่น ฮ่าๆๆๆ ดีจริงๆๆๆๆ
แล้วก็กลับเข้ารร. พอต๊อบบอกว่า ตอนบ่ายคาบอังกฤษจะมีคล้ายๆ ซ้อมสอบ muntlig อ่านะ ได้ฤกษ์ พิมภัทรโดดเรียนอีกแล้วคับท่าน
กลับไปเอาหนังสือนอร์เวย์มาแบกเล่น (ถามว่า อ่านมั้ย...ม่ายยยยมีทางงงง)
แล้วชิ่งกลับบ้านเลยยยยย หุๆๆๆๆ สบายใจ เอาน่า ใกล้กลับแล้ว ขอโดดแบบทุเรดๆซักทีเหอะ
ทุกทีจะมีข้ออ้าง ที่แทบลิสรายการได้
ปวดหัว ตัวร้อน เปนไข้ เจบขา ก้นบวม เป็นสิว เมนมา บลา บลา บลา
เหมือนที่ไอ้ป๊อดบอก ในสเปซไอ้ออน "หมาที่บ้านป่วย ต้องไปดูใจ"
ฮ่าๆๆๆ สำหรับเราถ้าไอ้สองตัวที่บ้านโฮสเรามันป่วยก็ดีดิ้ เห่ากันจัง รำคาน
เอ้อพูดถึงหมาต้องเล่า ว่า โฮสพี่สาวเราอ่ะ เค้ารู้จักเด็กฝรั่งเศสโรคจิตคนนึง โดนส่งกลับจากเมกาไปตอนเดือนมีนา
วีรกรรมของหมอนั่นคือ
เมาเหล้า เมายา ขับรถ แอบจัดปาร์ตี้ทำลายข้าวของของโฮส ตอนโฮสไม่อยู่
และข้อสุดท้าย...ยิงหมาโฮสตาย O_O
อันนี้อึ้ง...เข้าขั้นโรคจิตแล้วล่ะนายยย
กลับฝรั่งเศสไปต้องเข้าคลินิคบำบัด อ่านะ
มาวันนี้ ก็ไปสอบเลข (เมื่อวานสอบนอร์เวย์ พอผ่านไปได้แบบถูๆไถๆอ่านะ)
สอบสามบทรวดเลย สี่ ห้า หก แล้วทีนี้ บทที่หกอ่ะ เราไม่ได้เรียนทั้งบทเลย เพราะว่าโดนอ.จำย้ายไปย้ายมา ไปปีสองบ้าง กลับมาปีหนึ่งบ้าง มั่วไปหมดเลย เราเลยเรียนไม่รู้เรื่อง โจทย์ก็ไม่เข้าใจ เซ็งจริงๆให้ตายยยยย
แล้วอ.มันบังคับให้เราทำสอบทุกข้อ พอเราส่งไป มันก็ไม่ยอมรับข้อสอบ สั่งให้เรากลับมาทำให้เสร็จ
ฟายป้ะ พี่น้องงงง
คนมันไม่ได้เรียน บทนี้มันคือเรื่องอะไรกุยังอ่านไม่ออกเลย สาดดดดดดดดดดดด
ให้กุเขียนอะไรล่ะ ตอนแรกเกือบเขียนคำตอบ faen i helvete ทุกข้อเลย แต่ไม่ดีมั้ง ไม่อยากดิ่งกลับไทยแบบทางด่วนอ่ะ
เลยหลับตาทำมั่วๆ เอาเลขทุกตัวในโจทย์มาคูนหารบวกลบกันแบบเกมยี่สิบสี่ ไม่ก็นั่งขูดกระดาดเผื่อมีเลขขึ้น ฮ่าๆๆๆ
เสร็จแล้วก็ส่ง จากนั้นก็ชิ่งกลับบ้าน หงุดหงิดมากกก
กลับมาถึง ทำฟรุตสลัด มีดเกือบบาดอีก เออ วันนี้แม้งอารมณ์ไม่ดีจริงๆ
แล้วก็ ทำกับข้าวกินเอง ไก่อบกับมะเขือเทศ อร่อยดี แต่ลิ้นพอง เพราะตะกละ กินตอนมันยังไม่ขึ้นจากเตา อิ อิ แต่อร่อยจริงๆ
ทำเอง กินเอง ชมเอง
=_=; เจ๋งมั้ยล่ะ หุๆๆ
นี่ ตอนนี้หนังสือนิยายเราเล่มสี่ออกแล้วนะ ฮ่าๆๆ ไอ้มุยไปซื้อซะดีๆ อีนี่เอาแต่อ่านฟรี แย่จริงๆ ไม่เฟรนด์เลย
เออ แล้วลืมไปเรื่องนึงได้ไง
มะวานไปซื้อแวกซ์มาเล่นกะต๊อบ ฮ่า แขนกะขางี้ เนียนสวยเชียวตอนเนี้ยย ก๊ากกกกกกกก
ลื่นยังหุ่นยาง แบบรุสึกแปลกๆมาก เหมือนไม่ใช่แขนกะขาตัวเอง เหมือนใครเอายางมาเคลือบไว้ เราเป็นคนขนแขนกะขาเยอะเหมือนพ่อกะแม่ไง พอแวกซ์ออกไปนี่ เนียนชิบเลยพี่น้อง
ฮ่า แต่ไจเสาะ ไม่กล้าทำเอง ให้ต๊อบทำให้ กว่าจะผ่านแต่ละแผ่นมาได้นี่ หอต๊อบแทบแตก กรี๊ดเหมือนคนบ้า ทั้งๆที่จริงไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก แสบๆคันๆดี แขนขางี้แดงเถือกเลย อิ อิ
เหลืออีกสามอาทิตย์จะกลับไทยและ ทำไมมันช้าจังวะ
อยากกลับแล้วนะเนี่ย บอกแล้ว ไม่เสียดายอะไรเลย
ยกเว้น โฮส กะอิสรภาพที่นี่ กลับไปฟังพ่อกะแม่กรอกหูเรื่องเรียน เบื่อเนาะ อยากอยู่คนเดียวจัง
แบบว่าทำอะไรเอง ตัดสินใจเอง ไม่ต้องมีใครมาสั่ง
เออนะ ได้เวลา ถอดเขี้ยวเล็บ เก็บนอ แล้วใส่ปลอกคอ เข้ากรงขังซะที
ทำใจ อิ อิ อิ
May 30 แฉ!! ผู้หญิงที่ชื่อว่าซาร่า จากประเทศเยอรมัน หึๆๆTirsdag 29. Mai 2007
วันนี้...อยากจะบอกว่า...
กูทนไม่ไหวแล้วโว้ย!!!! สาดดดดดดดดดดด
 ทำไมโลกต้องสร้างผู้หญิงที่ชื่อซาร่าขึ้นมาด้วยวะ แล้วทำไมคนที่ชื่อซาร่าถึงมีแต่ปัญหา!!!
คำตอบมันง่ายนิดเดียว...เพื่อให้กูกะไอ้เอ้ ทนทุกข์ทรมานไปจนจบปียังไงล่ะ หึๆๆ -___+!!
เอาล่ะ เรื่องของไอ้เอ้ เราไม่ขอพูดดีกว่า เพราะรู้ไม่ลึกเท่าตัวมันเอง แต่เอาเป็นว่า มาแฉ ซาร่าที่อยู่กะเราดีกว่า
เรื่องของเรื่องต้องอธิบายก่อนว่า เมืองที่เราอยู่มีเด็กเอเอฟเอสเยอรมันอยู่ด้วยอีกคน เป็นผู้หญิง ชีชื่อซาร่า และเมืองของไอ้เอ้ก็มีเด็กสวิสอีกคนอยู่เหมือนกัน ชีก็ชื่อซาร่า
ซาร่า แอนด์ ซาร่า เป็นเพื่อนรักกัน (หลังๆเริ่มกัดกันเอง กูล่ะอยากขึ้นแสตนเชียร์ชิบหาย)
เราจะไม่ขอกล่าวถึงซาร่าของเอ้นะ
วีรกรรมที่เธอผู้นี้ได้ทำเอาไว้ มีลิสต์ดังต่อไปนี้
1. ยืมตัง อ่านะ ยืมนิดๆหน่อยๆ ไม่เป็นไร แต่ยืมนิดๆหน่อยๆ แล้วยืมมันบ่อยๆนี่กูไม่ปลื้มค่ะ!! แล้วทุกครั้งที่ยืมก็จะมาพร้อมกับประโยคซ้ำๆ
"เธอจะได้มันคืนพรุ่งนี้"
และทุกครั้ง ดิชั้นมักจะไม่เคยได้คืน...คืออำลามันไปเลย หลายครั้งแล้ว แรกๆก็คิดเอาว่า เค้าคงลืมจริงๆ แล้วนิสัยคนไทยเราก็จะไม่กล้าทวง เราก็ไม่กล้าทวงอ่ะ รู้สึกว่ามันน่าเกลียด แต่พักหลังๆยืมบ่อยขึ้น บ่อยขึ้น... แถมทำเนียน ไม่คืนนนนน ลืมมมม ไม่รู้เรื่อง...กูน่าอัดเทปไว้จริงๆเลย ตอนแม้งเอ่ยปากยืมอ่ะ
2. เธอมักจะชวนไปเที่ยวเสียตังค์บ่อยๆ
และทุกครั้งที่มีการเสียตัง เธอจะเริ่มปล่อยมารยา ดิชั้นไม่มีตัง...เป็นเด็กน้อย(ที่ตัวบักควาย) และน่าสงสาร เธอจึงต้องยืมดิชั้นอีกแล้ว และดิชั้นก็โง่ โง่จริงๆขอยอมรับ ให้แม้งยืมไป หลงกลเชื่อว่ามันไม่มีตังจริงๆ (ซึ่งอาจจะไม่มีจริงๆ แต่ใครขอร้องให้ออกไปแรดเสียเงินนอกบ้านทุกวันมั้ย ปล่าวววเลย ถ้าไม่มี ทำไมไม่เก็บ ทำไมไม่เจียมตัว ต้องยืมให้คนอื่นเดือดร้อน ถ้ายืมแล้วคืนจะไม่ว่าสักคำเลย)
3. ถ้าเธอชวนไปเที่ยวแล้วไม่ไปกับเธอ เธอจะชักดิ้นชักงอทันที (คำนี้อาจจะเว่อไป แต่เธอจะเริ่มอารมณ์เสียใส่อย่างชัดเจน ใช้คำพูดบีบบังคับ ด่าว่าเราขี้เกียจไม่ยอมออกจากบ้านบ้างล่ะ)
3. ไปเที่ยวไหนด้วยกัน ต้องแชร์กัน เธอไม่เคยออกก่อน เพราะเธอ "ไม่มี"
และเธอบอกว่า เธอจะจ่ายคืน...และเธอก็ไม่เคยจ่ายคืน เพราะว่าเธอ "ลืม"
ครั้งนึงไปเข้าค่ายที่ Finness ไปเช่าตู้ล้อกเกอร์เก็บกระเป๋ากันสองคน ตู้ใหญ่ต้องหยอดเหรียบสิบโครนสามเหรียญ ส่วนตู้เล็กหยอดยี่สิบโครนหนึ่งเหรียญ
ข้าวของของดิชั้นกับชีช่างต่างกันเหลือเกิน ดิชั้นไปเหมือนพวกแบ็กแพ็ก ไม่รุยัดไรไปบ้าง แต่ทำไมมันเล็กจัง
แต่ชี...ย้ายรกรากชั่วคราวแหงๆ ทำไมไม่ขนบ้านมาด้วยเลยล่ะ !?
แล้วพอเราเยื้องย่างมาถึงตู้ เธอจะเลือกตู้ก่อน พร้อมกะโยนกระเป๋าอันอลังการณ์งานสร้างของเธอเข้าไป ซึ่งมันก็กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งค่อนตู้ จากนั้นเธอก็จะสะบัดตูดไปนั่งทันที
แล้วพอเราจะเปิดตู้ใหม่ เค้าก็ไม่ยอม บอกให้ "แชร์" กัน ซึ่งวิธีการแชร์ของเธอคือ ดิชั้นออกสอง เธอออกหนึ่ง เพราะเธอมามุขเดิมๆอีกแล้ว
"ไม่มีเหรียญสิบ"
ตอนแรกดิชั้นก้ยอมอ่ะคะ เหนื่อย ขี้เกียจเถียงกะมัน พอรอบที่สอง ขากลับ ต้องเช่าล็อกเกอร์อีก เธอมามุขเดิมทันที หยิบออกมาแค่เหรียญเดียว เพราะกะให้ดิชั้นจ่ายสองเหรียญเหมือนเดิม
แต่โชคช่วยมากๆ เพราะตู้ใหญ่ เต็ม!!
ก๊ากกกกกกกกก อยากหัวเราะออกมาเป็นภาษาเยอรมันใส่หน้าแม้งจิงๆ
ดิชั้นเลยจรลีไปหาตู้เล็ก ซึ่งกระเป๋าอันบักควายของเธอมิสามารถใส่ได้ ดิชั้นก็ใส่ของดิชั้นเข้าไปแล้วหยอดเหรียญยี่สิบโครนทันที พร้อมกะส่งสายตาไปทางชีที่ดูจะอึ้ง o[]O
ชีดูเหมือนจะทำใจได้ แล้วไปหาตู้เล็ก แล้วจ่ายเอง แต่ปรากฏว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งมาเอากระเป๋าออกไป แล้วตู้ใหญ่มันว่างพอดี (หลังจากดิชั้นหยอดเหรียญตู้เล็กเสร็จแล้ว)
เค้าก็หันมาส่งสัญญาณประมาณว่า มาแชร์กันเถอะ
จะบ้าเรอะ กูจ่ายไปแล้วนะเว้ย จะให้เอาออกมาเสียตังให้มึงใหม่เนี่ยนะ เพื่อ !? ประมาณยังว่าไม่ใช่ควายอ่ะนะ อาการไม่หนักขนาดนั้น เลยได้แต่ส่งยิ้มให้เค้าแบบไร้เดียงสาว่า
ชั้นหยอดไปแล้ว เธอคงต้องหยอดเองและทีนี้ ชีก็ดูจะเครียดไปเลย แล้วไปหยอดเหรียญเก็บกระเป๋าให้ตัวเอง
4. อยากกินอาหารไทย พิม เธอทำให้ชั้นกินหน่อยยยยยยย
ได้...พิมภัทรยอมทำให้ แม้ว่าเกิดมาสิบหกปีจะทำอาหารได้หมาไม่แดกมาก แต่ในเมื่อชีอยากลองตายนัก ก็มามะ ดิชั้นสนองให้
ก็ชวนเค้ามาบ้าน (อุ๊ยตาย มิทราบว่าใครชวนคะ บ้านเรา แต่เค้าชวน...ชวนตัวเองมาบ้านคนอื่น ว่างั้นเหอะ)
เราก็เห็นว่าเป็นเจ้าบ้าน และที่สำคัญ ทำอาหารไทยเลี้ยงเค้า เราเลยทำเอง ลงมือซื้อของเอง ไม่อยากกวนโฮส ไม่ยอมให้โฮสออกตังค์ให้ด้วย
แล้วทีนี้ เค้าก็ไม่ได้บอกโฮสแม่เค้าว่าเค้าจะมากินข้าวบ้านเรา (วันนั้นเราอดข้าวเย็นเพราะเค้าพูดไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะมากินข้าวด้วยกัน)
ทีนี้ เค้าก็ทำท่าเหมือนจะมาไม่ได้ ทั้งๆที่ทุกอย่างซื้อเอาไว้แล้ว แล้วถามหน่อย ผักสดกะเนื้ออยู่ได้กี่วันไม่ทราบคะคุณ เอาไปฟรีซก็ไม่น่ากินอีก แถมเส้นหมี่ที่เอาออกมาแช่น้ำแล้ว ถ้าไม่ทำวันนั้นก็คือ "ทิ้ง" สถานเดียว
แล้วทีนี้ โฮสมัมเค้าก็บอกว่า ทำไมเธอไม่นัดกะพิมวันอื่น วันนี้ชั้นต้องการให้เธออยู่บ้านดูแลลูกของชั้นให้
เค้าก็โมโหโฮสมัม(ด้วยความที่ว่า ที่เยอรมันบ้านเค้า ไม่เคยมีใครขัดใจเค้าแบบเนี้ยมาก่อน)
พอเค้าโมโหโฮสมัมก็พาลมาลงกะเราตามระเบียบ
เราแค่แนะนำว่า
"ทำไมเธอไม่อ้างไปว่า พิมซื้อทุกอย่างเอาไว้แล้ว มันเลื่อนไม่ได้"
เค้าตอบมาว่า
"เธอหยุดมาโวยวายทำตัวเอาแต่ใจใส่ชั้นจะได้มั้ย ชั้นรู้แล้วว่าชั้นต้องทำไง"
สัด!! ใครโวยวาย กูพิมพ์ไปประโยคเดียวเพื่อแนะนำมึงแบบว่าหวังดีเนี่ยนะ มึงด่ากู บิชชี่!!! อีดอกเห็ดเอ๊ยยยยยยยย
พ่อแม่เคยสั่งสอนบ้างป้ะ หรือว่าเอาแต่ตามใจ เออ ใช่ซี่ กูคนไทย... แต่มึงเยอรมัน เป็นยุโรป มึงเลยสูงกว่า
กูอ่อนน้อม สุภาพกับมึง มึงเลยหยาบคายใส่กูได้
กูไม่เคยด่ามึง อะไรๆก็เออ ออ ห่อหมก ตามใจมึงตลอด มึงเลยด่ากูได้ มึงเลยเอาแต่ใจกับกูได้ บังคับให้กูทำตามมึงได้ใช่มั้ย
กูไม่กล้าทวงตัง มึงเลยยืมตังกูแล้วไม่คืนได้ใช่มั้ยย !!??
แค่นี้ใช่มั้ย คุณค่าของกูในสายตามึง !!!????
ไม่เคยเจอใครหน้าด้านและทุเรศขนาดนี้มาก่อน ยอมเจอคน fake ใส่แบบที่ไทยยังจะดีซะกว่าเจอคนห่ามๆเลวๆแบบนี้อีก
5. ยืมคอมเราไป พอแป้นพิมพ์หลุด...ชีไม่รู้เรื่องอะไรเลย มันกระเด้งออกมาเอง สงสัยผีทำ
เค้ายืมคอมเราไป แล้ววันต่อมา เรามาเปิดเจอว่าแป้นพิมพ์มันเสีย พอถามเค้า เค้าก็บอกว่า
"ทำไมเธอมาพูดแบบนี้ ชั้นไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย มันแค่หลุดออกมาเอง อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เอาไปให้อาจารย์ซ่อมให้ก็จบ"
ไม่ค่อยเห็นแก่ตัวเลย มันหลุดตอนที่เธอใช้ แทนที่จะบอกสักคำว่ามันหลุดนะ ส่วนเรื่องซ่อม ชั้นซ่อมเองก็ได้ แต่ขอให้บอกสักคำอ่ะ อย่าทำเฉย หน้าระรื่นเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นแบบนี้ได้ป้ะ
แล้วสักพัก พอเราไม่คุยกะเค้า เค้าก็มาพูดว่า
"ที่ชั้นไม่ได้บอกเธออ่ะว่ามันหลุด เพราะว่าชั้นไม่รุว่ามันหลุด มันหลุดทีหลังจากที่ชั้นใช้ ชั้นเลยไม่ได้บอก"
อ้าว แล้วตอนแรกเธอก็ไม่เห็นบอกแบบนี้ คือจะโกหกว่ามันหลุดหลังจากตัวเองใช้ ทั้งๆที่ตอนแรกตัวเองยอมรับออกมาแล้วว่าทำหลุด แต่เห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยไม่บอก
สรุปว่ามันยังไงเหรอคะ
แล้วแค่บอกสักคำ กลัวดิชั้นกระโดดงับหัวรึไงวะ ถ้ารักษาของไม่ได้ ก็ไม่ต้องมีหน้ามายืมอะไรอีก
6. อาทิตย์ที่แล้ว เค้าส่งข้อความมาชวนไปดูหนัง...เพราะว่าไม่มีตัง แต่อยากดูหนังรอบแรก ต้องจ่ายแพงจากเดิมอีก แต่ก็ยังอยากดู
ดังนั้น คนแรกที่เค้านึกถึงคือเรา...บ่อเงินบ่อทองยามที่เค้าตังค์หมด
ส่งข้อความมายืมตังเรา เราก็บอกว่าเราไม่มี เลยโกด ไม่คุยกะเราอีก แล้วไปยืมตังเพื่อนนอร์เวย์อีกคน
แล้วจู่ๆก็มาทำเป็นพูดดี ไม่ยืมแล้ว ไปดูหนังกันเถอะ เราเห็นว่าไม่เสียหายก็เลยไป
แล้ววันนั้นแหละที่ไปดูหนังกัน ก็คุยกันเรื่องสอบ
อาทิตย์นี้เรามีสอบ เลข กะสอบใหญ่วิชานอร์เวย์ ติดกันเลย แต่เค้ามีแค่สอบนอร์เวย์ แล้วเด็กเยอรมันอ่ะ ก็เก่งภาษานอร์เวย์มากๆ เพราะว่าภาษามันใกล้เคียงกันมาก
เค้าเลยไม่เครียดเรื่องสอบ แต่เราเครียด เพราะเราโดนทั้งอาจารย์ ทั้งโฮสแม่กดดันทุกวันเลย โดนกรอกหูทุกวันเลยว่าโง่นอร์เวย์ ต้องขยันอ่านกว่านี้
ก็พยายามอยู่ แต่คนบางคนกลับพยายามทำให้ความตั้งใจล่ม
ด้วยการ ชวนไปคาเฟ่
ใช่ ชวนไปคาเฟ่ ในวันที่เราจะอ่านหนังสือสอบ พอเราไม่ไป
โกรธอีก...อีกแล้ว...แบบเดิมอีกแล้ว
เราก็ถามว่า มันจะคอขาดบาดตายขนาดนั้นเลยเหรอ ต้องไปคาเฟ่วันนี้ให้ได้เลยเหรอ ทำไมรอถึงอาทิตย์หน้าเวลาเราไม่มีสอบไม่ได้ คาเฟ่มันจะย้ายเธอหนีไปไหนเหรอ
อีกเรื่องก็คือ ไปแล้วโดนยืมตังค์แหงๆ ชงโกโก้ ทำกาแฟกินเองที่บ้านถูกๆไม่ชอบ ชอบไปนั่งดื่มที่คาเฟ่ แพงๆโก้ๆหรูๆ พอไม่มีตังค์จ่ายก็มาบีบให้เราจ่ายให้ เพราะมันฉุกเฉิน บลา บลา บลา อ้างไปเรื่อย สุดท้ายเราก็ไม่ได้คืนอีกอยู่ดี
เราเลยไม่ไป แล้วสัญญากะโฮสแล้วด้วยว่าขอโดดเรียนวันนึงเพื่อเตรียมสอบโดยเฉพาะ คราวนี้เอาจริง ครั้งสุดท้ายแล้วขอทำให้มันดีสักครั้ง
แล้วเรื่องมันมีอยู่ว่า ต้องไปรับกระดาษข้อสอบวันนี้ แต่เราไม่ไปรร.แต่เช้าแล้ว เลยฝากเพื่อนคนไทยรับให้แทน ต๊อบก็รับปากว่าจะรับให้ เราเลยสบายใจอยู่บ้านนั่งอ่านเลขต่อได้ทั้งวัน
แล้วเค้าก็มางี่เง่ากะเรา ด้วยการบอกว่า
"เธอบอกกะชั้นเมื่อวานว่าเราจะไปรับกระดาษข้อสอบด้วยกัน"
เราก็อ้างว่า เราไม่ได้ออกจากบ้านไปรร.วันนี้ เราไม่อยากขี่จักรยานไปๆมาๆหลายรอบ เพียงเพื่อไปหยิบกระดาษปึกนึงมาจากห้องพักอาจารย์ ต๊อบอยู่รร. ให้ต๊อบไปหยิบให้ เพราะหอต๊อบกะบ้านเราอยู่ใกล้กัน แล้วต๊อบก็ไม่ได้ว่าไรด้วย เค้าบอกว่าโอเค
แต่ซาร่า ไม่ยอม จะให้เราไปรับกระดาษข้อสอบกะเค้าให้ได้ ไม่รู้ว่าทำไม
พอเราบอกว่า เราจะอยู่บ้าน ก็มาโวยวายใส่ว่าเราขี้เกียด
สุดท้าย เราก็บอกไปตรงๆเลยว่า
"เสียเวลา ขึ้นๆลงๆ ชั้นให้คนอื่นรับให้ได้ ไม่เห็นเสียหาย"
เค้าก็ตอบกลับมาว่า
"งั้นชั้นจะไปรร.เพื่อไปรับข้อสอบมา ถึงมันจะเสียเวลาอย่างที่เทอว่า แต่ชั้นทำด้วยตัวเอง ไม่เหมือนเธอ"
ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยเอ๊ยยยยยยยย อีดอกอุตพิต!!!! >O<!!!!
กูจะไปไม่ไป มันหนักกบาลมึงหรือไง แล้วทำไมแค่กูไม่ไป ทำไมต้องโวยวาย ด่า ประชดให้มันเป็นเรื่องใหญ่ห๊ะ !!!!???
ตัวกูกะมึงติดกันรึ ก็ไม่ใช่ มึงจะไปตายห่าเหวที่ไหนก็เรื่องของมึง แต่กูจะอยู่บ้าน เข้าใจป้ะ !!!!????
แล้วเรื่องแบบนี้มันงี่เง่ามากๆ มันเล็กมากกกกก ทำไมเหรอ ถ้ามึงไปเอาข้อสอบคนเดียวแล้วรถจะชนมึงตายเหรอ ถึงต้องให้กูไปด้วย
ถ้ามึงไปคนเดียว มึงจะไม่ได้ข้อสอบกลับมาเหรอ กูถึงต้องไปด้วย
มันเป็นปัญหาที่โลกแตกมากๆๆๆๆๆๆ
เราไม่แคร์หรอกนะว่าเค้าจะน้อยใจห่าเหวไรรึเปล่า จะโกดก็ช่าง เพราะกูโกดกว่า
แต่ที่บ่นนี่เพราะสุดจะทนแล้ว เห็นคนไทยหัวดำอย่างเราเป็นอะไรเหรอ ขี้ข้า หรือตุ๊กตาเอาไว้เล่นแก้เหงา นึกจะชักกระชากไปทางไหนก็ทำ นึกจะให้ทำอะไรให้ก็ทำ
พอไม่ทำให้ตามใจก็โมโหใส่ เคยนึกถึงจิตใจคนบ้างป้ะ ไม่ต้องมาแคร์หรอกว่าเราจะเสียใจมั้ย แค่ไม่ทำให้ "กูรำคาญ"ก็พอแล้ว
เพราะกู รำคาญ มากๆๆๆๆๆๆๆ
อยากให้จบหนึ่งเดือนนี่เร็วๆเพราะมึงงงงง
ถ้าจะตัดขาดกันไปเลยได้ก็ยิ่งดี
เพราะข้อดีของมึงนี่น้อยเหลือเกิน
แม่เราเคยสอนให้มองคนในแง่ดีเข้าไว้ ให้มองแต่ส่วนดีๆของเค้า ส่วนไม่ดีของเค้าให้ลืมซะ
แต่อยากจะบอกว่า กูยังมองไม่เห็นข้อดีของมันเลยยยย หรือถ้าจะมีคงน้อยมากจน ข้อเสียมันบดบังซะมิด
ฉะนั้น...ขอให้หมดเวรหมดกรรมกันชาตินี้นะ อย่าตามมาหลอกหลอนกูถึงชาติหน้าอีกเลยยยยยยยยยยยย สาธุ!!!!!!!!!!!!!!
May 18 Gratulerer med Dagen 17 Mai <3 Hiphip...Hurra...17 Mai 2007 <3
Gratulerer med dagen ...Norge <3
อู้ววว ไม่ได้อัพสเปซมานานมาก กลิ่นหมักๆดองๆเริ่มโชย ทุเรศซะ -_-^
ไหนๆวันพิเศษก็มาอัพซะหน่อย หุๆๆ ไอ้เรื่องไปเที่ยวตอนอีสเตอร์อ่ะ แบบว่าไม่ไหวอ่ะ อัพไม่ไหว จะก๊อบคนอื่นมันก็รู้สึกทุเรศตัวเองยังไงไม่รู้ เสียเกียรตินักเขียนอ่ะนะ ดังนั้น ไม่อัพดีกว่า ไปอ่านของคนอื่นมันนั่นแหละ รู้แต่ว่า กุเมาเป็นครั้งแรกในชีวิต โอ๊ะ โอ เปิดซิงด้วยไซเดอร์ผลไม้ 4.5% แอลกออล์(ยังไงๆรสแอปเปิ้ลก็อร่อยกว่าแพรนะโว้ย)
เข้าเรื่อง =_=; วันนี้ตื่นแต่เช้า แต่ค่อนข้างขรุขระเล็กน้อย เพราะว่าเมื่อคืนซาร่ามาเยี่ยม ดู The day after tomorrow กัน กว่าเค้าจะกลับก็เกือบห้าทุ่ม กว่าอิชั้นจะอาบน้ำก็ห้าทุ่ม
กว่า ไดร์ผมอีก...เออ กว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนพอดี วันนี้เลยน็อกเล็กน้อย (อะนะ ปรกติเป็นคนนอนเยอะมากจนโฮสตะลึงตึ่งตึง...คิดดู ขนาดโฮสพี่ชายมันล้อบ่อยมาก ว่า Du e god
sover jenta -_-^ มันแปลว่า เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่นอนเก่งมาก โอ๊ย กุปลื้มชิบหายเลยค่ะ)
แล้วทีนี้ ต้องตื่นแปดโมง (นี่คือเช้าของแม้ง ฮา)
ก็โฮสมาปลุก เค้าตะโกนเรียก เลยยอมลุก (จริงๆตั้งนาฬิกาปลุกเจ็ดโมงครึ่ง แต่พอมันดังก็กดเลื่อนไปเรื่อยๆจนเกือบแปดโมงสิบห้า โฮสพ่อเลยมาปลุกเอง ก๊าก อายนะเนี่ย)
เสร็จแล้วก็กินข้าวเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากัน เอิ๊ก ครั้งแรกนะเนี่ย ปรกติกินใครกินมัน เราตื่นไม่ทันเค้า อิๆๆ วันนี้ได้กิน ไข่ต้ม โชว์ไทย(ลาว) ด้วยการใช้ที่ตัดไข่ต้มไม่เป็น - -; ต้อนรับวันชาติเค้า กุเสือกมีเรื่องให้โฮสกุขำ เอออออออ เอาเข้าไป
กินเสร็จก็ไปแต่งตัว โบ๊ะหน้า เซ็งมากๆกะชุดไทยที่มาม้าตัดมาให้(แต่ยังไงก็รักมาม้า เอ๊ะ ไม่เกี่ยว =[]=)
คือมันแก่มาก สีเขียวน้ำทะเล สีสวยๆนะ ผ้าก็สวยมาก กระโปรงอ่ะสวยมากๆๆๆๆ(แล้วก็ใหญ่มาก ขนาดแม่ ช่างตัดเสื้อ ช่างซักรีด ต้องถามว่า คนใส่ใช่ลูกสาวคุณหมอแน่รึเปล่าคะ เอิ๊กๆๆๆๆๆ)
ส่วนเสื้อ...แก่อย่าบอกใคร ใส่แล้วเป็นป้า ถือตะกร้าใบนึงนี่กุไปอยู่สมัยสุโขทัยได้เลยนะเนี่ย เครียดกะตัวเองจริงๆ -O-; ตอนแรกกะให้น้าเจนตัดเป็นสายเดี่ยว (อีนี่เอาชุดไทยมาแรด) แล้วหาสไบคลุม แต่ประมาณว่า ไม่ทัน และขี้เกียจ เลยยอมเป็นป้า อิๆๆๆ >_<
ดังรูปอ่ะนะ
ส่วนโฮสพ่อโฮสแม่ก็ใส่บูนาร์ด โฮสพ่อบ่มีบูนาร์ด เค้าไม่ชอบ เหอๆๆ แต่บูนาร์ดของโฮสแม่สวยดี เป็นของเขต Finnmark หุๆๆๆ
ตอนเช้าก็ไปที่ Sorkjosen กันก่อน เดินไปที่ร.ร.เพื่อรอให้ขบวนพาเหรดออก...อย่างอาย เพราะว่าทุกคนจับจ้องมาที่ดิชั้น...เดาได้สองอย่าง
1. กุสวย (ข้อนี้ความเป็นไปได้มีค่าติดลบ)
2. กุเป็นป้า (ฮา...อันนี้เป็นสัจจนิรันดร์ว่ะ -_-+)
ไม่หรอก อาจจะเป็นเพราะชุดไทย มันแปลกอ่ะนะ แต่จะมองด้วยสายตาชิงชังหรือไรก็ชั่งแม้งเหอะ กุไม่สน พอเดินพาเหรดเสร็จก็กลับมากินเค้ก แล้วก็ไปที่ Storslett ตรง Sentrum ของเมืองเรา ไปดูขบวนพาเหรดที่สองจากในโบสถ์ เจอบิว (ใส่ชุดไทยของเด็กสิบขวบอ่า คุณเทอ เทพโคด หุ่นดีก็เงี้ย)
แล้วก็อีบี ที่โดดเด่นเฉิดฉาย ชอบชุดมันว่ะ น่ารักจิงๆ มีรูปๆๆๆ แล้วก็น้องริต้า น้องสาวของบีกะบิว น่ารักมากมายยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้าย้อยก็มาด้วยชุดผ้าไหมไทยสีอย่างเจ็บ ฮ่าๆๆๆ มาเบ่งแข่งกะเรา เห็นมะ
แล้วจากนั้นก็ไปกินเค้กที่ Bios ร้านอาหารที่คิดว่าใหญ่สุดในเมือง แต่ขนาดยังเล็กกว่าบ้านกุนัก -_-^ นี่ล่ะ นอร์เวย์ เฮะโฮ ไทยแลนด์เราอ่ะ ดีแย้วววววววว
บีกะบิวเปิดฉากเล่าเรื่องอีแรด...(แรดไหนวะ แม้งเยอะชิบ) เด็กแรดรุ่นเดียวกะมัน คือรุ่นน้องเราหนึ่งปี ที่ชอบทำท่าทุเรศๆ เหยียดคนไทยใส่พวกมันสองคน (เรายังไม่เคยโดน เอ๊ะ สงสัยอ่ะดิ ถ้าเราโดนก็ต้องลงข่าวหน้าหนึ่งมีคนตายอ่ะเด๊ะ เฮะๆๆๆๆ)
อีแรดสองสามฝูงแถวนั้น เริ่มจากมันมองเหยียดไอ้บิวในชุดไทย (อ้าว เมิงงง วอนตีนแล้วงาย) จากนั้น เราเสล่อ ส่งข้อความเข้ามือถือไอ้บิวที่เสล่อลืมปิดเสียงพอกัน แล้วมันก็ดัน เสล่อไปนั่งในโบถส์ เสียงข้อความดังลั่น แล้วอีฝูงแรดก็เลยแตกตื่น ไม่เคยได้ยินเสียงข้อความเข้า เลยกรี๊ดกร๊าด (จริงๆคือหัวเราะเยาะ ดังมากๆๆ แบบจงใจ แล้วส่งสายตาใส่)
อีพวกนี้แม้งสถุล พ่อแม่ไม่สั่งสอน เอ๊ะ หรือสอนแล้วไม่จำ เอาเถอะ กะโหลกหนาแบบนี้ เอาสว่านเจาะขี้เลื่อนยัดยังยาก...จะเอาไรมากกะเอาเรื่องดีๆใส่หัวมัน อิ อิ
เหมือนที่น้าย้อยบอกเลย "เด็กที่นี่ตอนเล็กๆ น่าร้าก น่ารัก...ตอนโต แม่ง น่ากระทืบ"
อู้ววววว Give me 5!! ค่ะ น้าย้อยยย ก๊ากกกกกกกกกก เห็นด้วยอย่างแรง ซักวัน จะเจอท่าหักนอไอยรา (สายพันธุ์แรด) เอาเถอะ ปล่อยมันไป มันไม่ได้ทำอะไรเรา แต่มันทำบิวกะบีนี่ >_< โกดแทนๆๆๆๆ
เสร็จจากเรื่องอีแรด ก็รอดูขบวนพาเหรด และน้ำหน้านายอำเภอ (มีคนบ่นว่าแม้งงก เห็นด้วยแหละ ไฟที่หน้าหมู่บ้านเราเสียไม่ยอมซ่อม หน้าหนาวมันมืดทั้งวันทั้งคืน เล่นเอากุจักรยานชนตั้งกี่รอบก็ไม่รู้) จากนั้นก็หลบไอ้ ฮิมมี่
เอ๊ะโอ ฮิมมี่คือไผ บักเสี่ยวผู้นี้อิมพอร์ตใส่เล้ามาจาก ลิเบเรีย เป็นนิโกรนี่เอง นิสัยดีไม่ดีไม่สน แต่กุเกลียดเข้าไส้ เพราะชอบมาทำรุ่มร่ามใส่เรา พยายามปล้นเบอร์เรา (ทำไมชีวิตกุ มีคนมาจีบทั้งทีต้องเป็นไอ้นี่ห๊ะ -______+!!! ฮึ่ยยย)
เครียดนะเนี่ย รุเง้ หาสาระมีเป็นเกย์ยังจะดีซะกว่า เอาเถอะ ก็ยังดีที่วันนี้ไอ้บิวกะบีมันช่วยบังเราได้ทัน ไม่งั้นคงตาย ขี้เกียจฟังแม้งพ่นน้ำลายใส่ อยากอาเจียนออกมาเป็นเค้กผสมโค้ก =_=;
หลังจากนั้นเราก็ติดรถไปบ้านน้าย้อย ไปถล่มน้าย้อย หิวข้าว อิๆๆๆ น้าย้อยทำหมูอบ แต่อยู่หม่ำไม่ทัน เพราะโฮสจะลากไปกินข้าวที่อื่น เราได้แต่จก ไส้เปาะเปี๊ยะผัด ไข่เจียว กะยำปลากระป๋อง เอาเหอะ แค่นี้ก็สวรรค์ชัดๆแล้ว หุๆๆๆ ข้าวสวยหอมๆ เหยาะน้ำปลานิดหน่อยยยย อร่อยเหาะ หุๆๆๆ
แล้วก็ขึ้นไปกินข้าวบนภูเขา เอ้อ...ในเมืองมีไม่กิน ไปกินบนเขา แต่วิวสวยจริงๆ เดี๋ยวเอารูปลง อิ อิ ตรงนี้ฟยอร์ดสวยสุดเท่าที่เราเคยเห็นมาเลย (เพราะไอ้ที่สวยกว่านี้ไม่มีบุญไปเห็นนี่เอง)
เจอซาร่าด้วย ถือว่าโชคดี เลยได้ถ่ายรูป หาคนคุยแก้เซ็ง ไปกินข้าวกะเพื่อนโฮส เราแทบหลับ นั่งเป็นใบ้ ฟังเค้าพูดก็รู้เรื่องหรอกนะ แต่ไม่รู้จะร่วมด้วยยังไง แล้วก็อืดบวกอิ่ม (แต่ยังกระซ้วกได้ต่อ โฮสพ่อไม่ผิดหวัง ได้เสียตังค์ให้กุอีกแว้วววว >_<~)
กินข้าวเสร็จก็ไปดูลูกหมาน้อย เอ้อ วันนี้เห็นกวางเรนเดียร์บนภูเขาด้วย ข้างหลังร้านอาหาร บนภูเขาหิมะอ่ะ สวยมากๆ หมายถึงภูเขานะ ส่วนเรนเดียร์ แม้งเห็นแต่ตูดมันอ่ะ ไกลก็ไกล เซ็งเลยยยยยย ตอนนี้เหลือ เหยี่ยว กวางมูส ลูกสิงโตทะเล กะปลาวาฬที่ยังไม่เห็น อ๊ะๆๆ เราเคยเห็นหมาจิ้งจอกแล้วนา อย่างน่ารักอ่ะ สีน้ำตาลทอง หางเป็นพวงสีขาว สวยมากๆๆๆ
ไปดูลูกหมาที่บ้านโฮส เหนื่อยโคด ภาวนาให้เค้ากลับบ้าน ลุงแกดันใจดี ชวนโฮสเรานั่งจิบกาแฟ เรานั่งฟังเค้าคุยกันซักพักเริ่มสัปงก โฮสแม่เราน่ารักมากๆ เห็นเราง่วงรีบดึงเข้ามาซบไหล่ เราเลยถือโอกาสหลับไปเลยสิบห้านาทีเต็มๆ โฮสแม่ก็คอยเร่งโฮสพ่อให้กลับบ้าน เพราะเราสภาพเหมือนพวกเดนตายชิบหายเลย อ่ะนะ มันเหนื่อยอ่ะ ลมแอบแรง เลยหนาวยะเยือก ชุดไทยก็บาง เลยเดินสั่นงึกงักๆไปทั้งวันเลย
พอกลับบ้านเราก็นอนไปเต็มๆสองชั่วโมง โฮสแม่เดินมาปลุก เธอจะไม่นอนกลางคืนนี้เหรอ ทำไมนอนนานจัง อ่ะนะ โฮสแม่เธอไม่รู้ว่าดิชั้นเป็นแชมป์นอนประจำบ้าน อิๆๆ ครองมาหลายสมัยและจะครองไปเรื่อยๆ กลับไทยคงอดนอนเยอะ เลยต้องโกย อ่ะนะ ตายไม่กลัว กลัวไม่ได้นอน
วันนี้ก็...สนุกมั้ง อิ อิ รู้สึกดีมากกว่า น่าเบื่อ แต่รู้สึกดี ไม่รู้สิ บางทีความรู้สึกคนมันขึ้นๆลงๆ บอกไม่ถูกว่าเอาความรู้สึกไหนบ้างมาปะปนกันมั่วจนกลายเป็นความรู้สึกใหม่ๆ
วันนี้ดูน่าเบื่อ...แต่ประทับใจ... หนาว...แต่ก็อุ่นในที
บอกไม่ถูกจริงๆ
ถามว่าอีกเดือนเศษๆกลับบ้าน อยากกลับมั้ย...มันครึ่งๆกลางๆ บางทีก็รู้สึกอยากกลับ บางทีก็ไม่...
อยากหนีไปให้พ้นๆร.ร.ที่ไม่น่าเรียน เพื่อนที่ไม่น่าคบ คนที่เค้าดูถูกเรา...ในขณะที่ถ้าเราหนีไป ก็เท่ากับหนีคนที่เค้าดีกับเรา เค้ามีไมตรีให้
แล้วสำคัญที่สุด...หนีชีวิตอิสรที่เราอยากได้มานาน...เราไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตคือชีวิตเลย ตั้งแต่มาอยู่นอร์เวย์ เราเรียนรู้ทุกอย่าง ที่ผู้ใหญ่เค้าเรียนรู้ เราเปลี่ยนตัวเองจากเด็กอายุสิบห้าสิบหก มาเป็นผู้ใหญ่ภายใต้เด็กอายุสิบหกได้ภายในสิบเอ็ดเดือน... เราอาจจะหยาบคายขึ้น อาจจะห้าวขึ้น อาจจะพูดตรง การกระทำรุนแรงมากขึ้น แต่เรากลับรู้สึกว่าเราควบคุมตัวเองได้มากขึ้น เราไม่โมโหง่ายเหมือนแต่ก่อน เราแบ่งเวลาจัดสรรชีวิตให้ตัวเองได้ลงตัว...
เราคิดของเราเอง ไม่มีคนคอยจูงจมูกหรือคอยสาดคลื่นกระทบให้หางเสือหมุนไปตามทิศต่างๆเหมือนเมื่อก่อน...
ถ้าเรากลับไทย...อิสรภาพแบบนี้จะหายไป...หรือเปลี่ยนแปลงกลับไปเป็นชีวิตเก่าๆที่น่าเบื่อ...
ตอนนี้สิ่งสุดท้ายที่ทำได้คือ ค่อยๆเก็บทุกอย่างเป็นความทรงจำที่ดี...ไม่ทะเลาะ ไม่พูดจาว่าร้ายใคร(ข้อนี้ยากส์) แล้วพอเวลาที่เรากลับไทยไป เราเหงาเมื่อไหร่ ร้องไห้เมื่อไหร่ เราคงจะหยิบยกความทรงจำพวกนี้ขึ้นมาสร้างเป็นโลกใบเล็กๆชั่วคราว โลกที่เราทำทุกอย่างได้ตามที่เราต้องการ
เรากำลังนับถอยหลัง สิบเอ็ดเดือนที่ใกล้จะจบลง....นับถอยหลัง วันที่เราเติบโตขึ้นจากเดิม
 March 14 เรื่องมันมีอยู่ว่า...Tirsdag
13 Mars 2007
I dag va d norsk skrive dag
d gikk...jævla dåglig
me noen som vet ikke ka oversattelse e !!!
å glem d men...nåkka mer...
margen min e større enn på lørdag 3 cm.
og nu eg har vært nesten 61 kilo etter vinterferien
vi har gjort nåkka feil... spiste hele uka.. gikk til butikken og kjøpt godteri,pudding,is kream,frukt (men frukt e jo sunn!!)
Tina og Torun bruker å si ...pim...USUNN..
men...glem d... eg skal ble lykkelig me 11kilo opp før eg kommer hit
bryr ikke meg...(eneste nu men..når kommer eg tilbake til Thailand...jo...da bryr eg
 ) Tykk Tykk Tykk jenta !!!
Eg e janta som kommer fra Thailand...og eg e gris som skal reise tilbake !!!
slutt nu !!!!!!!! ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!
-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-
วันนี้มันมีสอบเขียน วิชาภาษานอร์เวย์ที่ร.ร. ให้กระดาษโจทย์มาสองหน้าเต็มๆ...ก่อนจะ เปิดคอมและลุย...หกชม. เออ จะหลอกให้กูนั่งจนตรูดบานชิมิห๊ะ!!!
แล้วทีนี้ ก็รู้อยู่ว่าคนแม้งโง่...
ต้องการทอล์กกิ้งดิค กะหนังสือดิคมาก...ก็หยิบขึ้นมา สาดดดด แล้วอ.สอนเลขมาคุมแทน เพราะอ.คนเดิมที่สอนนอร์เวย์ต้องไปธุระชั่วโมงกว่าๆๆ
สาด สาด สาด
ปัญหามันอยู่ที่ คนประเทศนี้...ไม่รู้จัก ทอล์กกิ้งดิค
อ่ะฮ่า !!
ซิวิไลส์กันนักมิใช่หลอมึงงงงง คนไทยอ่ะบ้านนอก มึงอ่ะ เจรินนนนนนนน
แต่อีพวกหอยที่เจรินนน เสือกไม่รู้จัก ทอล์กกิ้งดิค...
แล้วไง ห๊ะ !!! แล้วง้ายยยย !!!
แล้วด่ากรูหน้าห้องเพราะไม่รู้จัก ทอล์กกิ้งดิค ไอ้หน้าX ไอ้ฟายX
Y e t เป็ด เอ้ย !!
พอสิบเอ็ดโมงกว่า เสร็จแล้วเลยรีบชิ่งกลับบ้านเว้ย โชคดีโฮสแม่มารับ ไม่งั้นก็รอรถบัส รอบบ่ายสอง หรือไม่ก็ได้เดิน
แต่เดินนี่ไม่สวยงามแน่ เพราะอะไรน่ะหลอออออ ถ้าไม่ใช่ไอ้พื้นที่น้ำแข็งมันเริ่มละลาย กลายเป็นสะเก็ต...รู้งี้เอามีดเสียบรองเท้าแล้วไถลไปจะดีกว่า
แต่เด็กดีไม่ควรเสี่ยง เพราะเท้าที่อยู่ติดพื้นดีๆไม่ชอบ มันจะได้เอาตูดกะหน้าไปแถพื้นแทนน่ะเซะ -____+!!
พอกลับมาบ้าน เจ้นีน คนวาดปกหนังสือนิยายของเรา เริ่มมีปัญหากะสกิลของพี่เค้าอีก สงสัย โอเน็ทกะเอเน็ตแม้งหลอกหลอน ทำเค้าสมองช็อต ฝีมือการวาดรูปเลยแอบตกลงเล็กน้อย
วาดนางเอกที่เป็นนร.นอกหน้าใส กลายเป็นศพอีแล้งโดนรุมโทรม กรูล่ะเครียด -_-^
ตอนแรกขอแบบ "เอานางเอกยืนร้องไห้ท่ามกลางสายฝน"
แต่ได้... "อีแล้งยืนพ่นน้ำกลางสายฝน"
=_=; หน้ายังกะ มาสคาร่าเลอะแล้วลืมล้าง โฮ...นางเอกของกรู ไปซะและ
ตอนเย็น กินข้าวเสร็จ แซลมอนต้มอีกแล้ว อยากจะบอกอะไรไว้อย่าง คนประเทศนี้ทำอาหารเป็นแค่สองสามอย่างเว้ย
อย่างแรก...ต้ม อย่างสอง...ต้ม และอย่างสาม ต้ม...
แสด แสด แสด
ตั้งแต่มาอยู่นี่ กิน ปลาทอดแทบนับครั้งได้ ยิ่งตอนอยู่กะโฮสเก่านะ กินแซลมอนต้มทุกอาทิตย์จะลงไปชักแด่วๆในหม้อแทนปลาอยู่แล้วเว้ยเห้ย
แล้วพอมีวันนึง เราทำกับข้าว เลยเอามันมาทอด
โอ้ จ๊อด...ซาร่าแปลกใจมาก ปลาทอด มันไม่เคยมีมาก่อนในปรากฏการณ์ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของโลก
จ๊อด.. "ซาร่า ทำอะไรน่ะ"
ซาร่า ... "ปลาทอด"
จ๊อด.. "โอ้..ปลามันทอดได้ด้วยเรอะนี่ ซาร่า อ่ะฮ้า..."
ซาร่า... "อยากแดกปลาทอด หรือตีนกรูชุบแป้งทอดฟระ - -^"
บอกแล้ว ประเทศนี้มันบ้านนอกกว่าไทย ใครดูถูกยอมไม่ได้ ด่าเลย อีบ้านนอก ! อีปลาต้มใส่เกลือ !
พูดถึงเรื่องกินๆอยู่ๆ
ยายเราโทรมาบอกให้วัดเอว วัดน้มนม วัดสะโพก (ภาษาผู้ดีเรียก วัดตูดอ่ะ) โฮสแม่ก็วัดให้ตั้งแต่วันเสาร์
แล้วเมื่อวานโทรคุยกะแม่ แม่ก็บอก วัดใหม่ เอาข้อมือถึงไหล่กะเอวถึงเท้าด้วย เราก็วัดใหม่ โฮสแม่เลยวัดให้ใหม่ทั้งตัว
แต่ชีไม่รู้ว่า นั่นเป็นการก่อโศกนาฏกรรมที่ร้ายกาจที่สุด!
เอวกรูเพิ่มมาสามเซ็น !!!!!!!
สามเซ็น สามเซ็น สามเซ็นนนนนนนนน อ๊ากกกกกก ภายใน สามวัน อ๊ากกกกกกกกกก
98 เป็น 101 แม้ง...ซื้อหวยแดกซะเลยนิ ง่ำ TOT
การปฏิวัติเอวครั้งนี้ ทำให้เราเริ่มนั่งคิดอะไรแปลกๆ เคยมีใครคิดแบบเราบ้างมะ
"ทำอะไรดีๆถึงไม่ดี ทำไมอะไรไม่ดีถึงดี"
งงล่ะเซะ !! ใครอ่านสเปซเน้โง่ทุกคนแหละ -..- (ป้าบๆผลัวะๆ ตึงๆโครมๆ)
จริงๆที่เราอยากจะสื่อคือ
ทำไมช็อกโกแลตที่แสนอร่อยถึงไม่มีประโยชน์
แล้วทำไมผักที่ขมปี๋ไม่อร่อยถึงมีประโยชน์
ทำไมเราชอบกิน แล้วถึงต้องอ้วน แล้วมันก็ไม่ดี
แล้วทำไมเราไม่ชอบออกกำลังกาย แล้วถึงผอม แล้วมันก็ดี
ทำไมอะไรดีๆถึงไม่น่าทำ เช่นอ่านหนังสือเรียน ทำไมถึงน่าเบื่อกว่าอ่านหนังสือการ์ตูน ทั้งๆที่ความสนุกสนาน มันตรงกันข้ามกันเลย
ทำไมอะไรไม่ดีๆถึงน่าทำทั้งนั้น เช่น กิน และกิน
ทำไมอะไรดีๆที่ควรทำ แต่กลับไม่น่าทำ เช่นออกกำลังกาย
ทำไมมีความสุขด้วยการกิน แล้วถึงต้องอ้วน
ทำไมทนทุกข์ทรมานกะการลดน้ำหนักแล้วถึงผอม
ทำไมไม่กินแล้ว ผอม แต่ ออกกำลังกายแล้วอ้วนบ้าง
ทำไมอะไรๆที่เรามักจะชอบ มักจะไม่ดี
ทำไมอะไรที่เราไม่ชอบ มักจะเป็นสิ่งดี แต่ต้องฝืนใจทำเสมอ
จริงๆคำตอบมันเฉลยนิดเดียวตอนที่เราถามติ๊บ
ให้คิดซะว่า ในโลกนี้ ไม่มีอะไรดีไม่ดี มันอยู่ที่ว่า เราเลือกจะชอบหรือไม่ชอบมัน
ถ้าเราชอบ ออกกำลังกาย
การออกำลังกายก็จะกลายเป็นดีไป
จริงๆมันแค่คิดกลับกัน...แต่...ยาก
หรือคุณจะปฏิเสธว่าชอบกินผักมากกว่าช็อกโกแลต
ชอบอ่านหนังสือเรียนมากกว่าการ์ตูน
ชอบ ออกกำลังกายมากกว่ากิน
ชอบไปเรียนมากกว่าไปเที่ยว
ชอบเกย์ มากกว่า ตุ๊ด ? (= =; อันนี้ไม่เกี่ยว)
!?
ก็แค่นี้แหละ แค่เคยนั่งคิดนานมาก คิดบ่อยมาก แต่สุดท้ายก็หงุดหงิด เพราะมันติดแค่ว่า
เรา "ทำใจ" ให้ชอบ สิ่งที่ดี ไม่ได้
และเรา "ทำใจ" ให้ไม่ชอบ สิ่งที่ ไม่ดี ไม่ได้ !
เกิดเป็นคนที่ใครว่าง่ายเนาะ ^^
|
||||||||||||||||||
|
|
